Μία και Άρης Γνωρίζονται από παιδία. Τι θα γίνει όταν ξανά βρεθούν μετά από 10 χρόνια

"Τελευταία φορά. Το ορκίζομαι!"

"Άσε με!" απαίτησε προσπαθώντας να απελευθερώσει το χέρι της όμως ο Τζέι την αγνόησε συνεχίζοντας να την τραβολογάει. Γλίστρησε το χέρι της και κατάφερε να το τραβήξει σταματώντας πίσω του κι εκείνος σταμάτησε επίσης αφήνοντας την πίσω του. "Σε μισώ!" φώναξε ανάμεσα στα αναφιλητά της και τότε γύρισε ο Τζέι κοιτώντας την με δάκρυα στα μάτια έχοντας σταυρώσει τα χέρια του, σαν να περιμένει να τελειώσει όλος αυτός ο εφιάλτης. "Το ξέρω. Μπορεί να λες πως με μισείς, αν το κάνεις, όμως με αγαπάς επίσης σε υπερβολικό βαθμό" είπε πλησιάζοντας την περισσότερο χωρίς να αλλάξει την στάση του. "Με μισείς, το δέχομαι, όμως μπορείς χωρίς εμένα; μπορείς να ξυπνάς και να κοιμάσαι χωρίς εμένα δίπλα σου; αν μπορείς μωρό μου, φύγε τώρα και χωρίζουν οι δρόμοι μας εδώ, δεν θα με ξανά δεις ούτε ζωγραφιστό. Αλλιώς αν μείνεις μην περιμένεις να σε αφήσω ποτέ" είπε δακρύζοντας κι εκείνη έμεινε στην θέση της σταθερή ανασαίνοντας άστατα με την έκφραση του τρόμου στο πρόσωπό της. ~ [19.02.2020 - 19.07.2021] [#10K 08.03.2021]

''Το ένιωσα, το ένιωσα που να πάρει...με ήθελες όσο και εγώ'' Δεν μπορούσε να εξηγήσει την συμπεριφορά του, θα ορκιζόταν ότι χτες ήταν κάποιος άλλος, ένας άντρας που θα έδινε τα πάντα να την σφίξει για λίγα δευτερόλεπτα στην αγκαλiά του, να της κλέψει ένα φιλί, να της κάνει έρωτα όπως μόνο εκείνος ήξερε, και τώρα, απέφευγε ακόμα και το βλέμμα της. ''Ήθελα να γαμήσω και το έκανα, αυτό ήταν όλο.'' Στεκόταν μπροστά της και έφτυνε τις λέξεις χωρίς να υπολογίζει τις επιπτώσεις, έσπασε την γυάλα που είχε δημιουργήσει γύρο τους και της έδειξε τον κόσμο των πληγωμένων, εκείνων που ερωτεύονται τον λάθος άνθρωπο. Σήκωσε το χέρι της και το κράτησε στον αέρα, σκέφτηκε αν θα άξιζε να τον χτυπήσει, να του χαρίσει το άγγιγμά της ακόμα και με αυτόν τον τρόπο και όταν απάντησε το κατέβασε κάτω. Τα χείλη της τραιμοπέζανε ενώ παρακάλαγε τα μάτια της να μην του δώσουν την ικανοποίηση να δείξει ευάλωτη για ακόμα μια φορά, και όταν το κατάφερε, χαμογέλασε.

Εκείνος έμαθε να επιβιώνει. Εκείνη έμαθε να νιώθει. Ο Ορφέας ζει σε έναν κόσμο όπου όλα έχουν κανόνες. Οι άνθρωποι κρατιούνται σε απόσταση. Τα συναισθήματα ελέγχονται. Και η αδυναμία... δεν συγχωρείται. Η Ελπίδα δεν ζει έτσι. Δεν φοβάται να πλησιάσει. Δεν φοβάται να δει πίσω από τις σιωπές. Δεν φοβάται... εκείνον. Όταν οι δρόμοι τους συναντιούνται, τίποτα δεν είναι απλό. Γιατί εκείνος δεν ξέρει πώς να κρατήσει κάποιον κοντά... και εκείνη δεν ξέρει πώς να φύγει. Ανάμεσα σε μυστικά, απειλές και επιλογές που δεν συγχωρούνται, θα πρέπει να βρουν αν αυτό που τους ενώνει είναι αρκετό. Ή αν θα τους διαλύσει και τους δύο. Γιατί μερικές φορές... η αγάπη δεν είναι σωτηρία. Είναι ρίσκο.

