Efser Vuralkan.. Her şeyini kaybettiği gün aslında yeniden doğduğu gündü. Aniden gelen bir yardım dönüm noktası olmuş, hayatını değiştirmişti. Efser zirveye doğru yükselmeye devam ederken kendini bir savaşın tam ortasında bulacağını tahmin etmiyordu. Yalanlar, açığa çıkan sırlar. Bir yılan kadar kurnaz ve akıllı olan Efser Vuralkan bakalım bu hikayenin sonuna nasıl ulaşacaktı. Aşk ve para, işin sonunda onun için neyi temsil edecekti. "Bu camiada en değerli şey nedir, biliyor musun Turgut?" karşısında duran adam korkakça başını yana salladı. Elindeki taşlarla oynayan adam öne doğru eğildi. "Elmastan gardenya," önündeki adamın yakasını silkeledi. "Ve sen bana onu getirmezsen ne olur biliyor musun?" Önündeki adam titrek bir nefes aldığında dudağını yalayarak yanağına hafifçe vurdu. "En azından bunu biliyorsun."

Hoşlandığı çocuğun öldüğünü öğrenen Işıl, ona mesaj atmaya karar verir.

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?

Gizem sabah her zamanki gibi işe gitmek için apartmanının asansörüne biner ve 2 yıl önce ayrılmış olduğu unutamadığı eski sevgilisi Keremi görür, işe yetişmesi gerektiği için asansöre binmek zorunda kalır. Keremi görmemiş gibi yaparak onu görmezden gelmeye çalışır ama işler onu istediği gibi gitmiyecektir...

ÇOK İSTEK ÜZERİNE YENİDEN YAZILIYOR! "Ben arkadaşımın kız kardeşini öpücek biri değilim" kurduğu cümleyi idrak etmekte zorlanıyorken tekrardan konuştu "burda çok durma bu saatlerde tehlikeli" diyerek son kez bakıp hızlıca uzaklaştı.

Sera: Numaranızı yönetici olan Asuman hanımdan aldım. Sera: Yemeyin beni. 05***: Asuman hanımın neden böyle bir şey yaptığını bilmiyorum ama üzgünüm. 05***: Kandırılmışsınız. 05***: Ben karşı komşunuz olan Pusat Demir. Sera: Ne? Sera: Mafya bozuntusu olan Pusat Demir mi? Sera: Yok daha neler.

Ne demiş atalarımız "En büyük aşklar nefretle başlar." Nefretten doğan aşkı okumaya hazır mısınız? @bora_atalarr: beni dikizlemeyi kes @selinnozgur: Ne saçmalıyorsun? @bora_atalarr: Diyorum ki @bora_atalarr: Nefret eden birisine göre bu bakışlar fazla sanki? @selinnozgur: Benim senden nefret ettiğimi nerden çıkardın @bora_atalarr: Bunu duymamak ne mümkün @selinnozgur: Doğru ben yalnız senden değil, tüm sınıfınızdan nefret ediyorum Olaylar kurgudan ibarettir. Gerçeklik payı yoktur. 📢Hikayemi benden izinsiz bir yerde paylaşmayınız!Tüm hakları saklıdır! #mizah1-(09.06.2024) #texting1-(09.06.2024) #sevgi1-(09.06.2024) #okul1-(06.08.2023) #aksiyon1-(10.08.2023) #klasikler1-(14.08.2023) #nefret1-(17.08.2023) #instagram1-(22.08.2023) #eğlence1-(12.09.2023) #lise1-(26.08.2023) #kurgu1-(09.06.2024) #gençkurgu1-(09.06.2024) #gençkızedebiyatı1-(11.06.2024) #grup1-(11.06.2024) #acı1-(16.06.2024)

••Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.