Neşeli, herkese sevecen şekilde yaklaşan bir kızdı Hilal Çağan. Çok sevdiği çocukluk aşkı, en yakın arkadaşları ve ne kadar tartışsa da hep yanında olan bir ailesi vardı. Kısacası, herkesin rüya diye düşündüğü bir hayata sahipti. Ama herkesin imrenerek baktığı hayatı tek bir günde başına yıkıldı Hilal'in. Önce babasını kalp krizinden toprağa verdi. Sonra da çok sevdiği o çocukluk aşkı onu terk etti. Ve tam beş yıl sonra o çocukluk aşkı geri geldi. Mert Pakman... Her şeyi karıştıran ise Mert'in geri gelmesi ve Hilal'in intikam hırsı oldu. Ama işler hiç de düşündükleri gibi gitmeyecekti. Peki bu savaştan hangisi galip çıkacaktı? Mert mi Hilal mi yoksa aşkları mı? Gözlerine baktığımda içimin büyük bir öfkeyle dolu olduğunu hissettim. Beni terk ettiği günün hatıraları aklıma doluşurken içimdeki o öfke ve kızgınlıkla ellerimi yumruk yaptığımı farkettim. Derin nefesler alıp kendimi az da olsa sakinleştirdiğimde "Buraya neden geri geldin?" diye sormayı akıl etmiştim. O bana cevap verdiğinde ise sesi iliklerime kadar işlemişti ve tek değişen şeyin fiziksel özellikleri olmadığını o dakika anlamıştım: "Seni geri kazanmaya geldim, küçüğüm."

"Aşk sarmaşık demektir. " der İskender Pala ve sonra devam ettirir cümlesini "Bahçeye düşen sarmaşık tohumu nasıl bahçeyi sarıp sarmalar hatta dışarı taşarsa gönüle düşen aşk tohumu da bütün bedeni sarıp sarmalar... Sarmaşığın özelliği sarıldığı ağacı içten içe kurutması, bitirmesi, sonunu hızlandırmasıdır. Aşk da insanı sarınca onu içten içe kavurup yok eder. Dıştan görünen yalnızca aşktır ve aşkı da çevresini göremez olur... " Ve sen kirpiklerinin her bir zerresine aşık olduğum adam, şiirimin öznesi,celladım... Sarmaşık tohumları kalbine ok gibi düştüğü gün aşkımın miladıdır. Ve imkansızı bile bile sevmek aşığın yarasını kapatan sarmaşık yaprağıdır.

Çok zaman onun yanında, diken değil de gül olmak geliyordu içimden.

ŞİMDİ EPSİLON YAYINEVİ KATKILARIYLA TÜM KİTAPÇILARDA... ------- "Biz, aynı rengin iki farklı tonuyduk. Bir yanda soğuk bir gecenin üzerine dökülen ay ışığı, diğer yanda kar yağarken bile parıldayan bir güneş... O ve ben, birbirinden uzak ama aslında bir o kadar yakın iki kişiydik. O ateş, ben baruttum. Temasımız son derece yakıcı olabilirdi ve birbirimizden uzak durma ihtimalimiz, bir buzulun ortasında can çekişen kıvılcım kadar yetersizdi. Kimisi buna kader diyebilirdi, kimisi tesadüf... Ne söylendiğinin önemi yoktu; şu noktada önemli olan tek şey ateşin kuvvetiydi."