Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Tanıtım. İntikamdan çıkan bir aşktır. Hata uğruna iki hayat bu kadere biat eder. Ama en çok kadın zarar görür. Bu değişicekmi. Narin ve zarif bir kadın, sert , Karadeniz'in hırçın dalgalarını andıran bir mavi göze karşı çıkabilirmi. Alıntı "Ne yani hepsi oyunmuydu?" Sorumla beraber sadece susmuştum yeşil harelerini benden kaçırmıştı. Çenesinden tutup gözlerime bakmasını sağladım. "Kalbin halen o kadınamı ait?" Vereceği cevap benim için yaşam ve ölüm arasındaki ince çizgiydi. Ama bişey olmaz. Onuda anlardım. Tekrar gözlerini kaçırıp cevap vermişti. "Kalbim hep o kadına aitti. Ama sana verdiğim değer oyun de-" sözünü ellerimle kesmiştim. Parmaklarımı dudaklarına götürüp kapatmıştım. Gözlerime akın eden yaşları acımı alırcasına serbest bıraktım. O ise parmaklarını uzatıp elinin tersi ile silmişti. "Ağlama. Ağlama değmez benim gibi bir adama." Cümlesiyle beraber ellerini yüzümden ittim. Hıçkırıklarımı tutmaya çalışarak konuştum. "Senin için değil, sana bu kadar değer verip sana inanmayı seçtiğim için ağlıyorum." Cümlemi bitirip hıçkırıklarımı serbest bıraktım. Kucağından çıkıp banyoya doğru koştum. Kapıyı arkamdan kapatıp yerde cenin pozisyonunda uzandım.

"yıllar önce tanıştığı liseli çocukla sevgiliyken, yıllar sonra onunla düşman olacağını oda bilmiyordu" Herkes sevdikleri için mücadele eder, bu duygu hayvanlar için bile geçerlidir. kayrada sevdikleri uğruna kalbini yok sayıcak. Peki bir kızın kalbini çalıp sonra onu yarı yolda bırakmakmı iyi yoksa yıllar sonra o kızla düşman olmakmı? yada şöyle diyelim , intikam uğruna oyandığın duygularla bir gün karşılaşıp seni pişman edeceğini nerden bilebilirsinki?