Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Sisli sokak boyunca adımlarımı sessizce attım. Ay, gri bulutların arasından titrek bir ışık sızdırıyor, beton zemini soğuk bir gümüşe boyuyordu. Arkamdan sessiz bir gölge belirdi; Turan. Yüzünü seçemesem de duruşu, sessiz bir güç gibi tüm karanlığı kesiyordu. Aşağı kattan gelen cam patlama sesi ile irkilsemde, yanımdaki varlığı bana güven veriyordu. "Buradayım," dedi sert ama içten bir şekilde, "Buradan birlikte çıkacağız. Bu oyunu çözeceğiz, güven bana." Kalbim sıkıştı, korku ve güven birbirine karıştı. Bir an durakladık, sadece nefeslerimizi duyabiliyordum. O an fark ettim. Karanlığa doğan ışık yalnızca bir metafor değil, bizim kaderimizdi. Ve o ışığın peşinde, hiçbirimiz eskisi gibi olmayacaktık. Veyna; Karanlığın içerisinde parlayan tek ışık parçası. Defne Aral|Turan Altuğ Karaca Orkide&Zincir Doktor&Gölge Veyna, karanlığa doğan ışık, gizemle örülmüş bir aşkın başlangıcı. '010126

+90543***: Yavrum +90543***: Bu yaşa gelmişsin kimse sana kavga eden iki kişinin arasına girmemen gerektiğini öğretmedi mi? başlangıç tarihi: 17.11.2025

...Bazı anılar öyle kalır ki, ne kadar kapatsan da hâlâ içindedir. "Söz ver!" "Ne sözü?" "Beni bir daha yalnız bırakmayacaksın ve limonlu şekerimi hep sen alacaksın." "Ben bu sözü yıllar evvel zaten vermiştim Asya. Ama sen beni terk edip gittiğinde herşey değişti. Söz düştü..."

Hafızasını kaybetmiş bir halde baş düşmanının evinde esir olarak uyanan Meira, geçmişte işlediği affedilemez bir günâhın bedelini ödüyor olduğunu öğrenir. Meira uyandığında ona söylediği ilk sözü "Biz düşmanız" olan adamın, bir zamanlar gözlerinin içine aşkla baktığını öğrendiğinde işlediği günahın hiç de sandığı kadar basit bir ihanet olmadığını ve altında çok daha korkunç bir entrikanın yattığını anlar. İki düşmanın kader ağları, tutku ve nefretin ateşiyle birbirine örülmüş; kurdun kuzu postuna bürünüp kuzunun kurda dönüştüğü çarpık bir ihanet oyununa evrilmiştir, artık birbirlerinden kaçmaları da ne mümkün! Bu yapbozu ise çözmenin tek bir yolu var: Gördüğün ve duyduğun hiçbir şeye inanma. Bunu geçmişteki sen bile söylüyor olsa... Fantastik değildir, karanlık aşk türündedir. DİKKAT! Bu kitapta cinayet, psikolojik ve fiziksel şiddet gibi rahatsız edici olabilecek içerikler bulunmaktadır.

Rüzgar 12/B:ders çalışmamaız lazım Rüzgar 12/B:neredesin? söyle geleyim Masal:bu günde ben çalışmak istemiyorum Rüzgar 12/B:sen bilirsin, hocaya senin gelemediğini söylerim bilirisn beni sever kendisi) Masal:ya tamam off Rüzgar 12/B:nerdesin söyle şimdi bana))

"Bu şarkı, tüm sabahlarımı aydınlatan Güneş'e ithaf edilmiştir." Okulda herkesin tanıdığı ama kimliğini kimsenin bilmediği gizemli bir müzisyen, yeni çıkardığı şarkıyla ortalığı karıştırır. Fakat bu kez şarkının girişinde kendi ismini duyan Güneş, bu gizemli müzisyenin onun hayatını geri dönülmez şekilde değiştireceğinden habersizdir.

Bir grup gencin hikayesi😚♥️

Her şey bir alıntıdan başladı, Rosenhan Deneyi. Çocukluk insan bedenini ele geçirmişti. O kadar çok sıkı sarmıştı ki, insan ruhu da bunu kaldıramıyordu... 6 beden vardı ve onlar geçmişe bağlıydılar. Dışarıdan bir ip yoktu, tüm bağlantı ruhlarındaydı. Vera Altay, 23 yaşında klinik psikoloji alanında çalışan genç bir araştırmacıydı. İnsan davranışlarını ve duygularını gözlemliyordu. Fakat kendi duygularından habersizdi. Buda ilerde onun çok büyük sorunu olacaktı. Rosenhan Deneyinden aldığı ilhamla akıl hastanesine araştırmaya giden Vera, birden kendini gerçekler içerisinde bulur ve diğer 5 yoldaşıyla hem gerçeklerle, hem de onları bırakmayan çocukluklarıyla savaşır. Artık onlar hem çocukluklarının hem de hastanenin MAHKUMlarıydı.

qadın cinayətlırinə yox deyək!