Απρίλιος 1967 Ήταν Άνοιξη, ξημέρωνε μέρα Παρασκευή και ξάφνου όλα έγιναν ζοφερά. Ήταν Άνοιξη, η τελευταία. Ξημέρωσε Παρασκευή και έκτοτε μας τύλιξε σκοτάδι. Και απελπίστηκα, ώσπου διάβασα, ότι μετά το σκοτάδι, έρχεται πάντα το φως. Πράξη πρώτη: Θα ονειρευτώ τις μέρες του φωτός και ξάφνου θα είναι πάλι Άνοιξη. Φεβρουάριος 1973 Κι όταν σε είδα για πρώτη φορά, χαμογέλασα και σκέφτηκα ότι μέσα στο καταχείμωνο με βρήκε η Άνοιξη. Ξάφνου ευτυχία με πλημμύρισε και ευχήθηκα αυτό που ένιωθα ποτέ να μην τελειώσει. Πράξη δεύτερη: όλη η ελπίδα του κόσμου γεννήθηκε στα μάτια σου. Νοέμβρης 1973 Βράδυ Παρασκευής, ξημέρωνε Σάββατο, και εσύ βρισκόσουν απέναντι μου. Με κοίταζες με όλο το φως και το σκοτάδι που είχες μέσα σου, και ξάφνου σκέφτηκα ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ώσπου το χέρι σου σηκώθηκε, τα συνθήματα έπαυσαν, το βλέμμα σου με απαρνήθηκε. Η τελευταία πράξη είχε ήδη γραφτεί: η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη, τη σκότωσες εσύ, μαζί με εμένα. Φαίδρα - Πέτρος All Rights Reserved 2025 ©

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να ακούγονται. Άλλοι, για να κοιτούν σιωπηλά. Η Ίριδα δεν είχε ποτέ τη φωνή που γεμίζει δωμάτια. Είχε όμως μάτια που έβλεπαν πράγματα που οι άλλοι προσπερνούσαν. Και καρδιά γεμάτη ιστορίες που κανείς δεν είχε διαβάσει ακόμα. Ο Δημήτρης δεν ήταν ένας απλός συμμαθητής. Ήταν θόρυβος, φως, φήμη και βλέμματα. Κανείς δεν φανταζόταν τι μπορεί να κουβαλάει μέσα του. Ούτε εκείνος. Μια τυχαία στιγμή. Ένα χαμένο αντικείμενο. Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί κι όμως επικίνδυνα κοντά. Μια ιστορία για το αόρατο που παλεύει να ακουστεί , και για τους ανθρώπους που ανακαλύπτονται στις πιο ήσυχες στιγμές.

Ο Leo Márquez δεν γράφει για τον έρωτα. Γράφει για τη νύχτα, για το σώμα, για ό,τι μπορεί να ανάψει μια πίστα και να χαθεί ως το πρωί. Όμως το επόμενο single πρέπει να είναι διαφορετικό. Πιο προσωπικό. Πιο αληθινό. Και για πρώτη φορά, ο Leo παραδέχεται πως... δεν ξέρει πώς να το κάνει. Ο παραγωγός του, Julián Rivera, προσλαμβάνει τη Lucía Vargas, μια στιχουργό από τη Μεδεγίν που έχει τη φήμη ότι "βλέπει μέσα στους ανθρώπους". Η Lucía μπαίνει στο στούντιο χωρίς ίχνος εντυπωσιασμού και βλέπει τον Leo σαν ό,τι αποφεύγει: ένα προϊόν, ένα χρυσό εξώφυλλο με άδεια σελίδα. Εκείνος, πάλι, τη βλέπει σαν μία «ψαγμένη» που γράφει λες και μιλά σε καθρέφτες. Δεν ριμάζουν. Δεν ταιριάζουν. Αλλά το τραγούδι δεν βγαίνει... χωρίς εκείνη. Και η αλήθεια , η δική τους, η κοινή , αρχίζει να τρυπώνει στα drafts. Και κάπως, το κομμάτι που γράφουν για τον έρωτα, αρχίζει να τους αφορά πιο πολύ απ' όσο αντέχουν να παραδεχτούν.

