Bir insan, kuyudayken nasıl okyanusa atılır, hiç düşündün mü? Kalp dediğin, en olunmadık kişiye tutulur; bazen seni en çok zorlayacak kişiye. Bir kadın için hayat, her zaman kolay değil; bazı anlarda öyle ağırlaşır ki nefes almak bile bir yük olur. İsteyen inanır, isteyen inanmaz. Hayat bazıları için pamuktan bir battaniye, bazıları için alevden bir örtü. Yağmur yağarken yanmazsın belki, ama yanına çoktan çoktan ateş düşmüştür. Artık o yangını ne dünya söndürebilir, ne başkası. Ve işte burası Mardin... Taş sokaklar, dar geçitler, tarihin ağır nefesi. Daha önce hiç görmemiş biri olarak, ben bu sokaklara esir oldum. bir ölüm bin bedelmis işte bu sözü yaşayınca anladım. O an, sözlerin sadece kelimeler olmadığını anladım; yaşayınca her biri gerçek, her biri yakıcı... İçimde hem korku hem öfke vardı; çünkü burada geçmiş, bugün ve gelecek birbirine karışıyordu. Ve ben, o geçmişin gölgesinde, kendi kaderimin zincirlerini hissettim. Küfür,Argo vb durumlar vardır.

Nefesimi tutarak bir kelime fısıldadım, ama sesim neredeyse duyulmaz olmuştu. "Ne işiniz var burada?" diye sordum, titrek sesle. Sözlerim, korkumun acizliğini ifşa ediyordu. Ama ondan bir cevap alamadım. Cevapsız bir sessizlik geldi. Karanlıkta yine bir hareket oldu, bir adım geri atıldı. Ama sesler birden kesildi. Ve sonra, bir cümle dudaklarından döküldü, yavaş ve kesik bir şekilde: "Baban evde mi?" Diye sordu. O soru, beynime bir çekiç gibi çarptı. Her şey yerinden oynadı. İçimde bir boşluk oluştu, her şey sessizliğe büründü. Kafamda çok sayıda soru yankılanıyordu. Ama sadece bir cevap verebildim. "Kim olduğunuzu söylemediniz?!" dedim. "Şimdilik bilmen gerekmiyor!" Diye fısıldadı. Ardından tekrar bana doğru bir adım attığında refleksle geri kaçmaya çalıştım, ama sırtım zaten duvara yaslıydı. O kafasını kulak hizama getirip, "gece evde yalnız dolaşma, bazı insalar kapıdan giremez!" Dedi ve geri çekildi.

+18 cinsellik ve şiddet içerir! • Bir avcı ve av hikayesi değil.. Bir avcının, av olmak pahasına başka bir avcıyı avlamasının hikayesi. Bir adamın ellerine düşen bir kadın... O adamın ellerine düşmek için her şeyi yapan bir kadın... Takıntı mı aşk mı? Turuncudan nefret eden bir kadının gökkuşağının ikinci katmanına hapsolma hikâyesi... Turuncudan nefret eden bir kadını, gökkuşağının ikinci katmanına hapseden bir adamın hikayesi... Kadın o katmana girebilmek için ölümü bile göze almıştı. • Gerçek kişi ve kurumlarla alakâsı yoktur. Tamamiyle hâyâl ürünüdür! Yetişkin okurlara uygun, psikolojik öğeler barındıran, romantik bir kurgudur.

İkiz/ abiler ve kuzenler/ aşiret ailem kurgusu. İki kardeşin hikayesi, dayanışmanın ve sevginin gücünü gözler önüne seriyor. Hayatlarının zorlukları ne olursa olsun, birbirlerine olan bağlılıkları sayesinde her engeli aşabiliyorlar. Zorluklarla dolu bir dünyada, biri diğerinin elinden tutup onu karanlıktan çekip çıkarıyor. Bu güçlü bağ, onların sadece hayatta kalmalarını değil, aynı zamanda hayatı dolu dolu yaşamalarını sağlıyor. Kardeşlerin bu karşılıklı destek ve sevgi dolu ilişkisi, en zor anlarda bile umut bulmalarını ve yollarına devam etmelerini mümkün kılıyor. Hikayelerinin sitresli ve sancılı olan bölümlerinin bitiğini sanan kardeşlerin aslında daha özeti okuduklarını anlamaları bir karışıklık sonucu yaşadıklarının boşuna olduğuydu. ... Saruhan aşireti. Antep'be nam salmış köklü aşiret yıkılmış her dalı başka bir yere savrulmuştu. Buna neden olan ailenin tek kızı iken o kızın kendilerinin olmadığını, mezarına hergün çiçek ektikleri oğullarının, oğulları olmadığını anladıkları zaman yıkılan en kazlar toplanmadan çöker. Kendilerinden olan çocuklarını almak istediklerinde öğrendikleri ve göremedikleri kızlarını bulamadan kaybederler. Kızlarının kim kaçırdığını bulmak için seferber olan aile, küçük kızıları onlardan önce Antep'be vardığını nerden bile bilirdi ki... ... "Eskiden sen ve ben vardık, şimdi ise onlar ve bizleriz." ... "Yıkılmaya meyilli bir aileyi birleştiremezdim, lakin daha sağlam ve güçlü bir aileyi sil baştan yarata bilirdim." Wattpad'te Saruhanlılar adlı ilk kurgudur. Küfür, argo kelimeler bulunmaktadır. Kurguda geçen olaylar ve kişiler gerçek değildir.

