Etrafı çekerken, belimden tutulup ziyeche çekilmem ile neye uğradığımı şaşırmıştım. Arkamdan kopan büyük bir ses ile garsonun bardakları düşürdüğünü gördüm. Gözlerim refleks ile kapandı. Herkes bize bakıyordu kameramanların gözü bize ilişince, ziyech ile göz göze geldim. Gözleri yüzümün her yerine değiyordu, etraf suskundu sanki ikimiz tek vardık. Ama dudaklarıma değen yumuşak dudaklar ile gözlerim kapandı. O an duyduğum şey üzerimizde patlayan sayısız flashlar...

"Bana hissettirdiklerini seviyorum. Sanki her şey mümkünmüş gibi, sanki yaşamaya değermiş gibi..."