"Jestem normalny, jednak marzę, by nim naprawdę być" - powiedział na początku psychoterapii stary Damian do współczesnej wersji siebie czyli mnie, więc rzekłem; "Wiem, że musiałeś odespać swoje życie na trzech różnych łóżkach, aby powstać. Opowiedz mi swoją historię od początku, którą już przecież znam - jeszcze raz... to co mówisz jest przerażające, spotkało Cię wiele tragedii. Bez obaw. Z pewnością coś Ci podpowiem. "Kimśkolwiek?" "Takie słowo nie istnieje w języku Polskim. Czy możesz mi wytłumaczyć, co znaczy?" Wytłumaczę - odparłem mu pełny spokoju. Oraz Tobie, kimkolwiek jesteś. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Szanowny, potencjalny Czytelniku. Zaburzenia psychiczne w postaci depresji oraz silnej, momentami neuropatycznej nerwicy doprowadziły mnie do takiego życiowego dna, że podzielę je tutaj na 3 części. Łóżko własnego mieszkania, łóżko szpitala psychiatrycznego oraz... nie musiałem dotknąć dna, żeby coś zrozumieć. Potrzebowałem się na nim rozłożyć przez jakiś czas, aby do czegoś dojść. Ostatnie 2 zdania brzmią nieskładnie? Tak samo, jak pewna część mojego życia, bo je zniszczyłem na własne życzenie, ale jest też szczęśliwe zakończenie - ta książka. Jeśli jesteś osobą cierpiącą przez nerwicę, to ona jest dla ciebie. Uwaga; momentami będzie nudno, filozoficznie, emocjonalnie, mocno i za szczerze. Szanowna Czytelniczko, Czytelniku - jeśli poruszyła Was moja historia (ale naprawdę), prosiłbym, abyście zostawili po sobie gwiazdkę, a innych coś deseń "tak, o!" nie chciałbym dostawać, gdyż uznam je za nieszczere. One nie są dla mnie, tylko dla Ciebie przyszły, potencjalny miłośniku książek, bo im więcej ich będzie tym większa szansa, że Cię nimi zaciekawię, a zatrzymam już samą treścią.

„Zabił mnie hejt" nie było tylko tytułem, ale aktem przetrwania. Pisanie tej książki przypominało rozdzieranie ran - z jednej strony bolesne, z drugiej oczyszczające. Chciałam, by była terapią, lecz każde zdanie przypominało mi o szczegółach, których przez lata unikałam. Proces ten, zamiast uzdrawiać, pogarszał mój stan. Odkryłam, jak wiele wspomnień z dzieciństwa nadal we mnie tkwi - zamknięte, lecz nieprzepracowane. Freud pisał o wyparciu, które chroni przed bólem, ale też nie pozwala go uleczyć. W mojej pierwszej książce skupiłam się na cierpieniu i hejcie, pomijając ludzi, którzy byli przy mnie. Chciałam ich ochronić, by nie doświadczyli tego, co ja. Teraz wracam z nową formą - zbiór wspomnień i refleksji, mniej linearnych, bardziej osobistych. To próba spojrzenia na przeszłość z perspektywy nie tylko bólu, ale i wsparcia, które otrzymałam. Jak powiedział Carl Rogers: „Akceptacja siebie to początek uzdrawiania." Może dzięki tej książce odnajdę własną równowagę. #listy #emocje #ból #psychologia #przemyślenia #życie #samotność #depresja #trauma #walka #nadzieja #słowa #refleksja #pamiętnik #życiowe #poradzenie #przeżycia #introspekcja #myśli #prawda #uczucia #hejting #motywacja #silnakobieta #autoterapia #rozterki #społeczeństwo #ratowaniezwierząt #strata #przyjaźń #osobistaopowieść #przetrwanie

Witaj w świecie, gdzie tragedie nie pytają o pozwolenie a życie staje się piekłem na ziemi. To moja historia - opowieść o każdym możliwym koszmarze, który może spotkać człowieka. Przemocowe dzieciństwo, gdzie krzyki były codziennością a łzy jedyną ucieczką. Strata dziecka, która odebrała mi nie tylko sens życia, ale i możliwość ponownego bycia matką. Brnięcie w tarapaty na wlasne życzenie, gdzie każdy oddech mógł być ostatnim. Zdrady - od przyjaciół, rodziny, aż po tego, który przysiągł mi wierność. Samotność, depresja i lęki, które zamieniały każdy dzień w walkę o przetrwanie. Przeżyłam tragiczne w skutkach małżeństwo, utratę wszystkiego i wszystkich, zniszczenie kariery, reputacji, a nawet wolności - niesłusznie skazana, przeżyłam piekło więzienia. Ale to nie one mnie zabiły. To zrobiły słowa - hejt, który spadł na mnie jak lawina i odebrał mi wszystko, co odbudowałam z popiołów. To książka o walce z bólem, o podnoszeniu się z kolan i o tym, jak łatwo można zniszczyć człowieka. Z pewnością to nie jest historia z happy endem, ale jest prawdziwa. Bo jest o mnie. Kim jestem? Być może o mnie słyszeliście. Być może mnie kiedyś poznaliście. Być może kiedyś Wam pomogłam. Być może kiedyś mnie wykorzystaliście. Być może kiedyś Was zawiodłam. Przedstawię się Wam na końcu tej książki, za 38 lat...

Po 21 latach milczenia wróciłam do pisania, by oddać głos emocjom, które przez lata dusiły mnie od środk. To zapis mojej życiowej podróży - pełnej bólu, straty, zdrad i walki i strachu. To historia odejmowania lat, etapów i wspomnień aż do chwili, w której odnajduję upragnioną wolność. Ten wiersz jest krzykiem duszy, świadectwem życia i dowodem na to, że czasem cisza musi zostać przerwana.