Ajo e ndoqi atë që në fëmijëri. Dinte ku ishte. Gjithmonë. Dinte se cilën rrugë merrte për në universitet , në cilën tribunë ulej babai i tij, çfarë pinte para ndeshjeve të tij të basketball-it dhe si e kthente kokën sa herë dëgjonte emrin e vet. Dinte gjërat që të tjerët nuk i vinin re - mënyrën si shtrëngonte grushtin kur nervozohej, heshtjen që e mbulonte kur mendonte se askush nuk e shikonte. Menyrën se si e fshihte cdo gjë me shaka dhe festa duke mos ia treguar të tjerëve . Por ajo e shikonte. Gjithmonë e shikonte. Ishte një dashuri fëminore që u kthye në obsesion. Fillimisht ishte e pafajshme - dy fëmijë në të njëjtat darka familjare, në të njëjtat korridore, të lidhur nga miqësia e prindërve të tyre . Por vitet e ndryshuan atë ndjenjë. E rritën. E thelluan derisa u kthye në diçka që ajo nuk mund ta kontrollonte më, diçka që digjte nën lëkurë dhe nuk e linte të flinte natën. Për Remington, ajo ishte hija që s'largohej kurrë - vajza që e shikonte nga tribuna kur ai luante, që e dinte orarin e tij përmendësh, që ishte gjithmonë një hap pas tij. Kudo që kthehej, ajo ishte aty. Në cepin e syrit, në heshtjen e korridoreve, në ndjesinë e pashmangshme se dikush po e vëzhgonte. Ai e luftoi. E injoroi. U përpoq ta shtynte larg me çdo mënyrë që dinte - me ftohtësi, me përbuzje, me fjalë të hidhura që kishin për qëllim ta thyenin. Por ajo nuk u thye. Kurrë. Deri në ditën që ajo ndaloi. Pa paralajmërim, pa shpjegim. Tribuna mbeti bosh. Korridoret u qetësuan. Ndjesia e syve mbi shpinën e tij u zhduk sikur nuk kishte ekzistuar kurrë. Bota e tij, që dikur ishte plot me praninë e saj mbytëse, u kthye befas në një vend të heshtur dhe të zbrazët.

Nëse do të më duhej të zgjidhja mes një burri me pushtet dhe bodyguard-it të tij, do ta zgjidhja gjithmonë këtë të parin derisa pash ne syte e ti te thelle blu , te ftohte qe nuk jepnin vemendje . Ai është njeriu më i ftohtë që kam njohur ndonjëherë. Flet pak, shikon shumë dhe më trajton sikur jam një problem që duhet ta shmangë me çdo kusht. Sa herë përpiqem t'i afrohem, ai ndërton një mur edhe më të lartë mes nesh por nuk do tia lejoj te me largoje kte here . Por unë nuk jam vajza që dorëzohet. Mund të jem e destinuar të martohem me një princ mafie. Mund të më thonë se ai është zgjedhja e duhur, se kështu funksionon bota jonë. Nuk më intereson. Sepse zemra ime nuk rreh për princin. Dhe nëse ai mendon se mund të më mbajë larg vetëm sepse detyra e tij ia ndalon të më dojë... atëherë nuk më njeh fare. Dhe gjithmonë marr atë që dua. Dhe ne kte rast ATE

Një natë mjafton që jeta e saj të marrë fund... ose të fillojë nga e para. Pasi bëhet dëshmitare e një vrasjeje, ajo detyrohet të arratiset me shokun e saj të fëmijërisë dhe dy miqtë e tij. Të lidhur nga një krim, ata gjenden në shënjestrën e një karteli të pamëshirshëm, ku çdo hap mund të jetë i fundit. Por ndërsa përpiqen të mbijetojnë, lidhja mes saj dhe shokut të saj të fëmijërisë fillon të ndryshojë, duke i bërë të kuptojnë se ndonjëherë dashuria lind pikërisht në mes të kaosit. A mund të mbijetojë dashuria kur je duke vrapuar për jetën? Kur e shkuara të ndjek në çdo hap, sa larg duhet të arratisesh për t'i shpëtuar? ꜰɪʟʟᴜᴀʀ ᴍë: 28 ᴋᴏʀʀɪᴋ 2026 ᴍʙᴀʀᴜᴀʀ ᴍë: © All Rights Reserved Ndalohet kopjimi, publikimi i kësaj historie pa lejen time.

