"Sesini sakın çıkarma," derken sesi içinde boğulduğum durumdan daha korkutucu geliyordu. Karnıma sarılı duran elindeki silahı vücuduma değiyordu. "Yoksa olacaklardan bahsetmek istemiyorum." Sesindeki ima ve kesinlik olabilecek her senaryoyu gözümde canlandırmama yetiyordu. Ona ayak uydurdum ve sustum. Arkamızda dolanan birkaç kişiden oluşan insan grubun elinde bir silah olduğunu düşünmüyordum fakat kollarını bana sarmış ve tüm ağırlığımı üzerine alarak bana rahatlama sağlayan adamın elindeki silah hepsinin ölümüne sebep olabilirdi. Kulübede ki adam gibi. "Aferin," dedi giden insanlara bakmak için eğildiği yerden kafasını çekerken. Sonra rahatlayarak alnını başımın yanına yasladı. Koklarcasına nefes çekti ve doğrulup bana baktı. Hızlı nefeslerim avucunun içine hapsoluyordu. Yavaşça elini dudaklarımdan çektiğinde ona dönmemek için kendimi zor tuttum. "Şimdi eve gitme vakti Orman gülü."

"Biraz daha dinlen ben elbisemi giyeceğim." İlk bakışta elbisemi bulamadığımı fark edip o da bakındı ve kum bulaşmış beyaz elbisemi alıp bana uzattı. Tek elimle göğsüme siper yapıp Serhat'a ıslak kedi gibi bakarken nemli bikinimi kenara bırakıp elbiseyi elime aldım. Elbiseyi üzerimden geçirirken şekilden şekile girmek istemiyordum. Zaten gösteri yapıyorken isteyeceğim son şeydi. Ne düşündüğümü anlamış gibi yanıma doğru adımladı. Öylece dikilmekte olan bana bakıp elbiseyi hızla elimden aldı ve giydirdi. Uçları elbisemin üzerinden belli olan göğüslerime içimden küfrettim. Tahrik edici olduğuna dair bahse girebilirdim. Benim ardımdan tişörtüne uzanıp üzerine geçirdi. Gözlerimi üzerinde bir süre gezdirdikten sonra konuştum. Pişmanlıkla yanıyordum ve bunu belli edip etmemek arasında kalmıştım. "Şey..affedersin bir an çekim hissettim ve...şey...biz..." "Elbette arkadaşız. Yanlış anlamadım. Ve evet çekim..."

Bir gece sokakta Ahmet tarafından bulunan Biricik o gece evlatlık edinilir. Yıllarca beraber yaşadığı ailesi bir kaza sonucu öldüğünde abisiyle yalnız kalır ve hayatın acı darbelerini bir bir yemeye başlar.

Talya, kalemiyle hayatları değiştirecek bir gazeteciydi. Alpar ise sessizliğiyle dünyaları yöneten bir adam. İki uç, tek bir hikâyede buluştu: ÂH-I DİL.

Kitabı düzenliyorum bu yüzden karisik gelebiliirr Mahallenin ağır abisi ve enerjik kızı Elis ve Barın Daha yeni yazmaya başladığım için saçma yerler olabilir ama şans verin lütfenn 13.02.23

Hayatınızda doğruyu ve yanlışı ayırt etmek ne kadar zor hiç fark ettiniz mi? Bana hayat çok şey öğretti... Birincisi her denilene güvenmemek ve her şeye karşı ön yargılı olmamak. Tabi birde ekstradan bir şey var, kendinize hakim olmak. Benim yapamadığım bir şey. Bir özel korumanızın olmasını ister miydiniz? Yada bir maceranın içinde olmayı? Peki ya yalanlarla kurulmuş bir hayat? Neyse neyse çok soru sordum, hadi gelin hikayeme geçelim!

"Çok mu seviyorsun?" diye sordu Arslan dayanamayarak. Ahsen ise usulca salladı kafasını. "Tamam, gel o zaman." Elini bırakıp Ahsenin korkuyla yere bıraktığı bisiklete yöneldi. Bisikleti kaldırdığında aklından geçenden emin olamadı. Bu bisiklet ikisini de kaldırır mıydı bilemiyordu. Fakat denemeden bilemezdi. "Arslan abi?" diye sordu küçük kız şaşkınlıkla. Arslan yakışıklı yüzüyle Ahsene baktıktan sonra önündeki kısma vurdu iki kere. "Bisiklet bisiklet demiyor muydun? Atla hadi!" Arslan Ahsenin kıpırdamadan durduğu yerde kendisine bakarken ki yüz ifadesine gülmeden edemedi. Ardından hemen konuştu. "Hadi mâhpare..." tehdit edercesine devam etti. "Beklemem bak!" Yeşil gözleri hemen açıldıktan sonra vakit kaybetmeden daha doğrusu Arslan abisi fikrini değiştirmeden hareketlendi küçük kız. Arslanın da yardımı ile oturdu önüne. "Mahpare mi?" dedi tam olarak telaffuz bile edemezken. "Hoşuna gitmedi mi?" diye sordu Arslan henüz hareket etmeden. Buna karşılık kafasını salladı hızla Ahsen. "Ne demek ki?" "Ay parçası..." dedi gözleri küçük kızın yeşillerine birkaç saniye takılırken. Ardından hemen toparladı kendisini. "Şimdi?" dedi sorunun cevabını yeniden almak ister gibi. "Şimdi hoşuna gitti mi?" Kocaman gülümsedi Ahsen. Saçlarından yayılan kokunun farkında olmadan bir kez daha salladı kafasını. "Hı hı.." ardından o da yeşillerini kahveleriyle buluşturdu. "Çok güzel." © Tüm Hakları Saklıdır kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, başka yerlerde kullanılamaz. Mâhpare adıyla yazılmış wattpad üzerindeki ilk hikayedir.

