Dużo się zmieniło. Alicja już nie wypomina Jankowi, że to przez niego ma szare oczy. O sobie mówią, że mają chyba wszczepiony magnes przyciągający kłopoty. Świetnie sobie jednak z nimi radzą. Powszechnie wiadomo, że stawiać czoła problemom najlepiej jest nie w samotności. Nie zawsze jest pięknie i kolorowo, to prawda. Jednak zawsze warto wierzyć, że kiedyś tak będzie. Dookoła drużyna pełna harcerzy, ludzie przyprawiający ich o szybsze bicie serca, dorośli-niedorośli bracia, rodzina, szkolni znajomi i inni, którzy lubią dołożyć swoje trzy grosze, niekoniecznie podobające się bohaterom. Ostatnia część z cyklu "Szary mundur, szare oczy". Jak zakończy się historia nastolatków z pewnej wsi, którzy zawsze byli obok siebie, ale nie zawsze blisko?

Można mieszkać po sąsiedzku, ale się nie znać. Można chodzić razem do jednej klasy, ale ze sobą nie rozmawiać. Można należeć do rodzin, które się przyjaźnią, ale unikać się na każdym kroku. W drużynie harcerskiej nie jest to możliwe. Jak poradzą sobie z tym Alicja i Janek, których 10 lat temu z powodzeniem można było nazwać nierozłącznymi? Szczególnie, że w grę wchodzą nowe obowiązki, nastoletnie hormony i inni ludzie wokół, którzy nie zawsze ułatwiają sprawę...

Szarooka przez swojego przyjaciela Alicja i ten właśnie przyjaciel Janek są harcerzami. Dla siebie są jednak przede wszystkim przyjaciółmi. Nie zawsze jest cukierkowo - życie to nie bajka. Leon, Tośka, bracia, rodzice, koledzy, harcerze - kto utrudni, a kto pomoże w znalezieniu prawdziwego sensu przyjaźni tych dwojga bohaterów?