Όλη μου η ζωή, ένα τρένο... Στάσεις αμέτρητες. Ίσως όμως και μετρημένες όσες άξιζαν.. Οι επιβάτες πολλοί... Ίσως και λίγοι όσοι άξιζαν κι αυτοί... Από πού ξεκίνησα; Που έφτασα; Που θα φτάσω ακόμα; Κοιτάζω τις πόρτες τις ζωής μου να ανοίγουν και να κλείνουν στο τρενάκι μου και εγώ ακόμα περιμένω... Τι περιμένω; Να έρθει για να κατέβω επιτέλους κι εγώ σε μια στάση πριν το τρενάκι μου φτάσει στο τελικό προορισμό του... Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν; Όταν πέσουν οι μάσκες, είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το τίμημα της αποκάλυψης...;

Φανάρια... Άπειρα φανάρια υπάρχουν στους δρόμους. Περιμένουν, δίνουν το έναυσμα καθώς και τη προειδοποίηση... Το δικό μου ήταν μόνιμα κολλημένο στο κόκκινο της αμαρτίας... Είναι άραγε αμαρτία να δίνεις το κουφάρι σου; Ή μεγαλύτερη αμαρτία είναι να ερωτευτείς κάτι που δεν μπορείς να έχεις; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού. Κατοχυρωμένα και υπογεγραμμένα Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Ήθελα να τον πλανέυσω, να τον παρασύρω με τις μελωδίες μου για να κλέψω από εκείνον αυτό που αναζητούσα. Ποτέ όμως δεν φανταζόμουν ότι θα έκλεβε πρώτος εκείνος την καρδιά μου. _________ Βιβλίο 5 | Interconnected Standalone

Η Σοφια Καρρα μετρ στο πολυτελές εστιατόριο Vetro του Σικάγο, ξέρει καλά σε τι κόσμο κινείται. Ο ιδιοκτήτης Ντοριαν Μορανο γνωστος ως Τζέντλεμαν, είναι μαφιόζος. Όταν αναλαμβάνει το catering στην βαπτιση του ανηψιου του, δεν φαντάζεται ότι θα γίνει μέρος ενός παιχνιδιού εξουσίας. Ο Ντοριαν που θέλει να επεκταθεί στο real estate και να φαίνεται καθαρός, βρίσκει την ιδανική λύση, μια απλή κοπέλα με καθαρό ποινικό μητρώο, έξω από τον υπόκοσμο. Αναλαμβανει να πληρώσει τα χρέη της Σοφιας με ανταλλαγμα εναν "λευκο" γάμο. Ένας άντρας επικίνδυνος, γοητευτικός και απρόβλεπτος και μια γυναίκα που δεν υποκύπτει εύκολα, η σχέση τους θα γίνει ένα παιχνίδι πάθους, δύναμης που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΕ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

"Μαλακίες, είσαι πολύ εγωίστρια για να παραδεχτείς τα αισθήματα σου. Πες μου, μωρό μου, αυτό θες; θες να φύγω από την ζωή σου; θες να σβήσουμε ότι χαράξαμε;" "Ότι χαράξαμε μας απέδειξε ότι δεν έπρεπε να το χαράξουμε μαζί" --------------- Cover by:__Klio__ Started: 15/12/2019 Finished: 24/07/2020 »»Υβριστικό και ακατάλληλο περιεχόμενο ‣ ©Το παρόν βιβλίο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και κάθε ομοιότητα/ σύμπτωση είναι τυχαία. Απαγορεύεται αυστηρά η αντιγραφή. Κάθε είδος αντιγραφής/ προσβολής/ αναπαραγωγής πνευματικής ιδιοκτησίας που σχετίζεται με την δημόσια εκτέλεση πνευματικού έργου, χωρίς την απαιτούμενη άδεια του δημιουργού, προβλέπει την έκδοση σχετικής εισαγγελικής εντολής και την απαγόρευση από την αρμόδια αστυνομική αρχή σύμφωνα με το Ν. 2121/1993 ©𝟐𝟎𝟏𝟗 𝐐𝐮𝐞_𝐒𝐞𝐫à-𝐒𝐞𝐫à // 𝐒𝐭𝐚𝐜𝐲

Η 25χρονη Laura Wilson μαθαίνει για τον ξαφνικό θάνατο της γιαγιάς της Martha Agnelli, διάσημης ζωγράφου. Πηγαίνει στη Ρώμη με σκοπό να μάθει τι συνέβη και βρίσκεται αντιμέτωπη με το παρελθόν. Με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Marco Gianni και μιας σειράς γρίφων θα προσπαθήσει να ανακαλύψει το δολοφόνο και το κίνητρό του. Θα τα καταφέρουν η Laura και ο Marco ή θα έχουν την ίδια κατάληξη με τη ζωγράφο;

"Ειλικρινά τι υπέροχο έχω δεσποινίς Ντέιζι? Πάντα καταλήγετε να ξεστομίζετε ανοησίες!"

1. Μην αφαιρείς ζωή, είναι ιερό το αίμα 2. Μην προδώσεις τον έρωτα, είναι φλόγα αγνή 3. Μην απλώσεις χέρι ξένο, είναι πικρό το κέρδος 4. Μη σπείρεις ψέμα, η αλήθεια σε βλέπει 5. Τίμα τη ρίζα σου, πατέρα και μητέρα 6. Μην αφήσεις τη ζήλια, να φθείρει την ψυχή 7. Μη φυλάς κακία, γίνεται δηλητήριο 8. Μην κρίνεις τον άλλον, ο καθρέφτης σε κοιτά 9. Μην ποθήσεις ξένα αγαθά, η καρδιά σου αρκεί 10. Μην ποθήσεις ξένη αγάπη, η δική σου σε περιμένει Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

«Είστε πολύ όμορφη σήμερα!» Εκείνη, χαμογέλασε και κοίταξε προς το μέρος μου. «Και εσείς κύριε διευθυντά. Δηλαδή...σχεδόν!» Σταμάτησα να περπατάω και έκανε το ίδιο. Γύρισα το σώμα μου προς το μέρος της. «Σχεδόν;» Είπα με ένα αστείο ύφος. «Ναι. Σχεδόν.Ίσως τα μαλλιά σας». Είπε περνώντας τα λεπτά δάχτυλα της μέσα από τα απαλά μαλλιά μου. «Χμμμ...»αναφώνησε. Έκανε μια χωριστά στο πλάι και έφερε τα μαλλιά μου προς αυτήν την κατεύθυνση. «Τώρα ναι! Τώρα είστε κούκλος!» Συμπλήρωσε. Γέλασα. Προσπαθούσα εδώ και τόσες ημέρες να την ξεχάσω. Με την σημερινή της εμφάνιση, όχι μόνο δεν τα κατάφερα, αλλά τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Μακάρι να μπορούσα απλά να την τραβήξω προς το μέρος μου και να την φιλήσω. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από επάνω της. Οχι βλάκα! Είναι η κοπέλα του κολλητού σου, όχι! *******************************************************