Hızlıca yanıma gelip bana sarıldı. Sarılmasına karşılık verdim. Biraz sonra konuşmaya başladı. "Yetişemeyeceğim diye çok korktum." dedi. Boynuna sıkıca doladım kollarımı. O beni kendine aşık eden kokusunu çektim içime. O soluk aldığım boynuna gömüldüm. Keşke hep böyle kalsaydık. Sessiz,ama bir o kadar da huzurlu ve mutlu. Omuzuma dökülen sıcak damlayla irkildim. Ağlıyormuydu o? Biraz daha sarıldıktan sonra ayrıldık. Gözlerini gözlerimden ayırmıyor ve konuşmuyordu. Gözleri kızarık ve suluydu. Gerçekten benimle son kez vedalaşmamaktan mı korkup ağlamıştı? Kurgu kendime aitdir. Çalanları aksi takdirde şikayet ederim!

Alin, Kiraz çiçeği mahallesinde kendi halinde yaşayan bir kızdır. Ancak bu sade yaşamı, mahalleye geri dönen arkadaşının abisi Kılıç ile bozulur. Bazen bir salıncak, bir kıvılcımı doğurur. ... Şimdi izninizle size soruyorum. Siz de bizimle salıncağa binmek ister misiniz? Unutmayın, salıncaklar sadece mutlu etmez. Aynı zaman da yakar. Öyle bir yakar ki mutluluk duyarsın alev almaktan. Ta ki kül olana kadar. ... *tamamen eğlence için yazdığım bir kurgudur, lütfen siz de yalnızca eğlenmek için okuyun.

Kanın, onurun kaderin hüküm sürdüğü bir coğrafyada... Bazen kader, en büyük düşmanını en büyük sınavın yapar. Elif Şinda, aşiretin en asi kızıydı. Boyun eğmeyi bilmez, kaderi başkalarının yazmasına izin vermezdi. Ancak bir gecede, divanın kararıyla hayatı değişti. Berdel, abisinin yaptığı bir hata, onu düşman aşiretin genç ağasıyla evlenmeye mahkum etti. Azem Şiwan Karakum. Sert, otoriter ve acımasız bir adam Elif'in nefret etmesi gereken kişi. Ama nefret ve tutku bazen aynı dili konuşur. İkisi de güçlü, ikisi de inatçı. Bu evlilik onlar için bir savaş alanına dönüşürken, tutku ve çatışma arasındaki ince çizgide tehlikeli bir oyun başlar. Azem, Elif'i kontrol etmeye çalıştıkça, Elif onun kurallarını yerle bir etmeye yemin eder. Ama bazı savaşlar kaybedilmek içindir. Bu evlilik bir esaret mi olacak, yoksa yeni bir başlangıç mı? Aşiret kurallarına boyun eğmeyen bir kadın ve onu dizginlemeye çalışan bir adamın, nefretle başlayan ve ateşle sınanan hikayesi. Onlar düşmandı. Ama kader, en büyük düşmanını bazen en büyük sınavın yapardı. --- Uyarı: Bu kitap +18 içerikler barındırmaktadır. Şiddet, cinsellik, ağır dil ve psikolojik gerilim unsurları içerebilir. Yalnızca yetişkin okurlar için uygundur. Karakterler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir kişi, kurum ya da toplulukla benzerlikler rastlantısaldır. Bu eser kurgusal bir çalışmadır ve Kürt kültürünü edebi bir perspektifle işlemek iyitedir. Hiçbir şekilde nefret, ayrımcılık ya da provokasyon amacı taşımaz. Burada edebiyat ve kültür çeşitliliği için bir alan açıyorum. Her türlü ırkçı, ayrımcı, aşağılayıcı veya küfürlü yorum kesinlikle silinecektir ve gerekli platform bildirimleri yapılacaktır. Farklılıklarımız zenginliğimizdir. Saygı bekliyor, saygı gösteriyorum.