Η Άννα Ρούσο είναι μια εικοσιεπτάχρονη κόρη ενός πολύ γνωστού επιχειρηματία του Λος Άντζελες του Τζακ Ρούσο ο οποίος αν και έχασε την γυναίκα του όταν η κόρη του ήταν μόλις δυο χρονών κατάφερε να μην μεγαλώσει με στοργή και αγάπη. Φυσικά σε αυτό βοήθησε και η γυναίκα του η Σόφη η οποία να και δεν είχε παιδιά την μεγάλωσε σαν πραγματική της κόρη, την σπούδασαν οικονομικά στο Χάρβαρντ με σκοπό μια μέρα να αναλάβει την διοίκηση των επιχειρήσεων του πατέρα της. Τι γίνεται όμως όταν αυτή έχει άλλα σχέδια και θέλει να ανοίξει την δική της εταιρία ρούχων. Ο πατέρας της αρνείται να της δώσει τα λεφτά που ζητάει με αποτέλεσμα να σκεφτεί τον οποιαδήποτε τρόπο για να τα βρει και αυτός δεν είναι άλλος από τον Σεμπάστιαν Κάρτερ. Ένας τριανταπεντάχρονος άντρας εκατομμυριούχος ο οποίος απέκτησε την δύναμη του με νόμους αλλά, και παράνομους τρόπους. Όταν λοιπόν του ζητάει η Άννα τα λεφτά που χρειάζεται αυτός υπόσχεται να της τα δώσει με έναν μόνο όρο.....

Εκείνος είναι απόμακρος και κλειστός. Από μικρός έχει μάθει να έχει την ζωή του σε κουτάκια και να ζει με κανόνες. Εκείνη, από την άλλη μεριά, από τότε που θυμάται τον εαυτό της ζει την κάθε στιγμή στο έπακρο με στόχο να επικεντρώνεται στα θετικά. Ο Νέστορας και η Λήδα συναντιούνται τυχαία στην Πάρο και, μετά από κάποιους μήνες, πάλι τυχαία· αυτή τη φορά στην Αλεξανδρούπολη, όπου σπουδάζουν και οι δύο. Εκ πρώτης όψεως δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό. Μέχρι που τελικά καταλαβαίνουν ότι ακόμη και αν οι παράλληλες γραμμές δεν ενώνονται, αναπόφευκτα θα υπάρχει μία κοινή πορεία γι' αυτές.

1ο μέρος "αγάπη" "είσαι ότι πολυτιμότερο έχω Αγγελική στο κόσμο. Δε μπορώ να χάσω και εσένα" - δε θα με χάσεις ποτέ Άλεξ. 2ο μέρος. "Πόνος" "Μη με αφήσεις Αγγελική, μπορεί να μη σου αξίζω αλλά σε αγαπώ" - Μερικές φορές Άλεξ, πρέπει να αφήνουμε τα άτομα που αγαπάμε για το καλό το δικό μας. 3ο μέρος "αιωνιότητα" "Θα σε αγαπάω για πάντα Αγγελική" "Θα κάνω τα πάντα για εμάς" "Είμαι ερωτευμένος μαζί σου"

Η Αλίκη δεν ανήκει στον κόσμο του Άρη. Και ο Άρης δεν είχε ποτέ θέση στον δικό της. Εκείνη μεγάλωσε με κανόνες, ασφάλεια και επιλογές. Εκείνος έμαθε να παλεύει για καθετί που έχει - και το ποδόσφαιρο είναι η μόνη του διέξοδος. Το μόνο που τους ενώνει; Είναι ο κολλητός του αδερφού της. Και το γεγονός ότι δεν μπορούν να μείνουν μακριά ο ένας από τον άλλον. Στο ίδιο κολλέγιο, σε γήπεδα γεμάτα πίεση και βλέμματα που κρατάνε λίγο παραπάνω απ' όσο πρέπει, η ένταση ανάμεσά τους δεν λέει να σβήσει. Κάθε λέξη είναι πρόκληση. Κάθε άγγιγμα, λάθος. Και κάθε φορά που πλησιάζουν... κάτι τους τραβάει πίσω. Όσο κι αν προσπαθούν να το αγνοήσουν, όσο κι αν παριστάνουν πως δεν σημαίνει τίποτα... υπάρχει κάτι ανάμεσά τους που μεγαλώνει. Αργά. Επικίνδυνα. Αναπόφευκτα. Γιατί κάποια συναισθήματα δεν έρχονται απότομα- σε διαλύουν λίγο λίγο. Και όταν τα όρια αρχίσουν να θολώνουν, όταν το "δεν πρέπει" γίνει "δεν μπορώ να σταματήσω"... Στο τέλος, δεν είναι θέμα ποιος θα κερδίσει το παιχνίδι- αλλά ποιος θα αντέξει

- Ε ντάξει... Ερωτευμένη είμαι, μου κατέβηκε μία μαλακία και την έκανα. - Και εμείς ερωτευτήκαμε, μικρή. Δεν κάναμε έτσι, της απάντησε ο Ανδρέας. - Μπορεί να μην ερωτευτήκατε τόσο πολύ τότε, απάντησε ελαφρώς εκνευρισμένη. - Ή μπορεί να υπήρξε ανταπόκριση και να μην χρειάστηκε να κάνουμε ανώριμες μαλακίες. Με λίγα λόγια αν σε ήθελε ο τυπάκος, εμένα ούτε κατά διάνοια δεν θα με ήξερες τώρα, την αποστόμωσε. Το φετινό καλοκαίρι της Βιολέτας σίγουρα δεν θα μοιάζει σε τίποτα με τα προηγούμενα επειδή ο Ανδρέας έρχεται ξαφνικά να φέρει τα πάνω κάτω.