"Ajo ishte gjithçka e tij. Pa të ai ishte asgjë" Regina u rrit mes hijes së vëllait të saj dhe mikut të tij më të mirë, Rafaelit. Ai ishte gjithmonë aty, shumë i ftohtë, shumë i rrezikshëm, por gjithmonë i gatshëm ta mbrojë. Deri natën kur bota e saj u shkatërrua. Një armik i pamëshirshëm i mori pafajësinë dhe e la me plagë që nuk do të shëroheshin kurrë. Që nga ajo natë, Rafaeli nuk e la më vetëm. Ai flinte pranë saj çdo natë, duke u bërë i vetmi njeri që mund ta qetësonte. Një prani e heshtur që i jepte siguri, por që në të njëjtën kohë e mbante të bllokuar në një varësi që nuk mund ta kuptonte. Tani, pas tetë vitesh, ata ende ndajnë të njëjtin shtrat, të njëjtën frikë, të njëjtën lidhje të pashpjegueshme që nuk mund ta pranojnë plotësisht, por as ta mohojnë. Rafaeli e di që ajo nuk është e tij, por ajo është gjithçka që ai ka. Ai është aty. I errët. Posedues. I pamëshirshëm ndaj gjithkujt, përveç saj. Por Rafael nuk ishte vetëm mbrojtësi i saj. Ai ishte një burrë i rrezikshëm, një mafioz që nuk njihte mëshirë. Dhe ndërsa Regina rritej, ndërsa frika kthehej në diçka tjetër, më të thellë, më të ndaluar... ai e dinte se nuk mund ta kishte. Nuk duhet ta kishte.

A do mundem ia fal sërish dikujt atë zemër që mezi e ngjita. A do mund ajo të mi shëroj plagët e thyerjes apo do ta thyej përsëri që të mund të mos ngjitet më. A do mundem ti besoj dikujt sërish? A do mundem të dua sërish dikë? A do mundem???? A do mundem ta bëj të ndryshoj mendim për ne femrat? A do mundem ta bëj të heq dorë së qenuri Don Zhuan dhe ti tregoj se sa e bukur është dashuria? A do mundem ta bëj të më besoj? A do mundem???? Ai. Ai. Ai që i shihte femrat vtm si dicka për të kaluar kohën. Ai që kushedi se sa të dashur kishte patur ama për të dashur nk besoj të ket dashur asnjë prej tyre. Ai dinte të ishte xhentilmet ose ama nk dinte të dashuronte. Cso gjë romatike që bënte e bënte si robot. Cdo trëndafil i dhuruar, cdo fjalëe bkr e thënë ishte pa pikë emocioni. Cdo buzëqeshje ishte fake. Ai thjeshtë nk ishte mësusr të qëndronte vtm kështuqë lidhej me dikë ama në fund ato vajza përfundonin të mërzitura ose me lot sy. Kishte nga ato që qanin para tij duke i krk llogari pasi nk e kuptonin se cka bënë gabim që ai i largoi ama ai vtm i thoshte që nk i kishte dashur kurrë dhe me kaq largohej pa e kthyer kokën prapa. Ndërkohë që ato vuanin me dit të tëra. Cka lloj monstre mund të jetë ky që nk ka pikë gjynahi kur i shikon ashtu? Nk e di se cka të them. Më vjen keq për mamin e tij që ka cuar cdo gjë kot me rritur këtë. Thjeshtë jam pa fjalë nga ftohtësia etij. Dhe ja kjo është ai që shumë personi (përfshirë edhe mua) shohin. Ama ajo që nk e sheh askush është arsyeja se pse ky person është bërë i tilëë. Cka e ka bërë të tillë? Kush ishte peesoni ose peesonat që e kanë kthyer në një përbindësh? Këtë do ta mësoni vmt po ta lexoni 😅

