Alya Arıkan, renklere aşık ancak hayata karşı bütün beklentisini kaybetmiş bir kadındır. Giydiği çiçekli elbiselere ve sürekli yüzünde taşıdığı sahte gülümsemelere rağmen, içinde her an her şeyden vazgeçmek üzere olan bir ruhu vardır. Barbaros Dora ise... Alya'ya aşıktır. En azından Alya'nın bilmesi gereken tek şey bu olmak zorunda. ▪︎▪︎▪︎ "Bir seri katil değilsin, değil mi?" Ani sorum karşısında kaşlarını çatacak gibi olsa da kendini hemen toparlayıp aynı mimiksiz haline geri döndü. "Bir seri katile mi benziyorum?" Ellerini masanın altına aldığı için parmaklarını kontrol edememiştim. Haftalardır buna bakmayı akıl bile etmediğimi tam o an fark ettim. "Bilmem... Hiç seri katil görmedim. Evli değilsin, değil mi?" "Değilim." Dedi hiç düşünmeden, düz bir sesle. Hah... "Bu gece benimle sevişmek ister misin?" ▪︎▪︎▪︎ (+18) Hikaye sadece yetişkinlere yöneliktir. Lütfen bu uyarımı dikkate alın. 26.07.2023

Büyücü Aetius, sisin dağıldığı noktaya bakarak yavaşça ayağa kalktı. Bastonunu kumun üzerine dayadı; bastonun ucunun değdiği yerde su hafifçe kabardı. "İlk taşıyıcı Vesry'den beri," dedi, sesi dalgalar kadar ağırdı, "Vaeloria her zaman bir dengeye ihtiyaç duydu. Taçları bir arada tutacak bir merkez, bir irade." Bana döndü. "Ve o irade sendin, Alfa." Bir an için nefes almayı unuttum. Ben yapamazdım, yani bu, bu saçmalıktı. Ben binlerce yıl öncesine nasıl denge getirebilirdim ki? Ama biliyordum; bu yaradılışın varlığı her zaman Otros ejderhası ve Alfa'nın ruhunun varlığıyla denge kurmuştu -tanrı diyarı terk ettiğinden beri- "Hayır," dedim. Bu bir inkâr değildi. Bu, korkuydu. "Ben kaçtım," dedim. "Kaçtım çünkü yapamadım. Kaçtım çünkü-" "Çünkü yapabildin," diye böldü Aetius. "Sorun buydu." Sözleri bıçak gibi keskin ama sakindi. Yargılamıyordu. Daha kötüsü... anlıyordu. Yaşamak ve bilmek yetmiyordu her zaman; anladığımı sanıyordum, ne yaptığımı bildiğimi. Korku zihnime bir sis gibi çöküp sadece kurtuluşu fısıldarken ve bu beni bir kaçışa sürüklerken sadece yarınları feda ettiğimi sanıyordum ama şu an anlıyorum ki dünler de bu dengeye dahildi. Hiçbir şey yapmıyorken bile bir şeyleri dengede tutuyordum. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Tanrı evreni terk ettiğinde, geride yalnızca taçlar kaldı. Ve taçlar... sahipsiz kaldığında kana bulanır. Vaeloria'da savaş bir sonuç değil, bir dengedir. Kaos evreni yıkmak yerine ayakta tutar; çünkü müdahale edilirse her şey daha kötü olacaktır. Bir tanrının ardında bıraktığı evrende adalet bir umut, inanç bir silah, gerçek ise en tehlikeli büyüdür. Veskar, ihanetin kutsallaştığı, kaderin çarpıtıldığı ve tanrıların bile susmak zorunda kaldığı bir dünyanın hikâyesi. Bu bir kurtuluş değil, hesaplaşma hikâyesi.

Karaca bir ergen psikiyatristidir. Amerika'da çalışırken aldığı özel bir teklif üzerine İstanbul'a gelir; burada özel bir hastaya terapi vermesi istenir. Ancak gelen hastanın, zamanında her şeyini geride bırakarak terk ettiği eski sevgilisinin kardeşi olduğu ortaya çıkar. Bir dönem Karaca tüm ailesiyle ve sevgilisiyle bağını koparmak zorunda kalmış, kimliğini değiştirip ortadan kaybolmuştur. Geri döndüğünde ise eski sevgilisi Atilla Tan ondan nefret etmektedir. Fakat kardeşinin iyileşmesi için tek çare yine Karaca'dır. Zamanla Atilla, Karaca'nın yıllardır sakladığı sırları öğrenmeye başlar. Aralarındaki nefret yerini yavaş yavaş aşka bırakırken, geçmişin gölgeleri ve gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalırlar. Karaca, gerçeğin ve "gerçek sandıklarının" arasında kalmışken, Atilla ile yeniden kurduğu bağ onu hem güçlendirecek hem de sınayacaktır. Geçmişin ihanetleri, aile sırları ve yanlış anlaşılmalar ikisini yeniden aynı çizgide buluşturur. Ancak bu kez, birbirlerinden çok dünyaya karşı savaşmak zorundadırlar. Gerçeği gizleyebilmek ve dengeleri koruyabilmek için ailelerine ve dışarıya karşı sahte bir ilişki perdesi arkasına sığınacak, bu oyunun içinde hem kendileriyle hem de birbirlerine olan duygularıyla yüzleşeceklerdir.