«Τι νομίζεις πως κάνεις;» της γρυλίζει και εκείνη τον κοιτάζει στα μάτια, λες και θα υποκύψει από το βλέμμα της. «Δεν θα σου κάνω ξανά την χάρη Μαυρίδη. Αυτή τη φορά παίζω με τους δικούς μου όρους» του μιλάει αργά και καθαρά σαν να θέλει να εμπεδώσει και η ίδια αυτά που του λέει [...] «Μωρό μου, δεν μπορείς να παίξεις με δικούς σου κανόνες σε ένα παιχνίδι που δεν σου ανήκει [...], δεν είμαι εγώ σαν τα αγοράκια που συναναστρέφεσαι. Παίρνω πάντα αυτό που θέλω» της τονίζει κοιτώντας την στα μάτια. Η γυαλάδα των ματιών του της δείχνει πως λέει την αλήθεια. Η φωνή του είναι βαριά όσο της ψιθυρίζει τα λόγια του. «Τώρα σαν καλό κορίτσι, στήσου στον νιπτήρα και κοίτα πως μπορεί να σε γαμήσει ένας άντρας» την φιλά χαμηλότερα και νιώθει πως θέλει να εκραγεί, αυτή η κοπέλα μπορεί να τον πεθάνει [...] Η Άννα τον κοιτάζει πονηρά μέσα από τον καθρέφτη πριν του μιλήσει. «Μαυρίδη... κοίτα με εδώ [...] Μου είχες πει πως δεν θα ξανά συνέβαινε τίποτα μεταξύ μας. Δεν ξέρω κανέναν άντρα που να μην κρατάει το λόγο του. Ή μήπως δεν είσαι τόσο άντρας τελικά και είσαι από εκείνα τα αγοράκια που κοροϊδεύεις;»

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

"Πέρασαν τόσα χρόνια...Γιατί περίμενες τόσο για να επιστρέψεις; Δεν είναι μήνες Μαρίνα, χρόνια είναι..." Τον κοίταξε και απόρησε έκπληκτη με την ερώτηση που βγήκε από τα δικά του χείλη. Μια ερώτηση που ίσως την περίμενε από το Δημήτρη... Την κοιτούσε διεισδυτικά, λες και προσπαθούσε να δει μέσα στην ψυχή της. Λες και ήθελε να καταφέρει να διαβάσει τις σκέψεις της. Έμεινε να τον κοιτάει. Τα μάτια του είχαν πολυ ξεχωριστό χρώμα. Σκούρο πράσινο, σχεδόν κυπαρισσί. Ποτέ δεν τα είχε δει από τόσο κοντά. Η Μαρίνα αποφάσισε να επιστρέψει, στο κτήμα που μεγάλωσε, ύστερα από πολλά χρόνια... Σε ένα μέρος γεμάτο γλυκές και όμορφες αναμνήσεις. Πόσο στραβά μπορεί όμως να εξελιχθεί μια επιστροφή και πως μπορούν αυτές οι όμορφες αναμνήσεις να σκοτεινιάσουν; Τα πάθη, δεν τα ελέγχεις... Οι ενοχές φουντώνουν και τα ψέματα σε τρώνε. Τι θέλησε; Να ζήσει μέσα του θέλησε και εκείνος με τη σειρά του, να κρυφτεί στη δική της σάρκα... Πώς να κρυφτείς όμως από όσα σε πληγώνουν; Ποιο καταφύγιο θα είναι αρκετό για να κλείσει εκεί μέσα τους φόβους και τις ενοχές σου; Κανένα...

"Ολίβια το έκανα!" Είπε συνωμοτικά στο τηλέφωνο. "Αααα μπράβο! Συγχαρητήρια!..." Της απάντησε η κολλητή της ειρωνικά. "Δηλαδή τι έκανες;" Ρώτησε με ειλικρινή απορία "Αυτό που μου έλεγες να κάνω και γω δίσταζα...." Συνέχισε η Κριστίνα ""Ποιο παιδί μου;! Τι έκανες;!" Άρχισε να χάνει την υπομονή της "Δε μου έλεγες να κάνω one night stand και εγώ δίσταζα; Ε το έκανα!" "Και να έρθεις να σε δω σου λέω αλλά ποτέ δεν με ακούς..." Είπε δεικτικά "Μία στιγμή... εσύ... έκανες one night stand;!" "Ε τι σου λέω τόση ώρα;! Που είσαι; αλλού;" Ξαφνικά από την άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε μια τσιριδα. "Πως κανείς έτσι χρυσό μου; Μου έσπασες το τύμπανο! Εγώ το έκανα, όχι εσύ!" 💘💘💘💘 Πότε δεν περίμενε ότι εκείνη η απόφαση θα της άλλαζε τη ζωή. Ότι θα τα έκανε όλα άνω κάτω όχι μόνο στα προσωπικά της αλλά και στα επαγγελματικά της. Τελικά, άξιζε το ρίσκο για ένα one night stand;

