"ისინი აღარ მტკივა, მაგრამ შენი შეხება.." - ამოიჩურჩულა ვაჩემ, მაგრამ სიტყვა აღარ დაამთავრა. "როგორია?" - მეც ჩურჩულით ვკითხე.. და უფრო ახლოს მივიწიე მისკენ, მის ზურგს კი ნაზად შევეხე. "თითქოს ისევ ცოცხალი ვარ." - მიპასუხა და ჩემს თვალებში სარკისებულ ანარეკლს დააკვირდა სადაც მხოლოდ მე და ის ვჩანდით.