❝Seni istemekle uğraşmıyorum artık, Lalin... ben zaten istiyorum.❞ 𓄂⃝✵ Karadeniz'in hırçın rüzgârı bazen sadece denizi değil, insanın içini de savurur. Lalin ve Efran'ın tek istedikleri Birbirlerinden uzak durmaktı. Ama bir düğün gecesi, emanet edilen altınların kaybolmasıyla her şey geri dönüşü olmayan bir yola girdi. Şimdi, bir yanlışın gölgesinde, iki inatçı kalp aynı kaderin içine sürüklenir.

Bir gece. Bir hata. Ve geri dönüşü olmayan bir bağ... Petek, tek gecelik bir hatanın ardından hayatının tamamen değişeceğini bilmiyordu. Haftalar sonra öğrendiği hamilelik gerçeğiyle yalnız kalacağını düşünürken, kader onu o gecenin sahibiyle yeniden karşı karşıya getirdi. Merdan... Kurallarla yaşayan, gücün ve geleneğin içinde büyümüş bir adam. Ve onun dünyasında, evlilik dışı bir çocuk asla kabul edilmez. İki yabancı... Bir zorunluluk... Ve kaçamayacakları bir kader bağı.

❝Anemon çiçeği...❞ Dedi ve derin bir nefes verdi. verdiği derin nefes, daha da merakımı uyandırdı. Dikkatle onu dinlemeye başladım. ❝Anemon çiçeği, aşkın ve kaybın en derin simgesidir. Afrodit'in, sevgilisi Adonis'i kaybetmesinin ardından, gözyaşları toprağa düşer ve o gözyaşları, kırılgan bir çiçeğe dönüşür. Anemon... Kırmızı ve beyazın içinde kaybolan, narin yapraklarıyla hüzün taşıyan bir hatıra. Bunu bilmelisin; aşk ne kadar güçlü olursa, kaybı da o kadar yıkıcıdır. Ama işte, her kayıptan sonra bir iz kalır. Tıpkı anemon gibi, sevdanın hatırası sonsuza kadar bir çiçek gibi açar.❞ 𓃮⃝✵ Leyra Yalın sekiz yaşındayken babasının kanı ayaklarına bulaştı. O geceden geriye bir çığlık, kilitli bir dolap ve asla unutamadığı bir çift göz kaldı. Yıllar sonra, geçmişi bir mezar gibi kapalı kalmadı geri gelip, bir yılan gibi boynunu sardı. Arhan Demiray daveridze. Şehrin en güçlü ailesinin varisi. Karanlığın içinde yetişmiş, Bazı gerçekler ise insanı yalnızca yaralamaz... yeniden yaratır. Çünkü Leyra'nın peşinde olduğu katil, sandığından çok daha yakındı. Ve Arhan'ın sakladığı tek şey geçmişi değildi. Bazı aşklar mezarı seçer....

Yukarıdakiler taze havayla sarhoş olurken, biz aşağıda birbirimizin nefesini çalıyoruz. Dünya, genetik bir hatayla kararıp toz haline geldiğinden beri gökyüzü sadece bir anı. Artık herkes bir başkasının artığıyla yaşıyor. Lara, bu devasa sindirim sisteminin en dibinde, gözlerindeki o yasak orman yeşilini saklamaya çalışıyor. Muhafızlar geldiğinde yapılacak tek şey var: Nefesini tutmak ve gözlerini kapamak. Çünkü bu dünyada fark edilmek, hasat edilmektir. Kibirden inşa edilmiş bir kubbede, hayatta kalmak için ne kadar nefes çalabilirsin?

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Hayat, bazen boş bir akıntının içine düşen insanları andırır; su akıntısı hangi yoldan giderse, o yola savrulan da o insanlardır.

Burçe, küllü sarı saçları ve kırılgan yüreğiyle her zaman dikkat çeken bir genç kadındır. Dışarıdan güçlü, içeride ise geçmişin acı izlerini taşıyan biri... Hayatındaki karanlık boşluğu, geçmişte ona ihanet eden Barlas'ı unutmaya çalışarak doldurmaya çalışırken, yanında olan tek kişi Emre olur. Ancak Emre'nin ilgisi masum değildir - bu ilgide sevgi kadar fırsatçılık da vardır. Bir gün, Burçe'nin adımları onu sarı loş ışıklarla süslenmiş bir lokantaya götürür. Buluşma bir tesadüf değil, bir dönüm noktasıdır. Emre'nin verdiği gizemli bir not, onu geçmişin kapılarını aralamaya zorlar. Camın ardından olan biteni izleyen Barlas ise, yıllar önce yapamadığı şeyi bu kez yapmak ister: Onu kurtarmak. Ama her kurtarıcı zamanında gelmez. Kaçırılan bir kalp, susan bir geçmiş ve artık sessiz kalamayacak sırlar

Yürüyordum. Sonunda ne olacağını bilmediğim bir yola iyi olmak için çıkmıştım. Gerçi bana daha ne olabilirdi ki, bu hayat daha ne yapabilirdi bana? Artık acımaz dediğim canımı daha ne yakabilirdi? Arafta kalmış bir şekilde yürüyorum iyi olmak için çıktığım bu yolda kötülüklerle karşılaşma ihtimaline karşı yürüyorum. İçimdeki küçük çocuğun yavaş ve küçük adımlarına zıt bir şekilde yürüyorum. İçimdeki yangını umursamadan kendinden emin adımlarım takip ediyor birbirini. Bu yolun geri dönüşü olmayacağını bile bile yürüyorum. Ben içimdeki yangına sebep olan herkesi daha beter yakmak için yürüyorum. Artık eski ben olmayacağımı bile bile, korkularımı yene yene yürüyorum. ♠️ "Bu hamlenin sonunu biliyorsun, değil mi? Gerçekleri öğrenmelerini istiyor musun? Herkes gidecek, herkes! Gerçekler ortaya dökülecek ve hepsi kaybolacak." "Ben onlara inandım, güvendim. Peki ne oldu? Her şey bir yalan, hepsi bir oyunmuş meğerse. Benim duygularımı hiçe saydılar. Ama artık oyun yok! Eğer bu yolun sonunda bir şey kaybedeceksem, en azından geriye kendimle kalacağım. Her şeyi, her şeyi ortaya dökeceğim. Dönüşü yok, dönüşüm yok... Yandığım kadar değil, yakabildiğim kadar yakıcam!"

Şakadan zerre anlamayan birine okkalı bir şaka yaparsanız elde edeceğiniz şey yüklü bir para ve birkaç bin fazla tıklanma olmaz. En azından benim öyle olmadı. Yayınlanma tarihi: 14.06.2019

Gözümden bir damla yaş düşmüştü, tanımadığım bir adam tarafından küçültülüyordum ve bu daha başlangıçtı. Yok olmaktan korktum. Bir an bu rüya sesli, suratının güzelliği kadar kalbi güzel olmayan adam tarafından un ufak olmaktan korktum. Yo! Neden korkuyordum ki? Babam bana her zaman demez miydi, ''Senin kalbin kadar büyük bir gezegen tanımıyorum,'' diye. Benim kalbim sonsuzdu, onun ki benimkinin yanında sadece küçük bir yıldızdı ama güneşte bir yıldız değil miydi?