"Başkası kollarımda, sen varsın yanımda Öptüğüm dudaklarda seni özlerim."

hanzeh kurgusu🩷

sevdiği tarafından terk edilen bir kadin...🥀

"Gözleri sürekli gözlerindeyse sana olan merakındandır; ama gözlerini senden kaçırıyorsa, o gözlerde sana ait birşeyler vardır." - Dostoyevski

Hande, düzenin kraliçesi. Her şeyi yerli yerinde, hayatı planlı. Zehra ise tam bir kaos. Geceleri sokaklarda, sabahları nerede uyandığını bile bilmiyor. Aynı evin kapısı bir gün ikisine birden açıldığında, iki farklı dünyanın çarpışması kaçınılmaz olur ama belki de, gerçek düzen biraz dağınıklığın içindedir.

Bana nefreti, arzuyu, öfkeyi, şehveti ve daha da tehlikeli bir şeyi hissettiriyor: aşk. Kurgudur, gerçek değildir.

​Bir zamanlar 'biz'dik. Şimdi sen bir anı, ben ise o anıyla yaşamaya çalışan biriyim.

"Sonra o çıkıverdi karşıma, hem de en ihtiyaç duyduğum anda... O, güven duygusuna en muhtaç olduğum anda çekip çıkarıverdi beni..."

(Tamamlandı) Uzay uslu bir çocuk olarak kollarımın arasına girdiğinde şaşkınlıkla bir adım geriye atmıştım. Bir elini belime ve diğer elini de bacaklarımın altına koyarak beni kucağına aldığındaysa ufak bir çığlık attım. "Uzay ne yapıyorsun? Şaka yapmıştım. Ben yürüyebilirim. Hem böyle yaparak bana yardım etmiş oluyorsun. Hani bana yardım etmeyecektin?" Uzay bir an bile bana bakmadan yürüyordu. Sadece kısa bir süreliğine bakışlarını yüzümde gezdirerek tekrar önüne döndü. "Kendini savunma konusunda o kadar berbatsın ki ben olmasam ne yaparsın bilmiyorum. O yüzden sana yardım ederken sadece çeneni kapalı tutarak her zaman olmak istediğin yerin keyfini çıkart."

Tam her şey bitti dediği anda kapısını çalan mucizeye hayır diyemeyen hande, bir aşk oyunu teklifini kabul eder. Buna göre, ülkenin en başarılı iş kadinlarindan biri olan zehra güneşi kendisine aşık etmek zorundadır.