දුක සිතෙන්නේ අපටම පමණද තව සුසුම් වල උණුසුම මොකටද මට තියෙන්නෙ තනිකම තනියට ඔබ සිඹින්නෙ මගෙ සිත විතරද සසින් චාරුක

කඳුකරය වසත් මද නල පීරාගෙන යන ඍතුවක ප්‍රේමයේ දොරගුළු අබියස නිරුත්තරූ ඔහු ඒ දෙඇස් ඔස්සේ ප්‍රේමය සොයා ගියේය.... ප්‍රේමය ඉපදුණු තැන යළි යළිත් සොයා යන යෞවනෝදයේ කුළුදුල් ප්‍රේම වින්දනය ඔහුට ඔහු පමණක් ම විය......... සම්මත අසම්මත ද නොදන්නා කාල වකවානුවක.. සංගීත කාමරය ළග ඉදිරි පස මිදුලෙන් හමුවූ අහම්බරකාරකයාගෙ දෙඇස් මත ලිහෙන්නට වූයේ ද මීට වසර ගණනාවකට ඉහතදීය.. මුරණ්ඩු සැර පරුෂ මිනිසෙකුගෙ හද මඩල තුළ ලැග ඉන්නට තරම් එඩිතර වූත් නිර්භය වූත් පුර්ෂෝත්තමයා මම වේ. යෙහෙන් ! ඒ නම් මම ය අරවින්ද ! ඒ නම් ඔහුය.