-დაჩი დადიანის ვინ ხარ? - გული უგრძნობდა ყველაფერი ეს დაჩის რომ უკავშირდებოდა და იმ დღეს წყევლიდა მას რომ გადაეყარა. -არავინ. -დაჩი დადიანის ვინ ხარ მეთქი!? - ხმას აუწია მის გვერდით მჯდომმა შენიღბულმა და იარაღი რომელიც გოგონამ აქამდე ვერ შეამჩნია თავზე მიაბჯინა, ერთი უბიძგა და გვანცა ამან მიახვედრა რამდენა სერიოზულად იყო საქმე. -არავინ, ნაცნობის ნაცნობია. -მის სახლში რჩები, გაკითხავს, სამსახურშიც ყავდი, შეხედე თან რითი გაულამაზებიხარ. - ყელზე გადაატარა ცივი ლულა, არტერიზე გრძნობდა შეხებას გოგო სწორედ იქ სადაც რამდენიმე საათის წინ დაჩის ტუჩები და კბილები ეხებოდნენ. -მაინც ამბობ არავინ ვარო? -რამდენი ხანია ვუთვალთვალთვალებთ, მაგას სახლში თავისთან არავინ მიუყვანია. იცოდი ნაშებს სამეგრელოში რომ დააბრძანებს თურმე? დადიანებში. -რატომ უთვალთვალებთ? - კარგ

დასრულებული

დასრულებული

როცა სამართლიანობისთვის ბრძოლა მხოლოდ უფსკრულისკენ მიგაქანებს.როცა ხასიათი ისეთი მძიმეა რთულია გაგიგონ და შენს სულში ჩაიხედონ.სწორედ მაშინ იწყება დაუსრულებელი პრობლემები. "გიყვარდეს თავად პრობლემა"-ეს კი ყველაზე დიდი პრობლემაა.

პირველად შენში ამღვრეული, განაწყენებული და გაბრაზებული ზღვა დავინახე. დამტოვე ისე,უკან არც მოგიხედავს და მე დავინახე,დავინახე შენი მშვენება. მაპატიე ის სითავხედე,მოშიშვლებული ფეხებიდან მზერა რომ აგაყოლე და კარგა ხანს ვუყურე შენს საჯდომს.

ალბათ წაკითხული გექნებათ "მეჯვარეები", ვისაც არ გაქვთ შეგიძლიათ ჩემი გვერდიდან წაიკითხოთ. ამ მოთხრობას ვიწერ რადგან ძალიან მიყვარს და რაღაც მონაკვეთები არეულია და მინდა ერთხელ თავიდან ბოლომდე სწორად აკრეფილი. ჩემი დაწერილი არ არის!!!

ყველა პირველი შეხვედრა არ იწყება ხმაურით, არც დრამატული მოვლენებით, არც მოულოდნელი ქარიშხლებით. ზოგჯერ ორი ადამიანი უბრალოდ ჩნდება ერთმანეთის ცხოვრებაში. ეს არის ამბავი ორი ადამიანის შესახებ, რომელთა გზები შემთხვევით გადაიკვეთა, თუმცა მათი შეხვედრა შემთხვევითობას ბევრად სცილდება. ისინი ხვდებიან ერთმანეთს ჩუმად, ფრთხილად, თითქოს არ უნდათ, დაარღვიონ ის სიმყუდროვე, რომელშიც მანამდე ცხოვრობდნენ. ესაა ლიკასა და დემეტრეს ამბავი. ამბავი, რომელიც არ იწყება სიყვარულით, მაგრამ ნელ-ნელა იკარგება მასში. ესაა ამბავი გრძნობასა და ემოციებზე, რომლებიც სიტყვებზე მეტად დუმილში იგრძნობა...და რომელიც ყველაზე ძლიერია მაშინ, როცა ყველაზე სუსტი ჩანს.

ერთმანეთის სახეებს კარგად ვერ ვხედავთ სიბნელეა უცებ ჰაერში ვფრინდები და როგორც ვხვდები უცნობის მკლავებში ვარ მოქცეული - ეს სუნამო - მოგწონს?! - ძალიან - *იცინის* ნელა გავყავარ სხვა ოთახში საწოლზე მაწვენს ვშეშდები. უცებ ჩვენს სახეებზე მთვარის შუქი ანათებს და მე მის სახეს ვხედავ. - დენიელ?! ის არ მპასუხობს უბრალოდ თავის ტუჩებს ჩემს ტუჩებზე აწებებს

⭐️ დასრულებული

ეს არის ისტორია, რომელიც ცუდი ხუმრობით დაიწყო, რომელიც ბიჭის და გოგოს მეგობრობაზეა, ისტორია, რომელიც მხოლოდ სიყვარულით ანთილ თვალებში იკითხება, რომელიც არის სიყვარულზე, შიშზე, უსიტყვობაზე, იმედგაცრებაზე. ეს არის ისტორია, რომელსაც ყველა გოგოს ვუძღვნი ვისაც ერთხელ მაინც ყვარებია... ისტორიაა, რომელიც ყველაფერს გეტყვით სიყვარულზე და ურთიერთობებზე კარგსაც და ცუდსაც. აქ განიცდიან, გრძნობენ, უყვარდებათ, კარგავენ, ტკივათ, ეცემიან... განა შესაძლებელია ამ ყველაფრის შემდეგ წამოდგომა შეძლოს ადამიანმა? შეძლოს და დარჩეს გამარჯვებული? არ ვიცი თქვენ რას ფიქრობთ, მაგრამ მე მჯერა, რომ შესაძლებელია, რადგან თავად გამოვცადე. მთავარი დამავიწყდა ეს არის იატორია, რომელიც ოთხი წლის წინ რეალურად მოხდა და რაც მთავარია ეს ჩემი ისტორიაა.