KİTAP FİNAL YAPTIKTAN HEMEN SONRA DÜZENLEMEYE ALINACAKTIR! "Rüzgar onu alıp götürdü,Karadeniz'in hırçın dalgaları onun adını haykırdı." "Eylül... Adı sonbahardı.Yıllar sonra rüzgar onu gerçeğine,ailesine geri getirecekti."

Bir anının hatırası.

Klasik abi kurgusu arkadaşlar. "Aşağıya in sabrımı zorlama Umay!" "Ne oldu!" "Topla valizini defol,hastanede karıştırılmışsın oh senden kurtuldum artık." Şaşkınlıkla bakıyordum 16 yıldır büyüttüğü bir kızdım ben. "Ne bakıyorsun,defol!" Cidden bu muydu? Eveett yeni kurguuu.

Kim olduğunu bilmeyen bir kız Amaris. Yetimhanede büyümüş dış dünya hakkında tek bildiği şey kitaplar ve hayal gücünü alabildiği şeyler ... Peki bunlar yalansa ; Yaşadığı gezegen Priroda da dönen oyunlar herkesten saklanan gerçekler herkesin kendi yüzü . Her sırrın kaderinde bir gün ortaya çıkmak vardır, sırlar bir gün ortaya döküleceği, yüzlere haykırılacağı günü bekler. Ve bazen tek bir sır kendimizi sevdiklerimizden şüpheye düşüreceği anı bekler ve bazen de öyle bir darbe vurur ki hiç bir şey eskisi gibi olmaz . Ne biz ne de onlar. ••• Ben kimim? Kim olduğumu, nereden geldiğimi, annemle babamın kim olduğunu bilmiyorum. Farklı olduğumu biliyorum sadece. Onlar gibi değilim. Güçlerimi daha keşfedememiş bir bilinmezlikle doğmuş hayatım o bilinmezlikle devam etmişti. Cevaplanmayan sorularımla bilinmezlikle hayata karşı savaşım doğarken başlamıştı. Benim hayatım önceden belirlenmiş bir kader çizgisinde ilerliyordu.Kendim hakkımda bildiğim tek şey adımın Amaris Richard olduğu. ••• Kapak : @infinite-pain kendisine çok teşekkür ederim İkinci kurguyla herkese tekrardan Merhaba ☀️ Kitabıma bir şans verip okur musunuz?

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri'nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir'in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

( Kurt adam ve gerçek ailem kurgusu) Wattpad'da ilk... ~~~~ Daha 17 yaşında bir kız çocuğu annesinden yıllardır öldüğünü bildiği babasının yaşadığını öğreniyor... Buda yetmezmiş gibi annesi onu öz babasının kapısının önüne " sana artık bakamıyorum " diyerek terk edip giderse? Genç kız öylece önünde durduğu kapıya baka kalmıştı... Ama en garibi ise doğaüstü olaylara tanıklık etmesiyle başlayacaktı. Etrafta fütursuzca dolaşan kurtların varlığı ve onlara aldırmayan kasaba sakinleri.... Annelerine ihanet eden babalarının kızını kabul etmeyen abiler... Beynini ele geçiren bir sesin kendini belli etmesi ... Olağan dışı bir evren ve mistik insanlar... Averenya evreni kendinde kaç sırra gebe ola bilir ki? Hadi birlikte sihirli bir yolculuğa çıkalım!

Kendinizi bir Dracula gibi hissediyorsanız, hoş geldiniz. /-/ İçinde bulunduğum durum, pek yabancı olduğum bir durum değildi lakin kesinlikle on yedi yıl boyunca kabullenmediğim bir durumdu. Kabullenmediğim şey ne miydi? Ergenliğimden beri kana duymuş olduğum aşırı hassasiyet ve kabullenemediğim birtakım hadiseler. Yaşıtım olan erkeklerden bile daha kuvvetli olan kaslarım. Yemeklerden alamadığım tatlar ve soluk ten rengim. Eğer onlar gerçek olsaydı kesinlikle onlardan biri olduğumu düşünürdüm. Ancak onlar, yalnızca büyük peri masallarından ibaretlerdi. Öyleydiler değil mi? • Wattpad'te 'Dracula Ailesi' olarak yazılmaya başlanan ilk ve tek kitaptır. •Konusu kesinlikle şahsıma münhasır olmakla birlikte çalınması hâlinde işlem başlatacağım. /-/ Adamın üzerime gelmesiyle birlikte çenemi hafifçe dikleştirdim. Ondan korkmadığımı anlaması için bir şey yapmama gerek yoktu çünkü ona dokunmam bile onu kül etmeye yeterdi. Yanımda durduğunda hafifçe gülümsedi ve işte tam o zaman ellerim titremeye başlamıştı. "Siz Hanımefendi," dedi önce ardından gözlerindeki açık sarı parlamaya yakinen şahitlik ettim. "Vlad Drakula'nın evinde bir süre misafir olacaksınız." /-/ Fantastik ve gerçek aile kurgusu karması bir evren. Vlad Dracula, yıllardan evvel çok sevgili eşi İsabelle Dracula'dan tam yedi çocuk Dünya'ya getirir ancak yedinci çocuk, karanlık güçler tarafından kaçırılıp içerisindeki enerjinin sömürülmesi adına insan bir aileye verilir. /-/ Dudaklarımda meydana gelen yamuk gülüşten haberdar bir şekilde karşımda, bana bakmakta olan adamları önemsemeden etrafımda döndüm. "Vay be, Elena Dracula ha?" diye mırıldandım ağzımın içinden.

Tek bir lambanın aydınlattığı odada gezdirdiğim yaşlı gözlerimi karşımdaki insanlara çevirdim. Ben bunları yaşamak için ne yapmıştım bilmiyordum. Henüz yaşım 12'ydi. Benim yaşıtımdakiler alacağı notları, derslerini, oynayacağı oyunları düşünürken ben ailemi bulmaya çalışıyordum ama her taraf karanlıktı. Sonucum:Koca bir boşluk. Bakışlarımı karşımda oturan abime çevirdim. Onu tanıyordum. Birbirimizle bağı olmayan iki insanken kardeş olduğumuzu öğrenmiştik. Onlar benim öldüğümü sanıyorlardı. Ölmemiştim, karşılarındaydım. Sonunda annem ve babamı gördüğümde başımı iki yana salladım. Bana yalan söylemişlerdi.Bütün her şeyi bilmelerine rağmen saklamışlardı. Bunu haketmemiştim. Oturduğum yerden kalkıp abimin yanına ilerledim. Bu aileden bir tek onu kabullenmiştim. Onu tanıdığım için en çok güvendiğim ve alıştığım kişi de o olmuştu. Yanına oturup minik kollarımı boynuna sardım. Güçlü kollar belimi sararken fısıltı gibi çıktı o sözcük ağzımdan;"Abim."