Yıl 2073. Dünya, nükleer savaşın ardından sonsuz bir kışın içinde. Hayatta yalnızca sekiz büyük güç kaldı. Her biri insanlığı kendi idealleriyle yeniden kurmaya çalışıyor. Burada özgürlük bir suçtur. Hafıza yeniden yazılabilir. İnsan ise yalnızca sisteme hizmet ettiği sürece değerlidir. Hesna Kaner, bütün bunların ortasında tek bir soruyla yüzleşmek zorunda kalır: İnsanlığı kurtarmanın bedeli, insan olmaktan vazgeçmekse?

"Her insan kendi yolunu kendisi seçer. Yollar daima temiz olmaz, dikenler de muhakkak olacaktır. Biz bu yoldan başarıyla çıkabildiysek sadece iki şey sayesinde oldu: Dostluğumuz ve müziğimiz. Sevgilerimle, Ozan Soygazi."

Korhan Hocam? Üzerinde beyaz polo yaka tişört ve siyah salaş pantolon vardı. Polo yaka... yani resmen kaslarını davetkâr şekilde sergilemek için tasarlanmıştı. Adam sanki spor salonunda değil de tanrıların tapınağında şekillendirilmişti. Onu süzdüğüm saniyelerde, göz göze geldik. Kaşlarını önce hafifçe çattı - o sert, otoriter hali vardı ya... Sonra yüzü yumuşadı. Ve bana doğru yürümeye başladı. 'Hayır,' dedim içimden. 'Hayır, lütfen... yürüyüşünü bile bu kadar çekici yapma.' Aramızda bir 5-6 adımlık mesafe vardı ama o adımlar gitgide yok oluyordu. Kalbim midemde, midem boğazımda, aklım nerede bilmiyorum. Bu adamın altında olmak istiyordum. Normalde hocalarımla böyle fantazi kurmam ama Korhan hoca çok ayrıydı... Gerçi Korhan hocayla ilgili her kızın fantazi kurduğuna emindim. Dokuzuncu sınıflardan okuldaki hocalara varana kadar herkes.. O bakışı, o sesi.. Ne olurdu yani bir kere sevişsek.. Bir kere ya. ____ Can sıkıntısından aklıma gelen bir fikir. Bu kurguyu yazmak. Bu kurguda sizlere birazcık içimi dökmek istiyorum. Hayatımdan ve hayallerimden bahsetmek... Okuduğunuz kurgu biraz basit ve bazılarınıza saçma gelebilir ama her karakterin altında gerçeklikten esinlenilen bir hayat var. Hiçbiri boşuna yazılmış karakterler değil. Lütfen bunun bilincinde olarak okunuyunuz. İyi olamayabilir şimdiden bilgilendireyim. Yaş farkı ve +18 sahneler olacaktır. Kurgumu ithaf etmek istediğim bir kişi veya özel bir şey yok...sadece içindeki ümitsizliğe kapılmış, kafasındaki sesleri susturamamış herkese adıyorum. Bu kurgunun tüm hakları bana aittir.

Staj yaptığım hastanede karışan o kız çocuğu bensem?

"Sen ne yaptığını sanıyorsun?" Diye sordu, sakin kalmaya çalışarak. Gözlerini yumdu kısa bir süre, sakinleşmek için. "BEN, SEN YAŞA DİYE KOKUNA HASRET KALMIŞKEN; SEN KENDİNİ NASIL TEHLİKEYE ATARSIN?!" Diye bağırdı. Sinirle gözlerimi kırpıştırdım. "Ben yaşayayım diye öyle mi?" Diye sordum, boş gözlerle. "Ya sen beni nasıl bıraktın? Nasıl?" Diye sordum, merakla gözlerine bakarken. "Annem öldü ya benim! Annem!" Dedim, sesim titremişti. "Benim sana ihtiyacım vardı, yaşamaya değil," dedim sertçe. Bakışlarım ifadesizdi, şuan ona olan sinirim, sevgimden daha fazla. Ne zaman terazi terse döner, o zaman ben ona sarılabilirim. Sinirle kollarımı iki yana açtım. "AL! YAŞIYORUM!" Diye bağırdım. Dudaklarımdan alaylı bir kahkaha döküldü. "Tabii buna yaşamak denirse," dedim. Baş parmağımı tam kalbine yasladım. "Korkaksın sen," dedim, hiç acımadan. Onu arkamda bırakıp odadan çıktım. Asıl benim hikâyem şimdi başlıyordu...