Kendi yarattığı illüzyonların esiri olan bir kız, dünyayı kendi zihninde bir deneye dönüştüren babasına karşı: Kendi gerçekliğini inşa etmek içi piramidin yıkmak zorunda. Gerçek, sadece görebildiğin kadardır. Peki ya gördüğün her şey kocaman bir yalan ise ? Zihnini bir silaha dönüştürmeye hazır mısın?

Her defa kıskançlığına yenilen Damian ve bundan sıkılan Melina. Melina:Allahın delisi Melina:Sen gidip niye ofisimde çalışan adamı dövüyorsun Melina:Bi de,çocuğa işten çıkıcaksın,eğer çıkmazsan ,git kendine bir mezar kaz demişsin. Melina:Cevap ver,o çocuk artık korkusundan yanıma bile yaklaşamıyor. Damian çevrim içi Damian yazıyor Damian:İyi demişimde çok korkmuşa benzemiyor da gelip hepsini sana ötmüş Damian:Kimse benim karıma öyle hüylalı bir şekilde bakamaz. Damian:göreceği son yüzde benim olur Damain:senin için o şerefsizi öldürmedim,ama dedğim gibi bir daha senin etrafindan geçmek,ofisinin yanından geçerse kimse beni durduramaz. Melina:Damian ...Siktir git. Melina:Allahın cezası,boşanıyorum senden. Melina:eve geldiğinde beni bulamıcaksın Damian:Unut boşanmayı güzelim.Bana söylediğin tam 41-ci boşanıyoruz lafı,ve göderdiğin her avukatı ve boşanma evraklarına ne yaptığımı ve ne yapacağımı da biliyorsun. Melina:Görücez ,bakalım 06.04.2026🥰🥰

Adım Yazgı... Henüz on yedi yaşımdayım. Neredeyim diye sorarsanız eğer size bir oda dolusu toprağın altındayım derim. Neden mi? Biraz evvel beni benden yaşta büyük bir adamla nikahladılar da ondan.

ADAM KARANLIK KIZ MASUM PEKI KIZ MASUMLUĞUYLA ADAMIN KARANLIĞINI AYDINLIĞA ÇIKARABİLECEK Mİ?

Bebeği lösemi olan Arslan ile kardeşinin beyninde tümör olan Ayşegül, çaresizlik dolu bir dönemde kaderin ağlarını örmesiyle karşılaşır. Onların çaresizlikten başlayan zoraki evlilikleri, acaba güçlü bir aşka yuva olabilecek miydi? "Sakin misin?" diye sorduğunda, iyice yaklaştı. "Sakinim." Onun sözlerinden cesaret alarak, dudaklarıyla dudaklarına dokundu ama ansızın yüzüne yediği tokatla, şaşkına döndü. Ayşegül'ün tedirgin bakan ela gözleri, kırpışan kirpiklerinin altında fazlasıyla masum duruyordu. "Özür dilerim." "Önemli değil... Şimdi ben seni tekrar öpeceğim ve sen bana tokat atmayacaksın." "Sen öpeceksin, ben tokat atmayacağım." "Aynen öyle..." "Tamam." "Öpüyorum." "Öp..." "Tokat yok?" "Tokat yok." Arslan, dudaklarını hafifçe onun dudaklarına değdirdiğinde, Ayşegül istemsizce geri çekildi. Onun gerilemesiyle, Arslan ona doğru yaklaştı. "Kaçarsan olmaz." "Kaçmamam lazım, evet!" "Ayşegül, sakin kal..." "Sakinim. Gayet sakinim!" Karısının titreyen ellerini tuttu ve dudaklarına götürüp öptü. Onu yatıştıracak başka bir çare bulamamıştı. Onun derin bir şekilde nefes almasıyla, rahatlamaya çalıştığını gördü ve tekrar denedi. Dudaklarını onun dudaklarına yakınlaştırdı ve ansızın Ayşegül'ün onu öpmesiyle şaşkınlığa uğradı. Geri çekilen Ayşegül, telaşla söylendi. "Çok pardon! Sen öpecektin, ben tokat atmayacaktım! Ben yanlışlıkla öptüm!" Arslan, kıza şaşkınca baktı. Bu kız gerçek miydi? "Biz öpüşmeye bu kadar zaman harcadıysak, gerisi..." diyen Arslan, geri çekilip önüne döndü. Ne yapsaydılar acaba? Sakin yaklaşınca, becerememişlerdi. Bir anda mı olsaydı? Bir de onu denemek isteyerek tekrar karısına döndü ve ansızın dudaklarına yapıştı. Uzun öpücüğü, nefes almak adına sonlandığında, tekrar yanağına yediği tokatla şaşkınlığa uğradı. "Ayşegül, tokat yok demi

Gerçekten bir yamaçta ekin olur muydu? Veteriner bir kadının hikayesi...