«Εγώ γαμώτο σε εμπιστεύτηκα! Ρίσκαρα μαζί σου. Μ'ακούς; ΡΊΣΚΑΡΑ! Είπα ή όλα ή τίποτα... Νομίζεις το είχα ξανά κάνει; Όχι μωρό μου. Ούτε εγώ είχα ερωτευτεί τόσο ολοκληρωτικά, τόσο σαρωτικά, τόσο απόλυτα! Κι όμως... το προσπάθησα. Γιατί σε ήθελα για αυτό που ήσουν, για την ψυχή όχι για το απέξω. Μα εσύ τα διέλυσες όλα μάτια μου.» ©𝟐𝟎𝟏𝟗-𝟐𝟏 𝐃𝐨𝐧'𝐭 𝐜𝐨𝐩𝐲 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲

Προηγούμενος τίτλος: Can you trust me? Ο καθένας θα μπορούσε να το κάνει... Ένα πάρτυ αποφοίτησης. Μια παρέα. Μια δολοφονία. Ο δολοφονος κρύβεται ανάμεσα τους... Άραγε, ποιον μπορείς να εμπιστευτείς;

Μη θεωρείς τους ανθρώπους δεδομένους. #5 in poems - 16/11/24 #10 in ποίηση - 18/11/24

Οι καλλιτέχνες δεν κοιμούνται τα βράδια. #1 στην ποίηση (09/05/25) #1 in poems (15/05/25) ποιητική συλλογή neraidoskonhh

Υπάρχουν φήμες για την τελευταία γενιά χορευτών. Δεν υπάρχουν καταγραφές, ονόματα, φωτογραφίες. Πρόκειται για τα φαντάσματα τέχνης που άφησαν τους πάντες να ρωτάνε για μια αυτοκρατορία. Η Noelani διεκδικεί τον ξεχασμένο τίτλο με θάρρος και απίστευτη αφέλεια, πριν καταλάβει πως πίσω από κάθε μεγάλο σκάνδαλο δεν κρύβονται πάντοτε όνειρα. ©2022-2023 All rights reserved |Γκαμπριέλα Α.| medicina-

[Σαμάρα, Αραβία, 861 Μ.Χ] Εκείνη, το κόκκινο της φωτιάς, το πορτοκαλί των κεχριμπαρένιων κοσμημάτων και το χρυσό των καυτών ηλιαχτίδων. "Η λέαινα της Ανατολής" Η πιο δημοφιλής και ευέλικτη κλέφτρα στους δρόμους της Αραβίας. Φημισμένη για την γοητεία και τα ετερόχρωμα μάτια της, έχει μετατραπεί σε λαϊκό θρύλο, ισχυρίζοντας όμως πως είναι καταραμένη από τον ίδιο τον Αλλάχ... Εκείνος, το σκοτεινό μπλε του έναστρου ουρανού, το σκούρο μωβ της γαλαζοαίματης καταγωγής του και το γκρί των σύννεφων, λίγο πριν την καταιγίδα. "Ο πρίγκιπας του Σκότους." Ο διάδοχος του θρόνου, έχει μόνο έναν σκοπό στην ζωή του. Να την σκοτώσει. Χαρισματικός πολεμιστής και έξυπνος πρίγκιπας, ο γιος του Χαλίφη, θα έκανε τα πάντα για να σερβίρει το κεφάλι της σε ένα χρυσό πιάτο ως δώρο στον πατέρα του. Όμως οι σκοτεινές δολοπλοκίες πίσω από τις σφραγισμένες πόρτες του παλατιού, υπόσχονται να ανατρέψουν τα δεδομένα.Και όταν τελικά ο Ήλιος αγάπησε το Φεγγάρι, ήταν αυτός ο έρωτας η σωτηρία του κόσμου; Ή η αρχή της πτώσης του; Aeliah & Nazeer - Ο Ήλιος και το Φεγγάρι _______________________ Do not copy thatbluewriter© 2024 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφ

Συλλογή (μερικών) σημειώσεων, αφιερωμένη σε όσους δίνουν αγώνες για τους οποίους δε μίλησαν ποτέ. #1 poetry #1 illness