Only a fiction # කාල වර්ණ ඝන රූප තේජ බල ස්වේත පද්ම මාලා..... නීල වර්ණ නෙත ස්වේත දාඨ මුතු මාල කණ්ඨ පාලා..... යාන මා හිසමි හස්ත යකග අවි ස්වේත භරණ ලාලා...... පාන බැලම පොද බාර ගන්න මා දෝස භංග වාලා...... " තොවිල් පිට තොවිල් නටපන් බිලි පිට බිලි දීපන් මන් මේකව අත අරින්නේ නෑ.......!!! " _කාලමේඝ_ " ආදරේ කරන්න අයිති මිනිස්සුන්ට විතරද මේඝ...." _යුගාන්_

පසුවදනක් සොයා.....

මාව මතක නැති උනාට මම එතන හිටියේ නෑ කියලනම් මතකයි නේද??? -දීක්ශන මන්දිර සේනාධීර- ඔයා නොදන්න මං විතරක් දන්න ලොකු කතාවක් කියන්න මම මග බලන් ඉන්නවා... -විනෝත් නයෝධර- Start - 11 Dec. 2024 End -?

අයිතියක් නැති තැන මම රගන්නෙ නෑ...ඒ වගේම අයිතියක් තියෙන තැන රගන්න දෙපාරක් හිතන්නෙත් නෑ... -ලියාත්ර තේමිදු රොද්රිගෝ- . . . start - 13 oct. 2024 End - 10 Dec. 2024

උමතු ඇස් සොරාගත් වේදනාබර හදවතක ආදරණීය කතාවයි.... රුහාන් මනුධරගෙ උමතු ඇස්💞 (රූ × තුශ්)

මගේම නොවුනත් ඔයා මගේ සහෝදරයා කියල කියන එක තේරුම් ගන්නවා සෙනූ...! Mature warning....🔞🔞🔞 Violent content included...

ලදු කැලෑව මැදින් වැටුනු අඩි පාර කෙළවර වුනේ මදක් ඉඩ කඩ සහිත භූමි භාගයකින්. තවමත් වල් පැලෑටි නොවැවුනු පොළවයි කෙලවරකට වෙන්න එක මත එක ගොඩ ගසා තිබූ මානා පදුරු වලිනුයි පෙනුනේ කවුරු හරි ළගදි එතන සුද්ධ පවිත්‍ර කර ඇති බවයි. පුදුමයෙන් අවට බැලූ මුතූගේ ඇස් දෙක කුඩා පස් කණ්ඩියක් උඩ මලානිකව දැල්වෙන පහන ලග නතර වුනා. බැලූ බැල්මට ඇදිනීමට අපහසු වුනත් විමසිල්ලෙන් බැලු විට එය සොහොන් කොතක් බව අදුන ගන්න එක අපහසු දෙයක් වුනේ නැහැ. පහන් ආලෝකය වැටී ආලෝකමත් වූ පරණ අබලන් කොන්ක්‍රීට් පුවරුව වෙත මුතූ ලංවුනේ කුතුහලයෙන්. කඩතොලු වුනු අකුරු වලින් පුවරුව මත ලියවී ඇති නම හරියට කියවගන්න බැරුව එයා දෙතුන් පාරක්ම ඇසිපිය සැලුවා. ටික ටික මද ආලෝකයට ඇස් හුරු වෙද්දී පලකය මත ලියලා තිබුනු නම දැක්ක මුතූ පොළව උඩට ඇදගෙන වැටුනේ ඇග අඩපන වුනු හැගීමකින් වෙව්ලුම් කද්දී...

" මං නිර්වාන්ට ගොඩක් ආදරෙයි " " මං දන්නවා " " අනේ මට එයාව ගෙනත් දෙන්න මල්ලී " මගෙ පපුවටම තුරුල් වෙලා ඉඳන් වෙන කෙනෙක්ගෙ ආදරේ ඉල්ලන උඹට , උඹ වෙනුවෙන් කෑ ගහන මගේ හිත ඇහෙන් නැද්ද . .......................................................... සැඩ සුළඟකට හසූ වී ඔහේ පාවෙන වරා මලට පාර කියන්නට මග බලන සමනලයෙකුගේ කතාව. ................................................................