"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1

0541 *** **** : İyi akşamlar Yeşilli bey! 0541 *** **** : Ay yok bu olmadı Silahlı kuvvet daha iyi gibi 0541 *** **** : Silahlı kuvvet ne ya çok resmi şey olsun yaa şey (Görüldü) 0537 *** **** : Yüzbaşı Özsoy 0541 *** **** : Yok olmaz bu az öncekinden bile resmi 0541 *** **** : Dur lan bir dakika 0541 *** **** : Has- sen onları gördün mü? ... Not:yazım yanlışları bolca olabilir,eylence amaçlı yazılmıştır. Başlama tarihi:03.07.2022

Masada kim var kim yok bakmadan da konuşmaya başlamıştı. "Kunt abi gözünü seviyim tut şu yiğenini, Ateş mi ne geldi evlenelim dedi kız açtı ağzını yumdu gözünü al şunu salsın beni" Ayşe'nin dediği şeyle bütün gözler Hazal'a kayınca kızlar daha yeni masadaki adamları farkediyorlardı, ikisi de aynı anda yutkunurken Hazal'ın gözü Kartal timindeydi. Gözleri şirin bir ifade alırken onlara çatık kaşlarla bakan babası ve amcasını hiçe sayarak elini Hamza'nın omzuna koyup konuştu. "Sizin ne işiniz var be burda ? Neden haber vermediniz birlikte gelirdik" Hazal'ın konuyu değiştirmesine iniz vermeyen kişi Kunt olmuştu. "Kim şu Ateş ?" Dedi Ayşe'ye bakarak, Ayşe Kunt'ın çatık kaşlarından korkup başını önüne eğdiğinde Hazal konuştu. "Sümüklü Gözde'nin abisi" Selçuk kendini tutamadan güldüğünde Tarık omzuna vurmuştu ciddiyet bozulmasın diye ama sonra Tarık'ta gülünce patlak vermişlerdi, Cem'de onlara katılınca Kaan gayet sakin bir sesle konuştu. "Sümüklü Gözde kim?" Hazal masada duran ikramlıklardan yerken konuştu. "Hatırlamıyorum ki? Tek hatırladığım küçükken hep ağladığı ve sümüğünün aktığı" Dediği şeyle Hamza yüzünü buruşturmuştu. "Böyle bir detayı neden hatırlıyorsun ?" Hazal önünde ki ikramığın bitmesiyle yüzünü düşürüp omuz silkti, o da bilmiyordu. Kunt yiğenine bakıp konuştu bu defa. "Tamam sen yanımızdan ayrılma bu gece ben bakıyım kimin nesiymiş" Dediği şeyle Hazal yanından geçen garsonu durdurup elindeki ikram tepsisini alıp konuşmuştu. _________________________ Bir bölüm mesajlaşma bir bölüm düz metim. Keyifli okumalar dilerim efenim ☺️ Komtanım da komtanım vatana millete hayırlı uğurlu ola 😁

Okyanus mavisi gözlerinin içerisinde kaybolmak isterken kendimi tamda orada buldum. "YÜZBAŞI KARAY!" Adını duyduklarında tüyleri diken diken olur, yüzünü görenlerin hepsi ölüdür. Rüyalarında rengi olurdu; siyah, beyaz, mor ve gri. Benim rüyam tam olarak siyahın en koyu tonlarında. Savaş bitmedi. Sadece perde değişti. Binalar kül, şehirler enkaz... Gökyüzü karanlık. Ama o hâlâ ayakta. Silahı elinde, künyesi boynunda. Yüzbaşı Karay için emir yok, birlik yok, komuta zinciri yok. Sadece hayatta kalması gereken bir gece ve gerçeği öğrenmesi gereken bir kâbus var. Birde sevdası... Her adımda pusuda bir düşman. Her gölgede eski bir sır. Ve rüyalar artık sadece uykuda gelmiyor. Kurşunların, ihanetin ve karanlığın hüküm sürdüğü bu dünyada, ya uyum sağlarsın... ya da unutulursun. Hazır mısın? Çünkü bu bir rüya değil. Bu, son savaş. Kitabın tüm hakları / bu1yazar adlı kullanıcıya aittir

