මාරුතයක්ව, එක් එක් මන්දීරවල හුස්ම ඇල්ලූ හංස පිහාටුවක පුරාවෘත්තය!

This is not a love story. This is the story of a love that never met. _Penumbra_ is a collection of soliloquies written in the shadow between light and dark. Like a kadupul that blooms only at midnight and withers before the sun can ever see it....these poems are about timings that were always wrong, words that were always folded, and portraits we hide in our darkest rooms. Inspired by Ophelia's spleen, Dorian's portrait, and Hamlet's unfinished questions, these are not poems to be understood at once. They are meant to be read twice. For those who love in penumbra. මේක ආදර කතාවක් නෙමෙයි. මේක හමුවුණේ නැති ආදරේක කතාවක්. _Penumbra_ කියන්නේ එළියයි අඳුරයි අතර තියෙන සෙවනැල්ලේ ලියවුණු කවි ටිකක්. ඉර එළිය දකින්න කලින් පරවී යන කඩුපුලක් වගේ....වෙලාව වැරදුණු හමුවීම්, හත අටකට නමලා හංගපු වචන, කළුවරේ හංගපු චිත්‍ර ගැන. Ophelia ගේ වේදනාවෙන්, Dorian ගේ කළු චිත්‍රයෙන්, Hamlet ගේ ඉවර නොවුණු ප්‍රශ්න වලින් හැදුණු මේ කවි දෙපාරක් කියවන්න ඕන. අඳුරේ ආදරේ කරන අයට!

හිතළු | Random Thoughts

❝ මැන්ඩියට තැබූ සිලම්බු කෝලම ❞ A whisper into Calisto, -Monochrome_muse

මේ, ඒ ඇබ්බැහිය සහ අත්හැරීම අතර ඇති රිද්මයයි!

මන්දගාමී රැයක අධිවේගී සිතුවිලි අතර සිරවී....!

එකෝමත් එක දවසක... එකෝමත් එක හවසක... එකෝමත් එක මොහොතක... කෙටි කතාවක් ✨

කවි කිව්වට කවිම නෙමෙයි.... කම්මැලිකමට ලියන ඒවා...

කවි කියන්නෙම නිකන්ම හිතේ ඇදෙන වචන ටිකක් නෙමේ. කවි කියන්නෙ හුස්ම.. මම මගෙ හිතේ ඇදුන කවිසිත්තම තාක්ෂණයට එකතු කරා. එන්න අපි හදවත චුට්ටක් සොලවමු...

නවාතැන්පොළවල් වෙනස් වුණත්, මතකයන් හැමදාමත් ඉතිරි වේවි!