"Biliyorum, şu an yaptığım çok saçma. Ama senden başka kimseye yazabileceğimi düşünmüyorum. Lütfen yanıma gelir misin? Sahildeyim."

"Ala." "Efendim." "Daha fazla bir şey söyleme. Çünkü sana hayır diyemiyorum. Ve eğer biraz daha çıkma dersen çıkamayabilirim. Bu da beni ve Fenerbahçe'yi etkiler." Başka bir şey demedim. Çünkü üzülmesi isteyeceğim son şey. Afallayan bedenine baktım. Gözlerinden yorgunluk akıyordu. Yavaşça kolumda olan elini bıraktırdım ve ona sarıldım. Kolunu bana sardı.

Neden böyle olmuştu? Yıllarımın beraber geçtiği bu çocuğa neden deli gibi aşık olmuştum ben? Acıyla inledim. "Lütfen dayan." Arda'nın sorusuyla bakışlarımız kesişti. İşte ilk defa farklı bir gözle bakıyordu sanki bana. Gözlerinde beni kaybetme ihtimalinin endişesi. "Neden böyle oldu?" Gözlerim doluyordu karnımda hissettiğim derin acıdan. "Özür dilerim." O neden özür diliyordu ki şimdi? "Bu ne demek Arda. Söylesene öleceğim zaten!" "Öyle demesene, gerizekalı!" Arda'nın endişesine gülümsemiştim. Ambulans gelene kadar böyleydik. Belki de o an yıllardır sevdiğim çocuğun kollarında can verecektim.

"Sus, Arda. Orası senin 𝑒𝑣𝑖𝑛." "Benim 𝑒𝑣𝑖𝑚 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑖𝑛." - Yarı texting🤍 Saygımdan, biraz da seni unutmaya kıyamadıysam.. ardaguler hastag'inde 1🥹✨