Aşkını töreye kurban veren Efnan ile yaralarını kalbine gömmüş Yaman... Bir berdel evliliğiyle başlayan yolculuk, intikamın gölgesinde yeniden doğuşa dönüşecek. Gözyaşından Küllere Bir töre, bir intikam ve yeniden doğuş hikâyesi... Efnan, aşiret törelerinin ortasında kalmış genç bir kadındır. Nişanlısı Miran, ailesinin baskısıyla onu bırakıp halasının kızını istemeye gidince, Efnan hem aşkını hem de gururunu yitirir. Onurunu korumak ve ailesinin adını yere düşürmemek için zor bir yola girer. Yaman ise geçmişteki acılarının gölgesinde yaşayan, eşini töre yüzünden kaybetmiş bir adamdır. İki aşiretin kan davasını bitirmek için Efnan'la berdel evliliğine razı olur. Ama soğuk bir anlaşma diye başlayan bu evlilik, zamanla yıkılmaz sandıkları duvarları parçalayacak, intikamla başlayan yolculuk yeni bir aşka kapı aralayacaktır. Kan, kin, ihanet ve töre arasında filizlenen bir yeniden doğuşun hikâyesi: Gözyaşından Küllere.

Hazal Arapçada kuruyup dökülen ağaç, yaprak anlamına gelir. Kelebek misali tek bir bahar yaşayacağını bilir gibi salınan, kısacık vaktini de kendinden çalarak ya gölgesini mesken edinenleri serinleten ya da yeryüzünde nefes alan onlarca canlının soluğunun sebebi olan bir garip canlı... Kendini düşünmeden veyahut düşünecek vakti olmadan vadesini doldurup cansızlaşan; küçücük bir ayazda, hatta bazen hiç buna gerek kalmadan kendiliğinden hayat kaynağından koparak süzülen varlıktı hazal. Genç kız sıklıkla ismiyle müsemma bir insan olduğunu düşünürdü. Ona göre de kendisi dünyada kendine dair hiçbir keyfi an yaşamadan, öylece süzülüp toprağa karışacaktı. Ve her bahar binlerce hazala olduğu gibi ona da dönüp bakan olmayacaktı. Fark edilmeyecekti bile, öylece solup gidecekti hatırası. Bilemezdi. Masmavi gözleri olan koca bir adamın gözü kapalıyken bile kendini düşleyeceğini, yokluğunda da varlığında da aynı kıymetle sevileceğini bilemezdi. En sıcacık düşlerini bir devin kocaman kollarının gerçek kılacağını bilemezdi.

7 yıl sonra gözyaşlarıyla çıktığım bu eve duygusuz adımlarla ilerledim . Geri de bıraktığım her şeyin ve herkesin canımı yaktığı kadar canlarını yakmaya gelmiştim . Boynum da steteskobum belim de silahımla önce vatan için sonra kendi benliğim için savaşmaya geliyorum ..

"Ben seni seviyorum. Kardeşimden farksız o. Hem 5 yaş küçük. Ufaklıkla ne işim olur." Dizlerimin üzerinde eğilip kapıya biraz daha yaklaştım. "Bin gönlüm olsa birini vermem. Benim gözüm sadece seni görür. Hem görmedin mi erkek çocuğundan farksız. Kıskanacağın son kişi bile değil." Titreyen dizlerimle ayağa kalktım. Perdeyi araladım. Balkona çıktım. Semih gelen sesle başını bana çevirdiğinde elinde telefon öylece kaldı. Gözlerine baktığımda anlamıştı onu duyduğumu. Balkonda duran kitabımı aldım ve tekrar içeri girdim. Kapıyı kapatıp perdeyi çekmeden son kez yüzüne baktım. Ve o perdeyi kapattıktan sonra yıllarca onun olduğu tek bir gün açmadım...

!!! Kitaptaki yazım hatalarını düzenlemeye almadım, genel anlamda yazım hatası olmasa da birkaç yerde vardır bilginize. *** "Ben senin oyuncağın değilim, her gece kimin için dokuz tane sigara yakıyorsan onun ol Yusuf Üsteğmen!" Kırgındı genç kadın göz yaşlarını silerek terk etti kurşun askeri. Bir sigara daha yaktı Yusuf giden kadının ardından. "İsminin hakkını veriyorsun, içimde Ukde kaldın." *** Bu kitaptaki olaylar hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Ademelması hareket etti. "Neden?" Sessiz kaldım. "Cevap ver." Yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" Sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu; korkunç mu, güzel mi?" dedi, sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansam da bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum: "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Mardin'de ki ağa hayatını terk edip İstanbul'da kafes dövüşçüsü olan Kılıç Kanardağ. Babasının Dünya şampiyonu bir boksör olmasına rağmen babasının borçları yüzünden bulaştığı mafyalar tarafından aranan hemşire Masal Demirci. Bir gece ansızın arkadaşının teklifi üzerine boks maçına giden Masal, Boksör lerden Kılıç Kanardağ'ın gönlünde yer edeceğini bilmiyordu. Maç esnasında ilk görüşte aşık olan iki genç ,hiç düşünmeden yıldırım nikâhı ile evlenir. Fakat 6 ay sonra adamın en önemli maçının ortasında, gizli numaradan aldığı mesaj tüm boksörlük hayatını açılmamak üzere kapanmasına neden olur. Çünkü karısı, kan kardeşim dediği adamla kaçmıştır. Masal Demirci & Kılıç Kanardağ Hemşire bir kadın ve Ağalığı reddedip Boksör olan bir mafya babası... Öncelikle kitapta argo kelimeler,şiddet, taciz ve cinsel içerik bulunacaktır. Lütfen okurken dikkatli olun. Her hangi bir benzerlik yada (ç)alma söz konusu olursa gerekli işlemler yapılır.

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.