Kaç dakika koştum bilmiyorum ama gözlerimi kapatmıştım. En son korna sesi ile kendime geldim. Korkudan gözlerimi zar zor açtım. Yolun ortasında arabanın önüne atmıştım kendimi resmen. Arabadan bir adam inip benim olduğum tarafa gelmeye başladı. "Hanım efendi, iyi misiniz?" Telaşlı sesimle konuşmaya çalıştım. "Lütfen yardım edin bana, o... o beni bulacak." "Kim?" "A-" dememe kalmadan silah sesleri duydum. ___________________________________________ dikkat; argo kelimeler ve şiddet vardır.Ona göre okuyunuz!

°Tıp fakültesini bitirip hiç bilmediği bir şehire atanan Ahu Soykan. °Şehrin sahibi, herkes tarafından korkulan,bu yola annesinin katili bulmak için çıkan Vural Boratav. Her insanın bir kaderi vardır derler,kimi doğrar, büyür, ölür,kimiyse sevdaya dönüşür,zaten en zoruda insanın sevdaya düşmesidir,bazen kaderine karşı gelirsin,istemezsin,kabullenmezsin ama kader çoktan ağlarını örmüştür,isyan etsende,kaderinde o kişi varsa hep önüne çıkar,her ne kadar çabalasanda kaderinden kaçamazsın.

Sarsılmaz bir otorite ve kimsenin dokunmaya cesaret edemediği buzdan bir irade. Ta ki o sert duvarlar, Güneş'in naif parıltısıyla sarsılana kadar. Bazı bağlar görünmezdir, bazıları ise çoktan kırmızı iplerle mühürlenmiş..

18 yaşındaki bir çocuk hala oyuncakları ile mi oynuyor? [TAMAMLANDI] - (Ageplay içerir.)

İzgi, kendi kendine sosyal medyada takılan genç bir kız. Hayatını herkesle paylaşmayı seviyor ama bu hobisi onun başına bela açacağından haberi yoktu. *** @aslanceylanıyakalar: aslında @aslanceylanıyakalar: güzelsin. @aslanceylanıyakalar: hoşsun. @aslanceylanıyakalar: benliksin. @aslanceylanıyakalar: bence tanışabiliriz. @izgi.göksel: kimsin? @izgi.göksel: kimlerdensin? @izgi.göksel: benlik olmadığın kesin. @izgi.göksel: bence tanışmamak için yeterli sebepler var. @izgi.göksel: beni rahatsız etmeyin. *** "Ne olucaz şimdi bize yalnız kuş?" Gözlerimin içine baktığında iliklerime kadar o korkuyu ve nefreti hissettim. Ben İzgi Göksel, karşımda ki kişiden nefret ediyorum. Ben İzgi Göksel, karşımda ki benim hayatımı mahvetmişti. Ben İzgi Göksel, kendime bu belayı kendim sarmıştım. "Biz diye bir şey hiçbir zaman olmadı bilinmeyen aslan, kafanda kuran sensin."

Bu kitap +18 yetişkin içeriğe aittir!!! İstanbul'dan Mardin'e uzanan bir zorunlu görev... Azra Aksoy, yirmi üç yaşında, ilk ataması Doğu'ya çıkan bir ilkokul öğretmeni. Hayali sadece çocuklara dokunmakken kendini bambaşka bir düzenin ortasında bulur. Taş duvarların arasında büyüyen çocuklar, eksik sıralar, yarım kalan defterler...Ve o köyün görünmeyen gücü: Miran Karahan. Bir taraf eğitimle değiştirmek ister, diğer taraf yıllardır süregelen düzeni korur. Azra yumuşaktır ama boyun eğmez. Miran serttir ama göründüğü kadar soğuk değildir. Bu hikâye sadece bir aşk değil. Bu hikâye, iki farklı dünyanın çarpışması. Ve bazen en büyük savaş, bir sınıfın kapısından başlar.

Huşu: Gönlü Tanrı korkusu ve saygısıyla dolu olma, Tanrı'ya boyun eğiş. Kendini bildi bileli disiplin içinde büyümüştü. Yaşadığı sığ hayat onun için normaldi. Bir kere cam fanusundan çıkmak zorunda kaldığında, gerçek hayat ona garip gelmişti. Kendi dünyasında, kendini yabancılarken hangisinin doğru, hangisinin yanlış olduğuna şimdi karar verecekti.

Hikaye mahallenin tamirhanesinde çalışan Fırat'ı ve ondan haz etmeyen Kenan'ı konu alır. (Bxb)

"Şu renklere bak," diye fısıldadı, sesi neredeyse hayranlık doluydu. "Tenindeki bu tabloyu ben çizdim Mia. Babanın günahlarını senin tenine nakşettim." Eğildi, dudakları omuz başıma o kadar yakındı ki sıcak nefesi açık yaralarımı sızlattı. Parmaklarını bir fırça gibi izlerin üzerinde sertçe gezdirdiğinde acıyla irkildim. Diğer elini belime yerleştirip beni kendine doğru çekti, bedenim onun sert göğsüne yaslandığında nefesim kesildi. "Ama bu izler eskimeye başlamış," dedi sesi zehir gibi kulaklarıma dolarken. Parmak tırnaklarını hafifçe geçirerek aşağıya, kalçama doğru indirdi. "Sana yenilerini açmalıyım. Belki de tam burada, tam şimdi."