"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Çisel, terk edildiği günün izlerini biriktirerek büyüdü. Şimdi, yaz tatilinde öğrenmeye başlayacağı bir sır onu, hiç beklemediği şekilde değiştirecek. Gerçek ailesinin kim olduğunu öğrenmek, tatilin en büyük sorusu olacak. Ama sırrı çözmek, kendini keşfetmekten daha zor olabilir. Yaz, dostlukları, kaybolan kimlikleri ve saklanan gerçeği ortaya çıkarmak için başlamak üzere...

-HERŞEY BAŞLANGIÇTI- -M

Gecenin Uzak Köşesi Her mahallenin bir hikâyesi, her sokak köşesinin bir sırrı vardır... Aynı sokakta büyüyen iki çocuktu onlar. Gülüşleriyle sokakları ısıtan, dostluklarıyla yıllara meydan okuyan iki yürek. Ama hayat, bazı yolları ayırmakta ısrarcıydı. Yıllar sonra, değişmiş duvarların arasında, eski bir karşılaşma bekliyordu onları. Birbirine yabancı iki tanıdık... Birbirini unutmamış iki kalp... Mahallenin tanıdık sesi, teyzelerin bakışı, çocukların kahkahası arasında... Bu sefer başka bir hikâye yazılacaktı. Belki de aşk, gecenin en uzak köşesinden çıkıp gelir. 🤍 "Ben" dedim. "Ben sadece seni sevdim... Ama sen beni vurdun." Baktı öylece suratıma. "Bende sevdim, haksızlık etme." Sevmişti. Ama benim kadar olamazdı. "Ama sen bizi bıraktın. Ben değil." "Hakettin." Dedim. "Eğer beni dinleseydin olmazdı böyle." Dedi. Aramızda soğuk rüzgarlar esti. Artık çok geçti her şey için. Bitmişti bizim hikayemiz. Bu bir sondu artık. Selaammm hikayemize ortak olmak ister misinizz? Yeni kurgum sizlerle 🤍

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...