Okuduğum bir romanın dünyasında yeniden doğdum. Hayallerimdeki gibi bir leydi olarak yaşamak isterdim ama bu imkansız. (Çünkü sıradan bir hizmetçinin kızıyım ve ileride öleceğim.) Beni öldürecek kişi de bu hikayenin kötü karakteri olan efendimden başkası değil. ~ "Hayır Grace, beni terk etmene asla izin vermeyeceğim! Nereye gidersen git peşinden gelip başına bela olacağım, buna alışsan iyi edersin." Genç Efendi, neler söylüyorsunuz acaba? Beni böyle umursaman karakterine çok aykırı!!

BU HİKAYE BANA AİT DEGİLDİR!!! 💫 ÇEVİRİ. 🖤 🤍 🖤 Bir çocuğun yalnızca evinde, sığınağında, kendini güvende, sevildiğini ve huzurlu hissettiği tek yerde teselli bulduğu söylenir . Bu birçok çocuk, hatta yetişkin için de geçerlidir. Ama ne yazık ki, ben onlardan biri olamayacağım kaderimde yazılıydı. Kendi evimde. Ailem arasında. Beni dünyaya getiren annem ve aynı rahimden çıkan kardeşlerimle birlikte. Orada bir gün bile sevgi veya teselli hissetmedim. Kız kardeşlerim benden utanıyor. Küçük erkek kardeşim bana saygı duymuyor. Ya annem? O hepsinden daha acımasız. Çocukluğumdan beri beni sevmedi, beni görmeye tahammül edemiyor ve her gördüğünde azarlıyor. Büyüdükçe, ailenin yüz karası oldum; annem ve küçük erkek kardeşim için hareketli bir para kutusu. Hayatıma son vermeyi kaç kez düşündüm? Bu sefil hayattan vazgeçmeyi kaç kez düşündüm? İnsanlar beni fazla dramatik bulabilir, ama - eğer kendinizi kor halindeki kömürde yakmadıysanız, onların ısısını nasıl hissedebilirsiniz ki? Bu dünyada hiç kimse beni asla anlamayacak. Ama sorun değil. Çünkü pes etmedim. Güçlü olduğum için değil. Hayata tutunduğum için değil. Ama tek bir kişi yüzünden. Ancak bu kişi insan değildi. Hayvan da değildi. Hayalet bile değildi. Bu kişi, en sevdiğim romandaki son kötü adam. Yıllarca onu takip ettim, başına gelen her şeyi okudum. Yıllarca ona eşlik ettim. Varlığı benim dünyam oldu - tek dünyam. Onu seviyorum. Ona tapıyorum. Gerçek olmasa bile. Sadece kağıt ve mürekkepten bir adam olsa bile. Onun için her şeyi yapmaya hazırım. Onun için ölürdüm. Ve sonra tanrılar bana tek dileğimi verdi... Şimdi onun dünyasındayım. Ve bu sefer onu kurtaracağım. Evet, onu kurtarmak için imkansızı yapacağım. Onun için öldüreceğim ve onun için öleceğim. İşte Cassel... Seni ne kadar çılgınca sevdiğimi

Shen Tang uyandı ve kendini üç yüz kiloluk şişman bir kadının bedeninde buldu, üstelik beş son derece yakışıklı Canavar Kocası vardı. Güzel Kırmızı Tilki, despotik Kara Panter, kasvetli Beyaz Yılan, Denizkızı tiranı ve güçlü Altın Kartal komutan...Her biri diğerinden daha olağanüstüydü! Asıl beden sahibi çirkindi ve tembeldi, insanlar tarafından nefret ediliyordu ve Canavar Kocalar ondan veba gibi kaçıyorlardı. Shen Tang bu dünyaya geçiş yaptığında, başlangıç zaten kaotik bir sahneydi! Canavar Kocaların buz gibi, nefret dolu bakışlarıyla karşı karşıya kalan Shen Tang korkudan titredi, önündeki adamı tekmeleyip uzaklaştırdı ve koşmak için arkasını döndü. Boşanma, hemen boşanma! Bu hanım size hizmet etmeyecek! Ancak tam bu anda, beklenmedik bir şekilde "güzelleştirme sistemi" adlı bir şeyle bağ kurdu. Sistem ondan bu beş olağanüstü Canavar Kocayı fethetmesini istiyordu! Onların yakınlığı artırdıkça, bolca ödül kazanabilirdi; akne kremi, Kilo Verdirme Hapı, güzellik hapı... Shen Tang baştan çıkmıştı. Erkekleri fethetmek bu kadar zor muydu? Domuz eti yemediysen bile, domuzların koştuğunu görmüşsündür! Kendinden emin bir şekilde beş Canavar Kocanın yakınlık derecesini kontrol etti ve sonuç-dört düşmanca, biri kapkara, her biri ondan bir an önce kurtulmak istiyordu! Sadece küçük bir canı vardı, onları nasıl fethedecekti? Ancak daha sonra; Milyonlarca kişi tarafından nefret edilen biri nasıl milyonlarca kişi tarafından hayran kalınan birine dönüştü? ------------------------------ Çeviri Kitaptır.

