[tamamlandı] +90542: Tanışma faslına,flört dönemine,sevgililiğe falan gerek yok, +90542: Araf kalk, gidiyoruz. Başlangıç:100318 Bitiş:220619 ©2018,Sheila sevimlimaynak **eleştirilere açığım ama 14 yaşında ki bir ergenin text hikayeleri olduğunu bilerek okuyun lütfen, aldıkları etkileşimden dolayı silmeye kıyamıyorum o yüzden hatıra olarak kalsınlar istiyorum**

"O seksi ellerindeki bagetleri davullara vururken benim kalbim ne kadar hızlı atıyor, biliyor musun?" Dünyaca ünlü bir müzik grubunun bateristi olan Alper, özel telefon numarasına gelen bu mesajı okuduğunda hayatının ne denli değişeceğinden habersizdir. *Kısa hikâyedir ve mesajlaşmalar içerir.

Ceyla: Ben istemiyorum hocam yapamam. Tiyatrocu: İtiraz istemiyorum. Tiyatrocu: Bu sahnenin Juliet'i sensin. Kerem: Ben bunu mu öpücem şimdi? Nihat: Acaba hangisi ilk önce insana dönüşecek. *KÜFÜR İÇERİR*

Susun. Susun artık. Kesin sesinizi. Bırakın zihnimi. Yeter. Yeter artık. Acıyor. Ağrıyor. Bıktım. Bıktım sizden. Yoruldum. Dayanamıyorum. Gidin. Nolur gidin. Zihnimi rahat bırakın. ☆ Neler oluyor? Nerdeyim ben? Neden buradayım? Burası neresi? Kahretsin burada olmamalıyım. Olmam gereken yerde çok uzaktayım. Onu bunu bırakın... Geri nasıl döneceğim? ☆ Herkes donmuş gibi. Sanki sadece ben hareket edebiliyorum. Ya da... Ya da sanki ben onlardan bin kat hızlı hareket ediyorum. Ama bu mümkün değil. Yoksa... Mümkün olabilir mi? ☆ Neden beni kimse görmüyor? Ben bir insanım. Beni görmeleri gerek. Burdayım. Görün beni. Neden beni görmüyorsunuz? Hemen yanınızdayım. O çocuk... O çocuk daha yeni içimden mi geçti? Aman Allah'ım... Ben öldüm ve aslında ruhumla mı dolaşıyorum? Ama bugün çok sıradan geçti. Yani o fareyi görene kadar. Ama sadece birazcık korktum. Tamam birazcıktan fazla. Oh, yoksa kalpten mi gittim? Yoksa ben... Bu mümkün değil. Ama... Olabilir mi ki?