Herkesin derinlerde sakladığı bir aşkı, arzusu vardır. Kimseye söylemeye cesaret edemediği... Kimileri aşkını unutmayı tercih etmiş, kiminde yara kalmış, kimileri kendini kandırmış avunmuş kaderine. Ya siz?

"Beni kendi inşa ettiğim o korkunç okullardan alıyor, uyuz Sokrates gibi sorular sorup konuşturuyor, sistemimdeki tüm karanlığı kendi kendime anlamamı sağlıyorsun." Gülümseyerek yanağını hafifçe okşarken gözlerim yanıyordu. "O itaatkâr karanlığın yanında senin ışıklarının kâfirlik olduğunu söylediğimde bana enfes resimler gösteriyor, aklımı alıyor; bir sahneye çıkartıyor ve kalbimi veriyorsun." Normalde kabul etmeyeceğim kadar yoğun duygular çenemin hafifçe titremesine sebep olurken onun dudakları hafifçe aralanmış, gözleri tamamen bana teslim olmuş bir vaziyette yüzümü izliyordu. "Omuzlarımda olduğunu bile unuttuğum o korkunç yükü çekip alıyorsun..." İç çekerek saçlarını bir kez daha okşadım. "Ama sistemim o karanlığa o kadar alışık ki yalnızca ışık değil, savaşma arzusu da getiriyorsun. Karşıtlıklar... Ortaya çıkarıyorsun. İçimde cadıları yakıyorlar, fikirleri suçluyorlar, çiçekleri izinsiz açtılar diye susuz bırakıyorlar... Yine de başımı döndürüyorsun, beni aydınlatıyorsun, elimden tutuyorsun ve aslında benim bahara ihtiyacım olmadığını, tek başıma baharı getirebileceğimi söylüyorsun. Sen geldiğinde gülümsemek istiyorum." Kısa bir an göz göze kaldık, yutkundum. "Anlıyorsun değil mi?" derken bir sarhoştan ziyade çaresiz bir divane gibiydim. Cevap olarak hafifçe yutkundu, elleri belime yerleşti. Sanki bu bir fitilmiş gibi ona doğru daha da yaklaştım, burnum yanağında bir çizgi çizerek sürtünürken derin bir iç çektim. Nefesi durdu. Sonra ellerimi yüzünden çekerek birini omzuna, öbürünü göğsüne yerleştirdim ve gözlerim yüzündeki en sevdiğim noktaya indi. Ne olduğunu bile anlayamadı, dudaklarım sus çizgisine yaslandı. "Benim rönesansım." Mart 2020 GENÇ YETİŞKİN

Gün ve ay yine karşı karşıya Biri yakar ışığıyla, Diğeri boğar karanlığa. Düşmemek için onların kuyusuna Asla bakma yansımaya. Gece sessizliği çöktüğünde Son papatya da öldüğünde Dipsiz kuyunun kurbanı belirlendi yine. Asla güvenme ikisine de Sadece zamanın gelmesini bekle. Kıvılcım dağıtabilir mi siyahları? Peki ya ışık alt eder mi kıvılcımları? Öğrenmek için olanları Takip et parıltıları. Kapağı hediye eden güzellik: @cayazari

Odanın ortasında bir sağa bir sola volta atıp duruyordum. Ne de sıkıcıydı beklemek. Bekleyip de bir türlü sona gelmemek. Hayat mıydı bize her şeyi öğreten yoksa ölürken mi ögreniverirdik her şeyi birden. Karmaşıktı yaşamak. Ancak o düğümü çözmek daha da karmaşık. O düğüm açıldığında ise "Ne kadar da düzmüş ne kadar da kolaymış." dersin. Ama yaşamayı zevkli hale getirenler de bu düğümler değil midir? ·~·~·~·~·~·~·~·~· "Asıl sen benden neden bu kadar nefret ediyorsun?" deyip omzundan içeri ittirdim. Çenesi kasılmıştı. "Neden mi?" Alaycı bir şekilde güldü. "Nedene gerek var mı ki? Kötü birisin. Bir katilsin. Hatta dedesini bile öldürmeye çalışmış bir pisliksin." Sözleri boğazıma bir yumru olarak oturdu. Gözlerim doldu. Yutkunamadım. .~.~.~.~.~.~.~.~. Yaşadığım şeyler acıydı ama yaşattıklarımın karşısında hak etmiştim belki de bunları. Tek isteğimin o adamı bulup masum annemin canını yakmasını ona ödetmekti.

Veda nedir? Son bakışta mıdır veda? Ya da Buruk bir tebessüm de mi? Birinden ayrılmak bu kadar kolay mıdır? Gitmek mi kolaydır yoksa kalmak mı geride? Hiç gelmeyecek birini beklerken yanan bir mum misali eriyip solmak nicedir? Bana söyleyin! Birinin yokluğu, şifası bulunamayan bir hastalık gibi sarıyor ve siz acılar içinde kıvranıyorsanız ne yaparsınız? Çaresizce yalvarır ağlarsınız. Benim gibi. Elveda Mavi!

''Ve gün gelir, bu kocaman, eşsiz ve dibi tutmuş dünyaya bir tek sen fazla gelirsin'' 070718* Şiir #15