"Neden kaçmak istiyorsun Tunga'dan? O adam senin görevin ve ben senin ilk defa görevinden kaçmak istediğini görüyorum Yüzbaşı." dedi merak dolu bir sesle. Hiçbir şey söylemeden önümde duran uçsuz bucaksız, zifiri karanlık ormana baktım. Zaten ne söyleyebilirdim ki? "Aşkına karşılık vermez diye mi korkuyorsun?" dediğin de bakışlarım hızla Bahtiyar'a döndü. Gözlerinde herhangi bir alay ya da kınama yoktu. Hatta beni anlıyormuş gibi bakıyordu. "Bu yüzden mi kaçıp gitmek istiyorsun buradan, karşılıksız aşkın ızdırabını yaşamamak için mi?" Gözlerim öyle bir yanıyordu ki, biraz daha devam ederse ağlayacaktım. Bakışlarımı ondan çekmeden fısıldayarak konuştum. "Hayır, aksine aşkıma sevda ile karşılık verir diye korkuyorum." Bu gerçeği o kadar alçak sesle söylemiştim ki, kendi sesimi zar zor ayırt edebilmiştim. Asla inkâr edemeyeceğim bu gerçeği kendimden dahi sakınmak istedim, ben dahil kimse duymasın istedim. Çünkü bizden olmazdı, olmamalıydı. Ben vatanına aşık bir kadındım. O ise vatanına ihanet eden bir adam. Bizim bir yolumuz olamazdı, olmamalıydı ve olmayacaktı da. 𝙱𝚞 𝚑𝚒𝚔𝚊̂𝚢𝚎 𝚟𝚊𝚝𝚊𝚗ｪ𝚗𝚊 𝚊𝚜̧ｪ𝚔 𝚋𝚒𝚛 𝚔𝚊𝚍ｪ𝚗 𝚟𝚎 𝚟𝚊𝚝𝚊𝚗ｪ𝚗𝚊 𝚒𝚑𝚊𝚗𝚎𝚝 𝚎𝚝𝚖𝚎𝚔𝚕𝚎 𝚜𝚞𝚌̧𝚕𝚊𝚗𝚊𝚗 𝚋𝚒𝚛 𝚊𝚍𝚊𝚖ｪ𝚗 𝚑𝚒𝚔𝚊̂𝚢𝚎𝚜𝚒 𓂀

O şimdi asker: Sapık mısın sen ya? Siz: Abime Abi dışında ne diyebilirim acaba? Siz: Ayrıca ne sapıklığımı gördün abi? Siz: Tamam odamda her gün yatmadan önce üç tur baklavalarına baktığım koreli aktörlerin fotoğrafları olabilir kabul ama bu beni Sapık yapmaz. Siz: Ayrıca sen neden beni tanımamazlıktan geliyorsun? O şimdi asker: Abin değilim. O şimdi asker: Yazmayı Kes! Siz: Kekimi ye beni yeme abi. O şimdi asker: Fotoğraf gönderdi. Siz: Oha! Siz: Sen kimsin ve abime ne yaptın! Siz: Seni pislik! Bu numarayı engellediniz.

