Yeraltı dünyasının kurallarını yazan Demir Kozcuoğlu, kalbinin ve zihninin iplerini her zaman elinde tutardı. Fakat o gece, Soykanların masum kızı Mavi ile karanlık patikada yolları kesiştiğinde, tüm kurallar kanla yeniden yazıldı. Mavi, göz gözü görmeyen o karanlıkta Demir'i başka biri sanmanın cilvesiyle yaklaştı. Dudakları adamın tenine değdiğinde, yolları bir daha hiç ayrılmamak üzere birleşti. O masum dudaklardan dökülen yabancı bir isim, Demir'in içindeki karanlık sahiplenme duygusunu körükleyen bir kıvılcım oldu. Mavi dehşetle geri çekilmeye çalışırken, Demir'in güçlü kolları onun ince belini çoktan bir kafes gibi sarmıştı. Yazarın kalemi, bu andan itibaren masum bir kızın, amansız bir canavarın en büyük takıntısına dönüşme hikayesini anlatıyor. Demir, genç kızın bastığı her toprağı, aldığı her nefesi izleyecek; Mavi kaçmaya çalıştıkça kendini o tehlikeli adamın karanlık kalbinde bulacaktı. Çünkü Demir Kozcuoğlu için Mavi, artık vazgeçilemeyecek tek kumardı.

Nare Kaya... Sıradan bir hayatı olan, kendi halinde yaşayan bir tıp öğrencisi. Ta ki bir gün... Abisinin unuttuğu bir dosyayı götürmek için gittiği o evle her şey değişene kadar. O ev... Sıradan bir ev değildi. Ve o adam... sıradan biri hiç değildi. Yaman Karahan. Karanlık işlerin içinde büyümüş, gücüyle korku salan bir adam. Onun dünyasında merhamet yoktu. Kurallar basitti: ya itaat edersin... ya da yok olursun. Ama o gün... Yaman'ın gözü, hiç ait olmadığı birine takıldı. Beyaz elbisesiyle, o karanlığın ortasında duran bir kıza... Nare'ye. Bir bakışla başlayan bu hikâyede, masumiyet karanlığa bulaşacak... Ve bazı insanlar... Seçim şansı olmadan birine ait olacak.

"Bazı bakışlar geçmez... takıntıya dönüşür." Asel sıradan bir mahallede sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki yanlış bir kapıdan girip kendini Varg'ın loş ışıkları altında bulana kadar. O an, geri dönüşü olmayan bir çizgi sessizce çizilmişti. Bozkurt'un dünyası kontrol üzerine kuruluydu. Varg onun düzeniydi; sessiz, hesaplı, kusursuz. İnsanlar onun için ya yönetilen ihtimallerdi ya da ortadan kaldırılan hatalar. Ama o gece bir hata olmadı. Bir bakış oldu. Kehribarın en açık tonu... kısa, net, kaybolması gereken bir an. Ama Bozkurt için kaybolmadı. Aklına takıldı. Sonra düşüncesine. Sonra sessizliğine. Önce önemsemedi. Sonra fark etmeden tekrar düşündü. Ve Bozkurt'un fark etmediği şey şuydu: Bazı şeyler düşünülmez... takıntı olur.

Bir kız düşünün daha 17 yaşindayken ona takıntılı olan bir mafyayla evlendiğini ve tamda 18 yaş gününde zorla evlendirildiği adam ona tecavüz eder ve bu ilişkiden bir oğulları olur. Ve Tam 21 yaşında hayatının acı gerçekleri öğrenir. Baran bozkurt&Lale bozkurt

*Yetişkin okurlar içindir.* Şimal, ailesiyle katıldığı sıradan bir davetin hayatını tamamen değiştireceğini bilmiyordu. Gecenin ortasında patlayan silah sesleriyle davet bir anda kana bulandığında, yerde kanlar içinde yatan adama yardım etmek için harekete geçti. Çünkü o bir doktordu ve hayat kurtarmak için yemin etmişti. Ancak Şimal o gece yalnızca bir adamı kurtarmadı. Aynı zamanda tehlikeli bir örgütün liderinin dikkatini üzerine çekti. Bir hayatı kurtarmak isterken, kendi hayatını geri dönüşü olmayan bir karanlığın içine sürükledi. Bazen doğru olanı yapmak, insanın hayatındaki en büyük hataya dönüşebilir.

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

İspanya'nın hastane koridorlarında başlayan bir hikaye... ama orada bitmeyen bir hayat. Küçük yaşta annesini ve babasını kaybeden Stella, ikizine ve abisine sığınırken aynı zamanda kuzenleriyle de savaşmak zorunda kalıyordu. Birbirlerine olan nefretleri onları yavaş yavaş birer "canavara" dönüştürürken, gerçek ailesinin onu yanına almasıyla her şey yeniden başlar. Ama asıl hikâye, Stellanın gerçek kimliğini keşfetmesiyle başlar...

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır...

Bazı insanlar vardır, başkaları için yaşayanlar... Bazı insanlar vardır, hayatları ellerinden alınmışlar... <~~~~ Odanın içinde ölüm sessizliği vardı. Ne dışarıdan kuş sesi geliyordu ne de içeride yaşayan bir evin sıcaklığı hissediliyordu. Sadece nefes alışları... Boynundaki ince altın kolye, boğazını sıkan görünmez bir zincir gibi hissettiriyordu. Sol elindeki evlilik yüzüğü ise özgürlüğünün toprağa gömüldüğü günün sessiz tanığıydı. Hayatının en güzel yıllarını yaşaması gerekirken, insanların adını bile korkuyla andığı bir adamın karısıydı. Kimileri ona "şanslı" diyordu. Çünki o adamın serveti vardı, çünki o adamın gücü vardı, çünki O ADAMIN İNSANLARIN DİZ ÇÖKTÜĞÜ BİR ADI VARDI.