Bazı yaralar vardır, kabuk tutmaz. Bazı adamlar vardır, vicdanın karanlığında doğar. Ve bazı hayatlar... yalnızca başka bir kalbin çırpınışıyla devam edebilir. Bu hikâye, kanın, kardeşliğin, adanmışlığın ve gözyaşının en sessiz çığlığı. Ben Efken Ezel Mir. Ateşin doğurduğu çocuk. Ve bu, bizim 'yaşamak' uğruna yaktığımız dünya.

Dünyanın dört bir yanını kuşatan kadın düşmanları, içlerindeki pislikle dil uzattılar kadınlara çamur atmaya, leke sürmeye kalkıştılar. Seslerini kısıp yüreklerini ebedi bir uykuya teslim etmek istediler. Lakin ben Helin Soykaran bu düzeni yıkıp bir devrin sahibi olmaya geldim. Yanmaya değil yakmaya geliyorum...