Birinci kurşun. İkinci kurşun, Ve son kurşun. Benim hayatım üç kurşunla ölüyor. Kundaktayken ana kucağında ağlıyor, çocukluğunda mezar taşlarına sığınıyor, büyüyor, koca delikanlı bir genç oluyor, korkudan sesi soluğu dahi çıkmıyor. Sessizce kan kusuyor. Sessizce kan kusuyorum. Elim, durmadan kalemime sarılıyor; bir umut... ah, bir umut ölmem diye. Beni her seferinde üç kurşunla vuruyorlar. İlk kurşun, annemin ölümü. Küçük bedenimden anne kokusunu çaldıklarında bende o gün tavana bakarak can veriyorum. Benim ilk kurşunum ailemin silahından çıkıyor. İkinci kurşun, mesleğimin aslında ailem için bir hiç olması. Kalemimin değersiz bir çöp parçası misali tutulup, kırılıp, mürrekeplerinin üzerime bulanması. Karalanmam. Düşlediğim bu yazarlık şöhretimin, aslında düzenlenmiş bir kurmaca olduğunu fark etmem. Ve üçüncü, son kurşun. Mazhar.... __ Ahmet Sâhir Cevahir, kendini arkadaşının sevda meselesinin tam ortasında bulur. Etrafında dönen yalanlar ve sırlarla kaplı bu entrikalar onu günden güne büyüyen bir meraka sürükler. Bu merak içerisinde daha başka duygulara sebebiyet verip onu köşeye sıkıştırdığında ise bazı şeyler artık daha nettir.

Kaskatı yüzüyle yolu izleyen Demir dizlerinin üzerindeki ellerini yumruk yapmıştı. Yine... Mahalledeki kutlamada olduğu gibi yine sevdadan bahsedildiğinden ciğeri yanıyordu belki de. Sanırım ona ne olduğuyla ilgili bir tahminde bulunabilirdim. Bulunabileceğimi biliyordum da, o tahmini yapmaya gönlüm el vermiyordu. Aldığım kan tadıyla direksiyonu biraz daha sıktım. Dudağımı bu kadar sert ısırdığımın farkında değildim. Bakışlarım kısacık bir an acıdan kavrulan Demiri bulduğunda boynuna doğru akan damlayı görmek dilimin kilidini çözdü. Göğsümdeki sızı artarken "Beni davet edemediğin cenazeni kaldıran sevda mıydı, sırık?" derken buldum kendimi. Ne Demirin yarasını deşmek ne de göğsümdeki sızıyı artırmak istiyordum ama kilit bir kez kırılmıştı işte. "Sen söyle, huysuz şirin. Az çok tanıyorsun düşman bildiğin adamı. Benim gibi birinin boynu neden bükülür?" "Düşmanımken bile bir yanım sana hayrandı, sırık. Mahalledeki herkesin benim gibi hissettiğine eminim. Geçtiğin yerlerdeki insanların yardıma ihtiyacı olup olmadığından emin oluyordun. Çocukla çocuk oluyordun. Bizim huysuz ihtiyarlardan herkes kaçarken sen gönüllerini hoş ediyordun. Lisedeyken arkadaş grubundan kimin kavgası olsa sorgusuz sualsiz en önde dururdun. En çok neye eminim biliyor musun? Bizim mahalledeki herkesin düştüğü, korktuğu an aklına gelen ilk kişi sendin. Demir kalkalım diye el uzatır. Demir yardım eder. Demir anlar. Sen herkes için başkaydın. Belki de seni düşman bilen benim bile düşeceğim zaman yaslana bileceğim dağ gibiydin, sırık. Senin gibi bir adamın boynunu ancak sevda bükebilir." {02.01.2022}

Kontrolü elinde tutan iş dünyasının sert ismi Benjamin Volkav, bir gün yedi yaşındaki bir çocuk ve otizmli babası tarafından trajikomik bir şekilde kaçırılır... "Merhaba! Ben Atlas. Sadece Atlas! Yavrum var, iki tane!" 'Benjamin & Atlas' BxB Bolca tatlılık, argo, küfür, şiddet ve cinsellik içerir! +21, trajikomik.

Furtuna ve Koçari aileleri için gerçek basitti . Onlar düşmandı. Ancak Trabzon'un sisli dağlarında, hiçbir şey göründüğü gibi değildi. ~Adil&Şerif~