'Güçlünün daha güçlü olduğu, fakirin daha fakir olduğu çağdan sesleniyorum. Hoşunuza gitmedi mi? O zaman televizyonu açın. Bakın, orada her şey günlük güneşlik.' 80 kuşağından sıradan bir genç... Öykü Tan... Üniversiteden sonra ışıltılı bir yaşam hayal ederken; özel iş yerlerinden kapı dışarı edilmek, her atama döneminde boşu boşuna beklemek gibi rutin bir hayatı vardır. Evrene verdiği mesajlar bir sabah geri döner ve tüm hayatı değişir. Yetişkin kafasında lise sıralarına dönmüş bir ergen olarak farklı bir paralel evrende yeni nesile adapte olmaya çalışır. 'Biliyor musunuz, o günlere geri dönmek isterdim. Toplumsal ayrışmanın bu boyutlarda olmadığı döneme... Canlı bombaların, savaşların, karışıklıkların bu kadar yaygın olmadığı döneme... Tecavüzün bu kadar meşrulaşmadığı döneme... Ve kesinlikle müziğin daha iyi olduğu döneme!' Ruhumu satsam geçinebilir miydim acaba?

Şişman Çirkin Yalnız İşte bizleri anlatan üç küçük kelime bunlar. Biz kim miyiz? Bizler şişmanlar ülkesinin birer üyeleriyiz. Bizler insanların arasından ayrılmış kalpleri kırık kişileriz. Anlatamadıklarımızla yaşayan kişileriz bizler. Her zaman yalnız olanlarız. İnsanların iğrenerek baktığı garip isimler taktığı kişileriz biz. Bizler kendimize karşı olanlar arasında kalarak hayata tutunmaya alışan kişileriz. İnsanların dediği bir tabirle ''yer kaplayan'' kişileriz biz. Kalpleri küçücük bir cümleyle acıyan fakat bunu diğerlerine göstermeyen kişileriz biz. Acıları içine atanlarız biz. Günün suskunluğuyla arkadaş olanlarız biz. Başkalarının hayatını izleyen kişileriz biz.Hep arka planda olan kişilerdeniz biz. ''Aranızdan birisi ölse dünya hafifler.'' dedikleri kişileriz biz. ''Şişmanlar Ülkesi'' olarak nitelendirdiğimiz hayatta yaşayanlarız biz. Bir ilkbahar sabahı güneşle uyandığında gülümseme tutan kişileriz biz. Kendi kendimize gülmeyi öğrenen kişileriz biz.Hayatın içinde tükettiği kişileriz biz. Ve sizleri Şişmanlar Ülkesine bekleyenleriz. Teşekkürler...