Itadori był dla niego paradoksem. Tak jasny, że aż oślepiał, a jednocześnie ciężko było odwrócić od niego wzrok. Fushiguro nie potrafił nie patrzeć. Równocześnie nie wierzył, żeby jego spojrzenie miało zostać kiedykolwiek odwzajemnione. W końcu żył w cieniu, a kto dobrowolnie patrzył w mrok, kiedy roztaczał wokół taki blask? Uwaga. Postaci i świat przedstawiony należą do Gege Akutami. Ja tu tylko dodaję wątek boys love.

"Nigdy nie wiesz, kiedy to zimna czerń może czuć najgłębiej" Blaise Shade miał dom, zaufanie i kochająca matkę...a może tak mu się tylko wydawało? W dzieciństwie łkał kłamstwa jak pelikan, naiwnie wierząc, że jego życie to istna bajka, przepełniona czułością i troską nawet po odejściu ojca. Dla dobra chorej matki przerywa studia i wraca do Chicago, gdzie na jaw wychodzą tajemnice, które na zawsze miały pozostać pod panelami jego domu rodzinnego. Właśnie - domu. Ale czy tak można nazwać miejsce, które zapoczątkowało lawinę kłamst, przygniatającą cię bez możliwości ratunku? Choć przecież to wszystko było "dla jego dobra". Lecz zło nie zawsze krzyczy - czasem oddycha tuż przy twoim uchu. Ryan Warren od dawna wiedział, że życie na śmierci wiąże się z regułami, które rzadko kto znosi. Musiał ranić siebie samego, by zabić - a zabić, by przeżyć. Krew spływała mu po rękach każdego dnia, a on już sam nie wiedział, do kogo należy ta w jego żyłach. Róże ściskały jego serce, które od uczyło się kochać, a nienawiść była jedyną emocją, którą świadomie potrafił obdarzyć drugiego człowieka. Choć jego człowieczeństwo obumierało z każdym strzałem broni, a grzechy ciążyły w jego duszy tak mocno, że sam tonął pod ich ciężarem bez możliwości wzięcia wdechu. W środku umierał, a jedyna osoba, która potrafiła to dostrzec, była tą, którą powinien zabić. Jednak zatopili się w swoich spojrzeniach zanim jeszcze zdążyli krzyknąć. Miłość stała się wybawieniem...a może kolejnym grzechem? Czy Blaise i Ryan będą mieli swoje "żyli długo i szczęśliwie"? Czy skończą jak dwa kamienie na dnie kłamst i zginął, zapomnienając, że kiedy kolwiek spojrzeli na siebie inaczej? "- To dlatego, że jesteśmy jak światło i krew. Ja mam jej tyle na rękach, że noszę grzechy nie tylko swoje, ale też cudze. A od ciebie bije energia, ale nie taka czysta. Jak światł

Miles Bennett ma siedemnaście lat i od dawna wie, że niektórych rzeczy nie da się naprawić. Nie da się naprawić ojca, który każdą noc spędza z butelką w dłoni. Nie da się naprawić życia w najbiedniejszej dzielnicy miasta. Nie da się też pozwolić sobie na marzenia, gdy trzeba martwić się o to, czy wystarczy pieniędzy do końca miesiąca. Dlatego trzyma wszystkich na dystans. Do czasu. Kiedy do mieszkania naprzeciwko wprowadza się Samuel i jego mama, spokój Milesa zostaje bezpowrotnie zburzony. Samuel jest dokładnie tym typem osoby, której Miles nie potrafi znieść. Zbyt gadatliwy, zbyt optymistyczny i zdecydowanie zbyt zainteresowany jego życiem. Mimo to chłopcy zaczynają wpadać na siebie wszędzie: na sąsiednich balkonach, w szkolnych korytarzach, w ulubionej kawiarni i podczas wieczorów, które pachną deszczem, kawą i opadającymi liśćmi. A gdy między nimi pojawia się pewien biało-czarny kot, coraz trudniej udawać, że są sobie obojętni. Jednak Samuel nie wie, że Miles skrywa sekrety, które mogą zniszczyć wszystko, co zaczyna ich łączyć.

Niektóre historie zaczynają się od wielkich wyznań. Inne od jednego spojrzenia, które trwa odrobinę za długo. Festiwal miał być tylko ucieczką od oczekiwań, od ciszy w domu, od decyzji, których nikt nie chciał podejmować na głos. Kilka dni pod namiotami, muzyka dudniąca w klatce piersiowej, alkohol, śmiech i brud pod paznokciami. Nic zobowiązującego. Nic, co mogłoby zmienić życie. A jednak.

Sasuke wraca do rodzinnego domu po latach spędzonych z dala od wszystkiego, co kiedyś było ważne. Myśli, że zamknął przeszłość - aż do momentu, gdy odkrywa stare, zapomniane maile. Listy, które Naruto pisał przez cały czas jego nieobecności. Między niedopowiedzeniami, wyrzutami sumienia i uczuciem, które nigdy nie wygasło, Sasuke musi zmierzyć się z pytaniem, czy na miłość naprawdę bywa za późno. To historia o listach, które czekały na odpowiedź. O strachu przed zostaniem. I o tym, że czasem wystarczy wrócić, żeby wszystko zaczęło się na nowo.

Oto mój krótki komiks, który zacząłem rysować na biologii, ale głównie robiłem na matmie lol. O dziwo jest dość poważny. Mam nadzieję, że się spodoba. Zapraszam^^ Mam nadzieję że ładna okładka bardzo się starałem🥺🥺👉👈😞😞😞🙏🙏🙏

Prusy się nudzi, a Polska organizuje Dziady i sprasza większość sąsiadów, by odprawiać stare rytuały - nie wszystko jednak idzie tak, jak powinno: zgromadzeni łamią wszystkie trzy ustalone zasady, odwiedzają ich nieprzyjemne duchy i zamiast zabawnej imprezy tematycznej z wieczoru robi się depresyjna popijawa. Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co z nami będzie, gdy znajdziemy się na zakręcie... One-shot.

{Naruto Fanfic} {NaruSasu} After the death of his parents, Sasuke thought that nothing would ever feel bright again. But then he takes a risk and accepts a job at his old kindergarten, and finds himself quickly developing a crush on the warm, sun-shiny Naruto-sensei.

How long have I known the idiot for? Around fifteen years? Wow. Well fifteen years don't really count if we had started talking years after we first met. Yeah weird times. Hardly any memory I have of my childhood or my past that may not have the Uzumaki blonde in it. He's my best friend, my roommate, my confidant. But is that all I want him to be? A/N: This is a modern day story and both our men are around 26yrs old. A narusasu fanfiction. I don't own any of the characters. Enjoy!