ဤဇာတ်လမ်းသည် စာရေးသူနေမကောင်းဖြစ်နေသည့်အချိန်တွင် စိတ်ကူးရ၍ ရေးသားဖြစ်ခဲ့သော ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်သာဖြစ်ပါသည် ။ အချစ်ကိုအရိုးသားဆုံးပင် ပုံဖော်ခဲ့ပါသည် ။ ဤဇာတျလမျးသညျ စာရေးသူ နမေကောငျးဖွဈနသေညျ့အခြိနျတှငျ စိတျကူးရ၍ ရေးသားဖွဈခဲ့သော ဇာတျလမျးလေးတဈပုဒျသာဖွဈပါသညျ ။ အခဈြကို အရိုးသားဆုံးပငျ ပုံဖျောခံပါသညျ ။ (Unicode/Zawgyi) JE Rain(Moe)

"သခင်မ ရဲ့ခြေဖဝါးနုနုဟာ ဒဏ်ရာတွေပေးပါတယ်" "သခင်မ၏ အပြောချိုချို နှုတ်ကြမ်းကြမ်းဟာ တွေးရခက်စေတယ်"

ယူ့သမီးလေးကို တို့ သဘောကျလို့ အပိုင်ပေးပါလား (ဒေါ်တင်မမမောင်)

ဒူးအထက်ကထမီတိုတို ....ခေါက်ဓါးကလေး တချောင်းကိုကိုင်လျက်......ကြာပန်းတစည်းရင်မှာပွေ့ကာ လှော်တက်ကိုသူယူတယ်။ လှေကလေးရယ်အားချင်းမမျှ ရေစုန်ကိုအန်တု၍ မိန်းမသားတယောက်လှော်ကာရယ်။ ‌

သစ်ရွက်လှုပ်ရင်တောင် ရင်ခုန်တတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးအိမ်ကို ချောမောလှပလွန်းတဲ့ မမ တစ်ယောက် ပြောင်းလာသောအခါ (GL) (OC)

အန်တီ ကို ခံစားခွင့် ပေးပါတော့

သေလမ်းကိုလျှောက်ရမယ်ဆိုရင်တောင်မောင့်ကိုချစ်ဖို့ရွေးချယ်မယ်

စကြဝဠာကြီးရဲ့ထောင့်တနေရာမှာ ကျွန်မအတွက်အချစ်တွေရှိနေမလား သံသရာကြီးရဲ့အစွန်းတဖက်မှာ ကျွန်မအတွက်အနွေးဓာတ်တွေများရပ်စောင့်နေမလား ကျွန်မလေ..ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် နေတတ်ပါတယ် ကျွန်မက ပြည့်တန်ဆာမတယောက်ဆိုတော့

"တကယ်ပါဝေရယ် ဝေကနှင်းရဲ့နေ့ဆိုလည်းဟုတ် ညဆိုလည်းဟုတ်တယ်" "ဝေမရှိတဲ့နှင်းဘ၀က အလင်းရောင်မရှိပဲစမ်းတဝါးဝါးသွားရမယ့်လမိုက်ညတွေပေါ့"

အချစ်ဆိုတာ လူသားတွေမှာရှိသတဲ့လား"