"You wanna try?" Said the curly-haired boy with a helmet in one hand and Oscar's fate in the other. They were supposed to make it to F1 together. And technically? They did. But now Lando can't stand to look at him. And Oscar? He's still trying to fix something he never meant to break. Or: the one where Lando Norris and Oscar Piastri were childhood best friends, maybe something more, until everything exploded-and now they're stuck side by side, pretending they don't remember every second of what they lost.

Oscar Piastri, Australian Formula One driver, cold introvert. Lando Norris, British Formula One driver, Hot and bothered extrovert. Rivals on the track, and off the track... it's complicated. What could go wrong?

❝𝐘𝐨𝐮 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐧𝐨 𝐫𝐢𝐠𝐡𝐭 𝐭𝐨 𝐛𝐥𝐚𝐦𝐞 𝐦𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐜𝐡𝐨𝐨𝐬𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐲𝐬𝐞𝐥𝐟 𝐟𝐢𝐫𝐬𝐭 𝐭𝐡𝐢𝐬 𝐭𝐢𝐦𝐞.❞ - 𝘪𝘯 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩: 𝘭𝘢𝘯𝘥𝘰 𝘸𝘪𝘯𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘤𝘩𝘢𝘮𝘱𝘪𝘰𝘯𝘴𝘩𝘪𝘱. 𝘰𝘴𝘤𝘢𝘳 𝘭𝘦𝘢𝘷𝘦𝘴 𝘮𝘤𝘭𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘸𝘪𝘵𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘴𝘢𝘺𝘪𝘯𝘨 𝘢 𝘸𝘰𝘳𝘥. 𝘸𝘩𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘰𝘯𝘤𝘦 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘢 𝘴𝘱𝘰𝘳𝘵 𝘣𝘦𝘤𝘰𝘮𝘦𝘴 𝘢 𝘤𝘳𝘶𝘦𝘭 𝘨𝘢𝘮𝘦 𝘰𝘧 𝘯𝘰𝘵 𝘭𝘦𝘵𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘷𝘦𝘳𝘺𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘧𝘢𝘭𝘭 𝘢𝘱𝘢𝘳𝘵 𝘧𝘰𝘳 𝘣𝘰𝘵𝘩.

oneshots about Landoscar bc I love them.

First written on ao3, now also here :) STILL GOING!!!! Setting: A small UK school in 1996. Photography club, darkrooms, grey skies, hallways buzzing with Walkmans and corded phones at home. Lando and Oscar are in their final year. Oscar Piastri is the quiet, but confident, observant lead of the school's photography club, always behind the camera, rarely in front of it. Lando Norris is loud, unpredictable, and sentenced to the club for detention hours. He mocks it at first-until it starts becoming his favorite subject. As they develop film together in the red-lit darkroom, Lando sees himself through Oscar's lens: softer, more human.

Lando Norris isn't dying. That's what he keeps telling himself. He's just-tired. Too tired. The kind of tired that makes your hands tremble when you paint, that makes your world fade to white under fluorescent light. When he collapses in the middle of the street, it should've just been another headline: Campus art boy passes out, again. But that day, someone caught him-literally. A photography major with shaking hands and a camera still strapped to his neck. Oscar Piastri didn't mean to care. But he did. They meet again, the sunlight from the tall panes framed him in soft gold-Lando slumped over a desk, heartbeat uneven, breath too shallow. Oscar's voice cuts through the silence. "Sleep well." And somehow, Lando listens. He shouldn't feel anything. Not this warmth blooming in his chest. Not this quiet safety whenever Oscar looks at him like he's not fragile. "Why do you keep helping me?" Lando asks one day, voice cracking between guilt and hope. Oscar shrugs, eyes soft. "Because you keep falling." Then there's George-best friend, chaos incarnate-who would fight the whole hospital if he could. Feeling Max's quiet stare on him, George yanks Lando up to use him as a shield. "What?! You wanna fight, huh?!" His little fists tremble inside his cardigan sleeves. Max doesn't even blink. "Try me," the doctor deadpans, flipping a chart. Between sleepless nights, half-drunk cups of coffee, and the hum of a heart that beats too fast for its own good, Lando begins to draw again. And maybe-just maybe-he's learning how to live again, too. Because this time, when Oscar offers his hand, Lando doesn't pull away. a slow heartbeat turning into melody. a story about falling, again and again, and choosing to stay.

Abu Dhabi. Final race of the season. Two Papayas. One World Championship. Lando Norris and Oscar Piastri used to be best friends, practically a matched set. But somewhere between podiums and pressure, the line between teammate and rival blurred... and then broke. Now they're tied in points. One race to decide everything. The world is watching. The stakes are higher than ever. But when the lights go out, something happens that changes everything, on the track and between them. Because trophies don't matter if you lose the person you were racing for.

hii people im we writing oneshot book again there will be fluff , angst and smutt too.

Lando Norris był energiczny, wszędzie było go pełno, uwielbiał towarzystwo ludzi, po prostu dusza towarzystwa. Jest jednym z dwóch kierowców Mclarena. Lando nigdy nie ukrywał swojej orientacji co jednak odniosło się sporym szumem w internecie i też hejtem na Brytyjczyka. Po pół roku sprawa ucichła, a chłopak też wepchnął to w kąt. Po odejściu Daniela Ricciardo z teamu Mclarena Lando lekko zamknął się w sobie bo to kolejny raz jak musi mieć zmienianego kolegę z drużyny, bo szybko przywiązuje się do ludzi. Tuż przed sezonem dowiedział się że ma przyjść na spotkanie, bo ma poznać nowego kierowce który ma zastąpić Daniela. Na początku był wrogo nastawiony do niego, ale wtedy jeszcze nie wiedział że Australijczyk namiesza mu w głowie. Oscar Piastri raczej cichy, trzymający się na uboczu, nie lubiący być w centrum uwagi ale jednak gwiazda f2, aż w końcu dostał się do f1. Chłopak im bliżej było spotkania żeby podpisać wszystkie formalności tym bardziej się stresował. Nie tym że miał wystartować f1 i spełnić swoje największe marzenie. Tylko spotkanie samego Lando Norrisa... Oscar słyszał o tym że Brytyjczyk szybko przywiązuje się do ludzi i nie lubi zmian ludzi w zespole i po prostu się w chuj stresował że go nie polubi. Oscara wspierała jego dziewczyna. Ta no właśnie dziewczyna... Oscar nienawidził siebie za to ze podobają mu się też chłopacy a nie tylko dziewczyny. Niby był tylko raz z chłopakiem, a dziewczyn miał więcej. Ale jednak gdzieś to tam z tyłu głowy siedziało. Australijczyk mocno pilnował się i jak tez żeby nigdzie to nie wypłynęło. Dlatego właśnie nikt o tym nie wiedział. Ani rodzina, ani przyjaciele, ani Lily. Po prostu nikt. 🐨🐨🐨 Książka dla czytelników 16+ jeśli masz mniej czytasz na własną odpowiedzialność Przekleństwa, motyw LGBT, samookaleczanie się, brak akceptacji, wymęczenie organizmu żeby poczuć co kol wiek, brak akceptacji przez

DISCONTINUED |+| Some Oneshots dedicated to Landoscar because i love them and there just isnt enough of them |+|