"Lütfen... Hayır," dedim adımlarım geri geri giderken. Buradan uzaklaşmalıydım. Silahtan, bağlı adamdan, karşımdaki gözü dönmüş adamdan... Hepsinden kurtulmam lazımdı. Başıma ağrı saplanmıştı ve başım dönüyordu. "Lütfen. Gitmek istiyorum." "Pekala. Demek sen yapamıyorsun ama biri yapmak zorunda," dedi mavi gözlerini üstümden çekip, bağlı adama yönlendirirken. "O zaman ben yaparım." Ne yapmaya çalıştığını anladığımda ise her şey için çok geçti. Silahı tutan kolu havalandı, durmasını söylememe fırsat vermeden parmağı tetiğe ulaştı ve ucunda susturucu olan silah patladı. Korkuyla açılan gözlerimden gözyaşı döküldüğünde ise hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. "Bunun suçlusu sensin, Doğanay." Ruhuma damlatılan karanlık büyüdü ve altında kaldı.

[11.09.2021 - 09.03.2022] Bazı insanlara güvenemezsin. Çünkü en büyük şüphe, en yakınının sessizliğinde saklıdır. Bir kadın... Bir adam... Ve ikisinin arasında giderek büyüyen bir gümân. Söylenen her sözün altında başka bir anlam, atılan her adımın ardında başka bir sır vardır. Peki ya şüphe ettikleri kişi, sandıkları kişi değilse? Bazı gerçekler öğrenilmez. Çünkü öğrenildiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz. GÜMÂN | şüphe, kuşku #zor 1.sırada (17.10.2021) #boşanma 1.sırada (28.10.2021) #yanlışanlama 1.sırada (03.11.2021) #spiritüel 1. sırada (18.12.2021) #evlilik 1. sırada (22.01.2022) #spiritüel 1. sırada (07.12.2022)

Tesadüflerle şekillenen hayatlar ve onları değiştiren seçimler. Rümeysa ile Polat'ın yolları, sıradan olmayan bir tesadüfle kesişti. Peki ya sandıklarımızın ötesinde, gerçek bir kader varsa? Tesadüfler mi, yoksa kader mi onları bir araya getirdi? ^^^^ Yayın Tarihi: 27/12/2022 Son Yayın Tarihi: 27/06/2023

Bazı karşılaşmalar vardır. Adına tesadüf denir ama kader çoktan kararını vermiştir. Pınar Mir... Üniversite sınavına hazırlanırken bir yandan da babasının sevgisizliğiyle boğuşan genç bir kızdır. Artan zamanlarında, çocukluğundan beri sığındığı ilk adres olan mahalle bakkalına yardım etmeye gider.Yine bir akşamüstü, yardım için gittiği bakkala giren yabancıyla dikkati altüst olur. Belli etmese de o yabancıdan etkilenir. Ancak bir daha görmeyeceğini düşünerek aklına kilit vurur. Ta ki bir başka akşam vakti, o yabancıyı kendi evinde görene dek. O dakikadan itibaren, kilit vurduğu aklı da aşkla hiç tanışmamış kalbi de onu zorlamak için harekete geçer. Ancak genç kızın inadı, hem kalbini hem de aklını sınar. Ve bu inatla sınanacak olan bir isim daha vardır. Ali Sungur. ^^^ -Görücü mü? Kitabının yan karakterleri olan Ali ve Pınar'ın hikayesidir-