Ένα σκοτεινό νέφος απειλεί τη κρυστάλλινη πόλη των Ιωαννίνων. Μια πόλη, γνωστή για τον μυστικισμό, τη μαγεία, τις επωδές και τη καταραμένη λίμνη να απορροφά τα πιο σκοτεινά μυστικά των κατοίκων της. Ψυχές που δεν δικαιώθηκαν ποτέ, μεταμφιέζονται σε σκιές και παιδικά τραύματα, σκορπώντας τον τρόμο σε κάθε περαστικό. Από την άλλη πλευρά της μυστήριας πόλης, υπάρχει ένα πυρόξανθο κορίτσι, η Λυδία, που στο κάλεσμα της ψυχής της, υποτάσσονται εφιάλτες και δαιμόνια, εκτός από ένα: εκείνο που κρύβεται μέσα της. Μόνο που, στον κόσμο των Σκιών...καμία προσευχή δεν είναι αρκετή για να ξορκίσει το σκοτάδι. Είκοσι ημέρες κόλασης χωρίς υποσχόμενο παράδεισο. Είναι όμως έτοιμη; #1 supernatural #1 ψυχολογία #1 παραφυσικό #1 λύκος #2 werewolf Ολοκληρωμένη [✓] 21.03.21 - 02.09.22

Η Ήβη είναι στο τελευταίο έτος της σχολής της, Προσχολική Αγωγή και Εκπαίδευση, μια σχολή που δεν της κέντρισε ποτέ το ενδιαφέρον. Είναι εσωστρεφής, απαισιόδοξη, έχει χίλια δύο προβλήματα και φοράει διαφορετικά παπούτσια στο κάθε πόδι. Ο Αχιλλέας, ένα παλληκάρι σαν τα κρύα τα νερά που δεν ξέρει πού του πάνε τα τέσσερα, έχει έναν στόχο στη ζωή του, μα δεν ξέρει πώς να τον πιάσει. Ψάχνει για μια περιπέτεια που θα τον οδηγήσει εκεί ακριβώς. Την βρίσκει στα όμορφα μάτια της Ήβης και στο περίεργο μυαλό της. «Ένα αριστούργημα.» -Είπε κάποτε κάποιος. Προσοχή: περιέχονται αναφορές σε έντονα ψυχολογικά συμβάντα και ενδέχεται να υπάρχουν λίγες σεξουαλικές σκηνές. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. All Rights Reserved ® Copyright © 2020 the damn year Despw, DL

Το κύριο μέλημά μας είναι να δούμε πώς ένα ποίημα, που δεν ήταν γραφτό να τραγουδηθεί, έσμιξε τόσο όμορφα με τη μουσική. « Αφού γυναίκα δεν μπορείς να γίνεις πια δική μου, το δέντρο τώρα που έγινες αιώνια θα μου ανήκει. Στεφάνι θα σε βάζω εγώ επάνω στα μαλλιά μου, στολίδι και στη λύρα μου και γύρω απ' τη φαρέτρα και τους Ρωμαίους στρατηγούς, εσύ θα συνοδεύεις, όταν με ατέλειωτες πομπές το θρίαμβο θα ψάλλουν και θ' αντηχούν στο Λάτιο χαρμόσυνα τραγούδια. Σαν τα μαλλιά μου που ποτέ δε γνώρισαν ψαλίδι και το κεφάλι μου ανθηρό για πάντα το κρατάνε, έτσι κι εσύ τα φύλλα σου ποτέ σου δεν θα χάνεις» Απόλλωνας- Δάφνη