Ndaloi makinën menjëherë kur përpara tij doli një vajzë,e cila doli nga pylli. Më shpëto të lutem!-i tha ajo duke i rënë xhamit me duar dhe ai ngriti njërën vetull. Vuri re dhe nga larg dukeshin drita brenda në pyll. Eja hip.-ju përgjigj ftohtë duke hapur derën e makinës dhe ajo hipi menjëherë. Faleminderit.-i tha dhe ai e pa nga koka te këmbët. Rroba të grisura por dukeshin që ishin të shtrenjta,elegante dhe sjellja tepër e sofistikuar. Asgjë.-ja ktheu ai dhe filloi të ngiste i qetë makinën drejt shtëpisë së tij.

Një këngë... Një kërcim... Një shikim... Dhe më pas një fiksim...

Qëndronin të dy ulur në ballkon njëjtë si në fëmijërinë e tyre. Ajo mbështetur kokën tek ai dhe ai duke marr aromë tek flokët e saj. Sa do doja të isha edhe njëherë një fëmijë...-shprehu një dëshirë ajo. Ta dish ti sa dua unë që ta kthej përsëri atë kohë mbrapsht.-ia ktheu ai duke e puthur lehtë në kokë. A do të më duash gjithmonë?-e pyeti nga hiçi ajo dhe ai ngriti kokën për ta parë. Në të gjitha jetët e mija mi rayito. Përse pyet?-e pyeti i habitur. Edhe nqs të lëndojë?-I tha duke e parë me sytë plot mërzi dhe shkëlqimi i tyre ishte larguar. Edhe sikur të më drejtosh një pistoletë drejtë zemrës,e të më gjuash me të duke më vrarë përsëri do të të doja mi rayito.-e përqafoi fortë dhe mes asaj qetësie të krijuar ngashërimat e saj ishin të vetmet që dëgjoheshin.

-Pse deshiron te jesh hena e dikujt?- e pyet ai Ajo u pergjigj : - Sepse te gjithe duan te jene diell per te ndricuar jeten e dikujt , por perse te mos jete hena qe te shkelqeje ne oret me te erreta te dikujt ? Në botën e pabesë të hijeve dhe sekreteve, ku rreziku fshihet në çdo hap, Aleksis dhe Aleksander e gjejnë veten të ngatërruar në një rrjetë dashurie të ndaluar dhe fuqie të pamatshme. Ndërsa fati ndërthur jetën e tyre, Aleksis dhe Aleksander zbulojnë një tërheqje të pamohueshme që i kapërcen kufijtë e botëve të tyre. Por dashuria e tyre nuk është pa sfida. Së bashku, ata nisin një udhëtim të rrezikshëm, të shtyrë nga një dashuri që sfidon shanset. Mes kaosit dhe rrezikut, ata do të përballen me sprova që vënë në provë vendosmërinë e tyre dhe sakrifikojnë gjithçka që duan. A do të mbizotërojë dashuria e tyre, apo errësira do t'i përpijë të dy?

-Ti je nje i semur mendor qe mendon se mund te blesh cdo gje me para. -Po mund te blej cdo gje biles edhe token ku ti shkel.Blej cdo gje qe ka te bej me ty, cfar do te blej tani ? Shtepi ? Makin ? Restorant ? Avion , Dyqanin e luleve ? - Ti je vertet i semur , largohu prej meje! Nuk dua te shoh me ,nuk te dua rreth meje . - Shum von ..