Demir evine geldiğinde kapıyı sessizce kapattı. Yorgundu, ama aklı hâlâ oradaydı. Yatağına uzandı, gözleri tavana takıldı. "O bakış... Şimdi değil. Şimdi değil." Derin bir nefes aldı, kendini teselli etmeye çalıştı. "Görüşürüz, Demir abi." Sonra hafifçe gülümsedi, sanki uzaktan gelen bir ses gibi: "Görüşürüz, Elif'im." Ve Minel... Minel, düşüncelerinin en uzak köşesine ittiği ama bir türlü silmediği isim oldu.

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

Dünyanın en kötü adamı. Hayatının hayallerinden daha güzel olacağı umuduyla başladığı bu yolculukta kendini saplantının içinde bulmuş bir hostes. O acımasız adamın ellerinden kurtulmak şimdi tek hayali. Nefret aşka dönüşebilir mi?