Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Onlar imkansız bir hikayenin en güzel sonu olmaya çalışıyorlardı.

Futbol sahasında yıldızlaşan ilayda , kadın futbol takımının en dikkat çeken ismidir ama medyanın ilgisi hep "kadın halinle..." şeklindedir. bale sahnesinin yüksek ismi mert ise hem hayranlık hemde alayla karşılasan bir balet... peki hayat onları nasıl karşılaştıracaktı ? ya da insanlar onlara nasıl tepki gösterecekti ? bizimle toplumun önyargılarını kırmaya varmısın?

SINIRDA SERİSİ II Derman kitabındaki Teğmen Azra Kasırga ve Üsteğmen Yavuz Arvis'in hikâyesi.

Abimin arkadaşına aşık olursam...

SINIRDA SERİSİ I Bu kitap kısa bir asker kurgusudur. İki askerin evlilik hayatını anlatan, geçmiş ve şimdiki zamandan oluşan bir hikâyedir.

"O gün çekip gitmeseydin o zaman herşey değişebilirdi"dedi Araz sakinliğini koruyarak hâlâ delicesine sevdiği kadına. "Anlamıyorsun beni aptal hadi duymuyorsun gözlerindemi görmüyor gözlerimdeki aşkı"dedi Doğa kalbinin çırpınmasına aldırış etmeden. "O zaman söyle artık şu siktiğimin sebebini Doğa.Senin benden ayrı aldığın her nefes için kahroldum ben söyle,söyleki artık nefesimde boğulmayayım"dedi Araz. "ÖLDÜRECEKLERDİ SENİ TAMAMMI.ARABANDA EVİNDE ÜSTÜNE GİYDİĞİN CEKETTE BİLE DÜZENEK VARDI!ŞİMDİ KARŞIMA GEÇMİŞ NEDEN GİTTİN DIYOSUN. KORKTUM ÖLECESİYE KORKTUM SENİ KAYBETMEKTEN.O PİSLİK ADAMLA EVLİ OLMAM BANA DOKUNDUĞU ANLAMINA GELMİYOR ANLIYORMUSUN BENİ LANET HERİF. BEN ONUN YANINDA SENİN İÇİN KALIYORKEN SEN SANA İHANET ETTİĞİMİ DÜŞÜNÜYORSUN"dedi Doğa sinirini Araz'dan çıkarırcasına. "S-sen nasıl yani ama sizin çocuğunuz var?"dedi Araz anlamazca. "Gerizekâlısın Araz duyuyormusun beni gerizekâlısın.O çocuk benim çocuğum değil aptal.Bir Binbaşısın fakat bunu anlamayacak kadar tecrübesizsin"dedi Doğa gücü tükenerek. "Gel herşeye yeniden başlayalım yosun gözlüm.Bütün kötülükler ardımızda kalsın.Hadi ver bana elini"dedi Araz elini sevdiği kadına uzatırken. Doğa bir Araz'ın eli bir gözleri arasına bakarak mekik dokuyordu.Tutmalımıydı o eli? Girmelimiydi yeniden bu aşk girdabının içine?Yeniden nasıl güvenecekti ona?Eskisi gibi sevebilecekmiydi? Kararsızdı ve bu bilinmezlik onu intihara sürükleyecek cinstendi.Şimdi bir seçim yapmak zorundaydı.Ya o eli tutup tertemiz bir sayfa açmak,ya da buradaki cehenneminde ölümü beklemek... Hiçbir kurgudan alıntı veya çalıntı değildir!

Elisa, on sekizine girdiği gün açlıktan, savaştan ve sağanak gibi yağan bombalardan daha fena bir şey olduğunu öğrendi; Döneceğine söz verip dönmeyen bir adam. "Uyuduğum zaman açlığımı unutabiliyorum. O anlarda bombardımanın sesini bile duymuyorum. Sonra güneş doğarken, çıplak ayaklarımla sana koşuyorum ve Beyaz İnciyi kıyıya yanaştıracağın anı gözlüyorum. Buradayım, Vetnika Kıyısıyla birlikte utangaç kollarımı açmış seni bekliyorum." Beyaz İncinin yakışıklı kaptanı Antoni Denis Porowski'nin gemisi bir daha Vetnika Kıyısına yaklaşmadı. Oysa Elisa, titreyen bakışlarıyla Antoni'nin acı yeşil bakışlarından bunun sözünü almıştı. Elisa umutsuz bir gündoğumunda, iskelede oturmuş ayaklarını suda yüzdürürken, bir geminin yaklaşmakta olduğunu gördü. Heyecanla ayağa kalktı. Kalbi boğazında atıyordu ki arsız bir kurşun omzuna saplanıp kaldı. Bir kurşun bacaklarının arasından geçti, bir diğeri sol kulağının yanından. Anladı ki kurşunlar ve bombalar bu kez işgal için gelmişti kıyılarına. Olduğu yere yığılıp kalırken, gözlerini açtığında baş edeceği şey artık yalnızca açlık ve savaş değildi. Tüm ailesini yitirmenin acıyla esir edilen cılız bedenine, beklemekten yorgun düşmüş kalbi de eşlik etti. "Dönmeyişine kızmayacağım. Eğer bir gün dönersen, beni bulamayacak olmana kederleneceğim. Boynumdaki asker kolyene dokunup hayatta kalacağım ve bekleyeceğim Antoni. Kaderin, bizi bu hengamenin ortasında yeniden bir araya getirmesini bekleyeceğim."

Belki tam değildik ama hiç eksikte olmamıştık. Bize bir mezar kazacaktım, sonra ikimizi de öldürecektim. Bu ölüm fiziken olmayacaktı sadece. Ruhlarımız ayrılacaktı ilk önce bizden. Sonra duygularımız terk edecekti bedenimizi. Hayallerimiz bir rüya gibi silinip gidecekti. Yaşanmış ve yaşanacak olan tüm güzel şeyleri o mezara gömecektim. YETİŞKİN OKURLAR İÇİN UYGUNDUR!! Kurgulanma tarihi 2021... ( ‼️ÇALINMASI ya da KOPYALANMASI DURUMUYLA Karşı karşıya gelirsem, gerekli yasal işlemleri yapacağımı belirtmek isterim‼️)