❝Ben senden önce kendimi nereye koyduğumu biliyordum. Lalin... ama şimdi ben sensiz kendimi nereye koyacağımı bilmiyorum.❞ 𓄂⃝✵ Karadeniz'in hırçın rüzgârı bazen insanın içini de savurur. Hırçın dalgalar bazen kıyıya vurmaz da kalbinin en derinine işler ve sustuğun şeyleri dilinden önce yüzüne vurur. Lalin ve Efran'ın tek istedikleri Birbirlerinden uzak durmaktı. Ama bir düğün gecesi, emanet edilen altınların kaybolmasıyla her şey geri dönüşü olmayan bir yola sapar. Şimdi, bir yanlışın gölgesinde, iki inatçı kalp aynı kaderin içine sürüklenir.

Yukarıdakiler taze havayla sarhoş olurken, biz aşağıda birbirimizin nefesini çalıyoruz. Dünya, genetik bir hatayla kararıp toz haline geldiğinden beri gökyüzü sadece bir anı. Artık herkes bir başkasının artığıyla yaşıyor. Lara, bu devasa sindirim sisteminin en dibinde, gözlerindeki o yasak orman yeşilini saklamaya çalışıyor. Muhafızlar geldiğinde yapılacak tek şey var: Nefesini tutmak ve gözlerini kapamak. Çünkü bu dünyada fark edilmek, hasat edilmektir. Kibirden inşa edilmiş bir kubbede, hayatta kalmak için ne kadar nefes çalabilirsin?

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Hayat, bazen boş bir akıntının içine düşen insanları andırır; su akıntısı hangi yoldan giderse, o yola savrulan da o insanlardır.

Burçe, küllü sarı saçları ve kırılgan yüreğiyle her zaman dikkat çeken bir genç kadındır. Dışarıdan güçlü, içeride ise geçmişin acı izlerini taşıyan biri... Hayatındaki karanlık boşluğu, geçmişte ona ihanet eden Barlas'ı unutmaya çalışarak doldurmaya çalışırken, yanında olan tek kişi Emre olur. Ancak Emre'nin ilgisi masum değildir - bu ilgide sevgi kadar fırsatçılık da vardır. Bir gün, Burçe'nin adımları onu sarı loş ışıklarla süslenmiş bir lokantaya götürür. Buluşma bir tesadüf değil, bir dönüm noktasıdır. Emre'nin verdiği gizemli bir not, onu geçmişin kapılarını aralamaya zorlar. Camın ardından olan biteni izleyen Barlas ise, yıllar önce yapamadığı şeyi bu kez yapmak ister: Onu kurtarmak. Ama her kurtarıcı zamanında gelmez. Kaçırılan bir kalp, susan bir geçmiş ve artık sessiz kalamayacak sırlar

Yürüyordum. Sonunda ne olacağını bilmediğim bir yola iyi olmak için çıkmıştım. Gerçi bana daha ne olabilirdi ki, bu hayat daha ne yapabilirdi bana? Artık acımaz dediğim canımı daha ne yakabilirdi? Arafta kalmış bir şekilde yürüyorum iyi olmak için çıktığım bu yolda kötülüklerle karşılaşma ihtimaline karşı yürüyorum. İçimdeki küçük çocuğun yavaş ve küçük adımlarına zıt bir şekilde yürüyorum. İçimdeki yangını umursamadan kendinden emin adımlarım takip ediyor birbirini. Bu yolun geri dönüşü olmayacağını bile bile yürüyorum. Ben içimdeki yangına sebep olan herkesi daha beter yakmak için yürüyorum. Artık eski ben olmayacağımı bile bile, korkularımı yene yene yürüyorum. ♠️ "Bu hamlenin sonunu biliyorsun, değil mi? Gerçekleri öğrenmelerini istiyor musun? Herkes gidecek, herkes! Gerçekler ortaya dökülecek ve hepsi kaybolacak." "Ben onlara inandım, güvendim. Peki ne oldu? Her şey bir yalan, hepsi bir oyunmuş meğerse. Benim duygularımı hiçe saydılar. Ama artık oyun yok! Eğer bu yolun sonunda bir şey kaybedeceksem, en azından geriye kendimle kalacağım. Her şeyi, her şeyi ortaya dökeceğim. Dönüşü yok, dönüşüm yok... Yandığım kadar değil, yakabildiğim kadar yakıcam!"

Gözümden bir damla yaş düşmüştü, tanımadığım bir adam tarafından küçültülüyordum ve bu daha başlangıçtı. Yok olmaktan korktum. Bir an bu rüya sesli, suratının güzelliği kadar kalbi güzel olmayan adam tarafından un ufak olmaktan korktum. Yo! Neden korkuyordum ki? Babam bana her zaman demez miydi, ''Senin kalbin kadar büyük bir gezegen tanımıyorum,'' diye. Benim kalbim sonsuzdu, onun ki benimkinin yanında sadece küçük bir yıldızdı ama güneşte bir yıldız değil miydi?