Once I knew a boy, who would smile at the thought of her name. And once there was a girl, who would always feel the same. But destiny said no and the time was wrong; and love decided they would never belong.
Ilang beses ba nating tinanong ang sarili natin kung mapapansin ba tayo ng mga taong mahal natin? Ilang beses ka ba magtatanong sa buong buhay mo? At ano sa tingin mo ang magiging sagot?
"Mapapansin kaya ako? Ang pag-ibig ko? Ang katauhan ko? Mapapansin Kaya?"
Paano kung hindi? Paano kung oo? Magkaiba ba ang gagawin mong desisyon o pareho lang? Mag-iiba ba ang pananaw mo o magpapatuloy ka lang sa kung anong alam mong constant?
Umaatikabong fame laban sa umaatikabong pag-ibig.
Siguro alam na niya na may gusto ako sa kanya. Kasi ilang beses ba nya naman akong nahuli na nakatingin sa kanya ewan ko nalang kung di pa nya malaman. Siguro hindi nya ako gusto at naiilang siya sa tuwing pinagmamasdan ko siya. Kaya kahit magkatabi kami ng upuan, e hindi nya ako pinapansin.
Would you call him hopeless if the only thing he wanted is to keep her by his side?
prepare your tissues, please.
{ a/n: will do heavy editing. ang lamya nung pov haha }