"Eğer ağlamak istersen beni de çağır. Beraber Karadeniz'e ağlayalım." dedim. "Ya yollarımız ayrılırsa?" diye sordu ama bu sefer beden diliyle. Onu ilk defa beden diliyle konuştuğuna şahit olmuştum. Şaşkınlığım, heyecanım ve hüzünüm bir birine girdi. Sorduğu sorunun cevabını merakla bekleyen küçük çocuklar gibiydi. "Eğer olur da yollarımız ayrılırsa..." dedim, elimi gökyüzüne işaret ettim. "da aynı gökyüzünün altındayız. Her Dolunay çıktığı zaman bil ki ben buradayım."