Siyaha çalan rengarenk huzursuzluğa sesleniştir bu satırlar Ve şimdi bayım, şizofren bir hanımefendinin en sevdiği antidepresanısınız.

Havuzun dibine değen ayaklarımla yere oturdum. Bir anda beliren iki hayali gölgeye baktım. Burak ve Doğa'ya. Burak simsiyah bir şekilde sarmıştı mavi bedenimi. Yansımamın gözlerinde izlediğim korkuyla ürperdim. Siyah gölge hayali bedenimi tamamen sardı ve maviyi adeta yutup kendine kattı. Ne mavi ne de siyahtı oluşan kalıntı. Siyahın mavi tonuydu. Belkide en mavi tonu. Burak'ın gözlerinin rengiydi hızla bana doğru gelen renk. Dosdoğru kalbime çarptı. O an tamamen kanaat getirdim. Ölüm, bizim ulaşabileceğimiz tek zaferdi. Onun karanlığında yaşayamayacak kadar umut doluydum ben. Hayattım. Doğa'ydım. Maviydim. Yeniden doğmak için önce ölmeliydim. Bedenimi vahşice saran suyun o hoş tınısı ve ölen umutlarımın acı haykırışları kaybolurken can yakan bir sessizlik kapladı benliğimi. Gözlerim kapandı. Nefesim kesildi. Sustum... ***** ♡Başlangıç: 20.06. 2015 ♡

"Gördüm sizi!" "Bartu saçmalıyorsun çocuk lise arkadaşım merhabalaştık." "Seni öldürürüm" "Ne" "Sana bakanı da seni de öldürürüm duydun beni! Benden gidemezsin öyle bir hak vermiyorum sana" "Sen kimsin de benim hakkımda kararlar veriyorsun. Kötülük için yapmamıştır dedikçe bokunu çıkardın. Bartu ileri gidiyorsun böyle devam edemeyiz." birden kolumdan tutulup sürüklenmeye başladım. Acıyla bağırırken beni duymuyordu. "Bartu napıyorsun canım acıyor!" "Demek böyle devam edemeyiz göstercem ben sana devamı." "Bartu bırak" Bırakmadı. O gece ömrümün geri kalanına kara bir leke oldu. Her şeye rağmen direniyorum ki o şerefsiz hayatımı mahvetti sanmasın