පිටිසර ගම්මානයක එකට හැදී වැඩුනු පුංචි කොල්ලො දෙන්නෙක්... කාලය සුලඟ මෙන් හමාගෙන යද්දි ඔවුනොවුන් එකිනෙකාගේ ඇස් ඉදිරිපිටම තරුණ යෞවනයන් බවට පත්විය.... එයින් කෙනෙක් නම් ටේහියුන්ග්ය , ගමේ නම ගිය තරමක් ධනවත් පවුලකට හිමිකම් කිව්ව ටේහියුන්ග් වැඩිවියට පත් වීමත් සමඟ ගොඩාක් කඩවසම් මෙන්ම කාගෙත් සිත් දිනා ගත්ත ශක්ති සම්පන්න පිරිමියෙක් උනා... නමුත් ජන්කුක් නම් ටේහියුන්ග්ගේ චරිතේට හාත්පසින්ම වෙනස් චරිතයකි... ඉඟ සුග පද්දමින් උදේට කලෙත් උකුලේ තියන් ගමේ අනිත් ගැහැනුන් සමඟ දිය ගේන්න යන ජන්කුක්ව ඒ ගමේ පිරිමින්ට හොඳින් මතකය....පුංචි කාලේ ඉදලාම ගැහැනූ අයින්ට පමණක් වට වී හුරතලේට හැදුන ජන්කුක් කුඩා කල සිටම හුරු උනේ වී වගාවට යනවා වෙනුවට තේ දලු නෙලන්න යන්නයි... ඔවුන් ආදරේන් බැදුනා...අහ්ම් ~ සමහරවිට ඒ ජන්කුක්ම විතරක් වෙන්න ඇති ~

මා විසදූ දහසක් සමීකරණ අතර අසීරුම..නමුදු ආදරණීයම සමීකරණය ඔහු විය!

"පුංචි නිළමෙ හරි ආසයි වගේ ඉල්ලගෙන කන්න...!!!" *** ~තාරුණ්‍යයේ ජවය හිස මත තබාගත් සෙල්ලක්කාර, විසේකාර,ආඩම්බර, අහංකාර යෞවනයන් සිව් දෙනෙක්.. මේ ඔවුන්ගේ කතාව~ ||යොවුන් ආදර වසන්තේ|| ~Springtime Of Young Love~ written by, _Dolie_

මේ දඩබ්බර හිතකට අයිතිවාසිකම් කියූ අවිහිංසක හිතක ආදර කතාවක්....

මා මත් උනි....ඔහුගේ සුවඳ හමන පෑන් තුඩින් ලියැවුන අකුරු කියවමින් මා උන්මත්තකයෙක් උනි...ඒ වචන විස්කි වීදුරුවකටත් වඩා ප්‍රබල විය...මිනිහෙක්ට පුලුවන්ද ස්පර්ශයකින් තොරව උනාත් කෙනෙකුගේ යටි සිත ඒ තරමටම හිරිවට්ටන්න....පුලුවන්ද කෙනෙකුට වචන කිහිපයකින් පමණක් රාගීක සිප ගැනීමක හැඟීම දැනෙන්න දෙන්න...ඔව් ඒක පිස්සුවක්...කවදාවත් නොදැකපූ කෙනෙකුට පිස්සුවෙන් වගේ ආදරේ කරන එකත් එක්තරා පිස්සුවක්...දුවන්නේ මිරිඟුවක් පස්සේ බව දන්නා නමුත් කෝපි පාට කඩදාහිය උඩ ලියැවුන ඒ සුවඳ ගහන බෝල අකුරු වලට මං හරි ආදරේයි රාවණ..... - මීට උබේ මන්දෝදරී