Κυνικός... Σκοτεινός.... Θηρευτής... Σαγηνευτικός... Εγωπαθης... Αντικοινωνικός... Εγωκεντρικός... Ανυπόμονος.... Περίεργος... Αμετάβλητος... Κάθετος... Εσωστρεφής... Νάρκισσος... Στενόμυαλος... Απροσπέλαστος... Πεισματάρης.... Ατίθασος... Κτητικός.... Απλησίαστος... Αδιάκριτος.... Στριμμένος... Κυκλοθυμικός... Φιλόδοξος... Αγενής.... Αυτά και άλλα πολλά, και άλλα τόσα ήταν μόνο λίγα από τα κοσμητικά επίθετα που του προσκομιζαν καθημερινά όσοι έρχονταν σε επαφή με τον περίφημο Άλφα... Ένα αδυσώπητο πανέξυπνο γουρούνι με αδυναμία στο όμορφο γυναικείο φύλο που πατούσε επί πτωμάτων για να πετύχει τους στόχους του... Ποιος ήταν όμως ο διαβόητος Κύριος Α; All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Γαβριέλα Παπαστεφάνου. Μια καλοκαιρινή νύχτα σε ένα κλαμπ της Κέρκυρας. Ένας τύπος με τατουάζ. Ένα φιλί. 《Έλα Γκάμπι, χαλάρωσε λίγο.》 Φώναξε η Ελβίρα. 《Δεν πίνω.》 Φώναξα αλλά προφανώς και δεν με άκουσε. Χριστέ μου ποιος ξέρει τι μου έχει βάλει να πιω. Έχε χάρη που έχω κορακιάσει και δεν βλέπω να φεύγουμε σύντομα. Άσπρο πάτο Γαβριέλα. Η Γαβριέλα ούτε που ήξερε τι την περίμενε όταν δέχτηκε την πρόκληση των φίλων της. Μπορεί να ξεκίνησε ως ένα παιχνίδι αλλά όταν το άτομο που ορκίζεσαι ότι δεν θα ξαναδείς το ξαναβλέπεις και μάλιστα στη θέση του καθηγητή στη σχολή σου, τότε τα πράγματα περιπλέκονται. All rights reserved Do not copy the story. Highest rank: 1# Ρομαντική 18/08/2017 6# Ρομαντικά 9/5/2017 και 6/7/2017 5# Ρομαντικά 13/7/2017 4# Ρομαντικά 1/8/2017 3# Ρομαντικά 2/8/2017 2# Ρομαντικά 25/7/2017 και 15/8/2017

Η Μελίτη Καλλιγά, για τον Ορφέα Μεταξά, είναι το απόλυτο στραβόξυλο. Ήρθε στο χωριό των θείων της για τα Χριστούγεννα και, από την πρώτη κιόλας στιγμή, μοιάζει αποφασισμένη να κάνει τη ζωή του αφόρητη... ή τουλάχιστον έτσι ορκίζεται ο ίδιος. Είχαν μια άσχημη αρχή, μια ακόμη χειρότερη μέση... και για το τέλος κανείς δεν τολμά να προβλέψει τίποτα. Άλλωστε, στην άλγεβρα δύο αρνητικά δίνουν ένα θετικό, ποιος λέει ότι δεν μπορεί να συμβεί και στην πράξη; Αγγλία, Δεκέμβριος, 1986. Πόσο στραβά μπορεί πραγματικά να πάει αυτή η ιστορία;

Μέρος (Ι) : Ενεστώτας "Πιστευω γλυκια μου Κυβέλη πως διατηρεις απεναντι μου μια ακραδαντη σταση αγάπης-μισους. Απλως δυσκολευομαι να αποφασίσω για το αν αγαπάς να με μισεις ή μισεις το οτι με αγαπας" Μέρος (ΙΙ) : Παρατατικός "Πάντα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον ο,τι και αν γινει. Λες και κάποια μυστήρια μαγνητική δύναμη υπάρχει ανάμεσα μας. Φταίει βέβαια και το ότι τα μέτρια δεν ήταν ανέκαθεν για εμάς. Ή όλα ή τίποτα" Μέρος (ΙΙΙ) : Μέλλοντας "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι μάταιο. Όταν μπορείς να σταματήσεις δεν θες και όταν θες να σταματησεις, δεν μπορείς." "Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου απλωσες το χέρι και μου χαμογελασες τόσο τρυφερά σαν να με γνώριζες από χρόνια. Σε κοιταξα και σκεφτηκα...Θεε μου τι αποτομη ευτυχια ειναι αυτη.'' Κυβέλη - Ορέστης.

Η Μελανθώ δεν ήθελε πολλά από τη ζωή της. Είχε την υπεροχή γάτα της, την Κατίνα, που δεν έβαζε γλώσσα μέσα της, μια κατάρα-ευχή που δεν ήξερε πώς να σπάσει, τα βότανα, ματζούνια και τα ξόρκια της. Τι θα μπορούσε να πάει τόσο λάθος όταν δεν βλέπει ψυχή γύρω της; Όχι επειδή δεν υπάρχει κανένας αλλά επειδή δεν θέλουν να την βλέπουν. Αυτή είναι η ιστορία μιας μάγισσας. Κρατήστε σημειώσεις για πιθανά ξόρκια! Μελανθώ-Λεωνίδας (και Κατίνα, μην ξεχνιόμαστε!)