"Adını unut, yüzünü sil. Çünkü bu aşkı yalnızca kan hatırlayacak." Gazel Lina Erten... Geçmişi yaralarla, bedeni izlerle, zihni sırlarla dolu bir kadındır. Gündüzleri danışanlarını dinleyen başarılı bir psikologdur. İnsanların korkularını, suçluluklarını ve bastırılmış karanlıklarını çözümlemekte ustadır. Fakat bu yalnızca görünen yüzüdür. Geceleri devletin varlığını inkâr ettiği, gizli teşkilat olan SİS'in görünmez lideri Gece'ye dönüşür. Onun dünyasında merhamet bir zafiyet, tereddüt ise ölümcül bir hatadır. Zekâsı, acımasızlığı ve mutlak kontrolüyle yalnızca suçluların değil, devletin en karanlık katmanlarının bile saygı duyduğu dokunulmaz bir isimdir. Ancak bir gece, hedefini infaz etmek üzereyken kameralar sıfırlanır. Camdan içeri giren maskeli bir adam, iki kurşunla hedefi öldürür ve Gece'nin elinden kontrolü çekip alır. Yüzünü bilmediği, kendine "İblis" diyen bu adamdan intikam alacağına yemin eden Gece, görevine devam eder. Ertesi gün, Gazel psikolog kimliğiyle kliniğine gittiğinde danışan listesinde tek bir isim görür: Atlas Süvari. Zekâsı, serveti ve tehlikesiyle dünya masalarında anılan bir iş adamıdır. Resmî kayıtlarda kusursuz bir başarı hikâyesi gibi görünse de, yeraltı dünyasında gerçek gücün ne anlama geldiğini bilenlerin saygıyla ve korkuyla andığı bir figürdür. Gazel'in bilmediği şey, Atlas Süvari'nin bir gece önce karşısına çıkan İblis olduğudur. Atlas'ın bilmediği şey ise, o gece karşısında duran kadının Gazel olduğudur. Gazel, İblis'e ulaşmak için Atlas'ı kullanmayı planlarken; dönen oyunlardan, kurulan tuzaklardan, söylenen yalanlardan ve yaklaşan ihanetlerden habersizdir. Gerçek kimliklerini bilmeden, birbirlerinin hayatlarına sızarlar. Danışan ve psikolog olarak. Av ve avcı olarak.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Cinayet işlemeye, öğrenmeye.. ~Öldürdüklerime cinayet demem, hak edenleri ortadan yok etmek derim ~