Diana ve Dorian kendilerini bildi bileli birbirlerinin hayatındaydı. Her zaman hem bedenleri hem de ruhları tanışıyordu. İkisini bir araya getiren talihsiz birer hayattı. Belki de Tanrı, onları görünce iki yarım hayattan bir hayat yaratmak istemişti. Ve bu bir hayat ikisinin olmuştu. 16 yaşına geldiklerinde her şey sonsuza kadar değişecekti. O gün Diana, Dorian'a bir söz verdiğinde kader yeniden yazılmıştı. Yeni yazılan bu kaderde dünyanın ne kadar zorlayıcı, beklenmedik ve aslında güzel olduğunu fark edeceklerdi. İki genç de, ellerinde geçmişleri dışında hiçbir şey yokken kendilerine sıfırdan bir sayfa açıp, bütün olumsuzluklara rağmen hayallerinin peşine düştükleri bu yeni gelecekten oldukça umutluydu. Hayaller, insanı hayata bağlayan görünmez iplerdi. Diana'nınki ise müzikle örülmüştü. Ünlü bir şarkıcı olmak istiyordu. Oysa sırtında taşıdığı gitarı dışında müzikte bir imkânı yoktu. "Bir yolculuğa başlarken asla sonunu bilemeyiz, çünkü yaptıklarımızla bu sonu kendimiz seçeriz."

🌿🕊 Erva, tüm hareketlerini ve alışkanlıklarını hatta aklından geçirdiklerini bile ezbere bildiği Üsteğmen Doru Demir'e âşıktı. Bir beklentisi olmadan, imkânsız olduğunu bilerek günlerini ve gecelerini ona komşu olan askeri lojmandaki tek katlı konutunda geçirirken, duvarları onu sızdırıyordu. Bazen oturup penceresinden evinin yanan ışıklarını izliyordu, bazen de sesini işitip evinin küçük mutfağından onun yakın ama uzak gelen yaşantısına dahil oluyordu. Kimselere anlatamadığı, kendine yasakladığı bu adamı günlüğüne yazıyor ve hislerini herkesten, ondan bile saklıyordu. Doru Demir ile yalnızca günlüğünün sayfalarında buluşuyordu. Ta ki o günlük kaybolana ve bir avuç küle dönüp içine yazılanlardan fazlasını beraberinde ortaya çıkarana kadar! Lal Figan üçlemesinin ilk kitabı olan Saklı, hem içinizi ısıtacak hem de tüylerinizi diken diken edecek. "Benim hikâyeme onunla tanıştığım o ilk an, özlemek yazıldı..."

İntikamın kıyafetini hiç merak ettiniz mi? Peki ya bedenini? İntikam,nefretle kararmış lacivert gözlerdi. İntikam,bir kafesin ardına gizlenmiş saldırmayı bekleyen bir bedendi. İntikam, ruhunu kasıp kavuran ateşten, uçsuz bucaksız bir buz kütlesiydi. İntikam, karanlığa ait dünyada Siraç Vuslat demekti. Yer altı dünyasının Azrail'i olarak adlandırılmış bir genç adam . Bir kulübe,bir masumun intikamı. Bir kurul, suçsuz insanların günahkar kuklacıları. Ve karanlığın intikamına boyanmış kör kuyularına düşen, küçük narin bir ışık; Elif! O bir anahtar. Kalbine hiç nefret uğramamış bir umut. İntikamın ilk aydınlığı; Günışığı! Onun bir görevi var. Seveceği adamın tek hedefi olan intikam onu yok etmeden, kalbini açtığı bu adamın cehennemden uzaklaşmasını sağlamak. Cehennem, bir ışık için kör karanlığı affedecek miydi? Yoksa bir türlü Azrail'i azad etmeyen intikam, onu anahtarsız kapılar ardında saklamaya devam mı edecekti? Oysa Allah'ın ol demesiyle bütün kapılar açılırdı! İntikamın ölümü, Günışığının baharını getirecekti...