"Yaydım edin..." Uyudu Umay. Ama son hatırladığı şey bir adamın sesi olmuştu. "Dayan küçük dayan kurtaracağım seni" Sessizlik. Karanlık. Soğuk. Acı. Korku. Umay. Baş başa kalmışlardı şimdi. **** Gözleri tekrar açıldı Umay'ın. Ama bu sefer dışardaydı. Rahat nefes alabiliyordu. Fakat yorgundu çok yorgun. Yaşlar akmaya devam ediyordu yanakalrından. Bir adanın kucağındaydı. Babası mıydı? Kaldırdı kafasını baktı. Hayır. Değildi. Babasının bıyığı vardı bu adamın yoktu. Hatta sakalı da yoktu. Babası yeşil gözlüydü bu adamın gözleri kahverengiydi. "Ba..." Boğazı acıyordu. "Şu getirin çabuk" diye bağırdı yeşil gözlü adam. "Beni duyuyor musun ufaklık" dedi adam. Kafasını salladı. "Tamam dayan az kaldı" Umay'ın gözleri yine kapanıyordu. Israrla kapanıyordu. Bir an etraf bembeyaz oldu. Zorla açtı gözlerini. Baktı etrafına. Ambulansın içindeydi. Korkudan ya da soğuktan titriyordu. "Anne" dedi zorla. Adam hemen kızı sedyeye yatırdı. "Onu da getireceğim ufaklık tamam mı" kafasını salladı yine. Adam hızla Ayaklandı. Gidiyor muydu? Üstünde kamuflaj elbisesi vardı adamın. Askerdi bu kahverengi gözlü adam. "Amca gitme koykuyoyum" dedi Umay birden. Adam geri döndü. Yaşlı gözle Umaya baktı. Tereddüte kaldı. Bir kaç saniye sonra yanına oturdu. "Hastanın bilinci açık olmalı" dedi hemşire kadın. Adam hemen kafasını salladı. Umay'ın elini tuttu ve konuşmaya başladı. "Adın ne senin" "U-Umay" "Umay. Çok güzel isim. Kaç yaşındasın sen?" "6" "Benim de senin gibi oğlum var ama o senden 3 yaş büyük. İsmi Giray."

Ünsal ailesinin göz bebeği, mesleğinde oldukça başarılı genç biz kızın yolu, bu hareketli hayatından uzaklaşmak üzere en yakın arkadaşının yanına Şırnak'a düşer. Nereden bilebilirdi ki hayatının en zorlu günlerinin orada geçeceğini, büyük kayıpları orada vereceğini ve gerçek aşkı orada bulup tadacağını. Genç kızın yolu, sadece vatanı için yaşayan ve Gölge timinin komutanı olan Yüzbaşı ile kesişirse sizce neler olur? Bu hikaye Doktor Lina'nın ve dağlarda ün salmış aynı zamanda Gölge timinin komutanı olan Yüzbaşı'nın hikayesi. ❧𝑶𝒓𝒆𝒏𝒅𝒂: 𝑲𝒐̈𝒕𝒖̈ 𝒈𝒊𝒅𝒆𝒏 𝒉𝒆𝒓 𝒔̧𝒆𝒚𝒆 𝒓𝒂𝒈̆𝒎𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒛𝒈𝒆𝒄̧𝒎𝒆𝒅𝒆𝒏, 𝒅𝒊𝒎𝒅𝒊𝒌 𝒂𝒚𝒂𝒌𝒕𝒂 𝒅𝒖𝒓𝒖𝒑 𝒕𝒖̈𝒎 𝒃𝒖𝒏𝒍𝒂𝒓𝜾 𝒅𝒆𝒈̆𝒊𝒔̧𝒕𝒊𝒓𝒆𝒄𝒆𝒌 𝒈𝒖̈𝒄𝒖̈ 𝒌𝒆𝒏𝒅𝒊𝒎𝒊𝒛𝒅𝒆 𝒃𝒖𝒍𝒎𝒂𝒌. ❧ 𝑫𝒐𝒌𝒕𝒐𝒓 𝑳𝒊𝒏𝒂 🝮 𝒀𝒖̈𝒛𝒃𝒂𝒔̧𝜾 𝐘𝐚𝐲𝛊𝐧𝐥𝐚𝐧𝐦𝐚 𝐭𝐚𝐫𝐢𝐡𝐢: 𝟐𝟔.𝟏𝟏.𝟐𝟎𝟐𝟑