Ölmek böyle bir his miydi? Kulaklarımın içinde uğuldayan korna sesi hâlâ dinmemişti. Burnuma keskin bir yanık kokusu doluyor, bedenimin her yanı sanki görünmez bir ağırlığın altında eziliyordu. Gözlerimi açmak istedim ama kirpiklerim birbirine yapışmış gibiydi. Son hatırladığım şey... Yağmur. Direksiyonun üzerine düşen damlalar. Elimde tuttuğum roman. Kırmızı ışıkta durduğumu sanırken sağ taraftan üzerime doğru gelen farlar... Ve ardından... Çarpışma.

Henüz altı aylık bir bebekken Soydan imparatorluğunun göbeğinden, sevgiyle sarıldığı sıcak yuvasından koparılmıştı Alin Çilek. Geçen üç buçuk yılın ardından, geride sadece ürkek bir çocuk, peltek kelimeler ve çileğe olan o tehlikeli alerjisi kalmıştı. Soydan ailesi kaybettikleri minik çileklerini nihayet bulmuştu bulmasına ama karşılarındaki küçük kız, onlara "baba" "Anne" ya da "abi" diyemeyecek kadar yabancıydı bu devasa dünyaya. Hastanede karışan, 18 yıl sonra zengin ailesini bulan o klasik kurguları unutun. Bu hikayede; elinde peluş tavşanıyla o devasa duvarların arasında kendine masum bir sığınak aramaya çalışan, evdekilerden korktuğu için uzatılan ellerden geri kaçan 4 yaşında bir kız çocuğu var. Diğer tarafta ise yer altının korkulu rüyası öfke kontrolü sıfır bir baba, sessizliğiyle dağları deviren en büyük abi Miran, ringlerin hırçın boksörü Utku, serseri ve kıskanç Alp ve soğuk kanlı Arda... Koskoca bir mafya imparatorluğu, minicik bir kızın peltek kelimeleri karşısında dize gelmeye hazırdı ama buzlar bir günde erimezdi. Bir çocuk, hiç tanımadığı insanlara hemen sarılamazdı. Onlar Alin'in ürkek kalbini kazanmak için sabırla beklerken; havuz kazalarından sağ çıkmayı, Alin'in peşinde sessiz nöbetler tutmayı ve onun kreşte edindiği o "erkek" oyun arkadaşlarına karşı sakin kalmayı öğrenmek zorundalar! Silahların, mafya kurallarının ve sert bakışların sökmediği tek yer; Alin Çilek'in o peltek,tatlı ve masum dünyasıydı. Adım adım, sabırla, bolca kıskançlık kriziyle ve kırılan bir çocukluğun ilmek ilmek yeniden örülmesiyle büyüyen o sarsılmaz aile bağının hikayesi başlıyor. "Benim adım da Ayin Çiyek... Teşekküyy edeyim." 💫🐥

Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."

Orta Çağ zamanında doğan bir bebek. Ancak bu bebek sıradan bir bebek değildi. Bu bebek savaş tanrısının reenkarnasyonuydu. Önceki yaşamından bir şey hatırlamalı mıydı? Tabi ki hayır! O zaten doğuştan bir savaş manyağıydı! Herhangi bir silah kullanımı ve öldürme duygusu doğumuyla birlikte hat safhaya çıkmıştı. Kan, Şiddet, +18 içerik içerir!!!

DİKKAT +18 - Neden Lydia? Neden sürekli benden uzaklaşıyorsun. Ben seni kendime çekmeye çalıştıkça direnip duruyorsun ancak başka erkeklerin yanına kolayca gidebiliyorsun. Seni başkasının yanında görmeye dayanamıyorum. Kıskançlıktan deliricek gibi oluyorum. - Lütfen majesteleri, istemiyorum. Beni bulduğunuz her köşede sıkıştırıp öylece dokunup öpemezsiniz. Anlayın artık, sizi sevmiyorum. - Yalan söyleme! Neden yalan söyleyip duruyorsun Lydia? Her seferinde acımasızca kalbimi parçalara ayırma artık. Artık sev beni. Olurmu? Lütfen? - Sizde benim kalbimi parçaladınız majesteleri. Beni sevmiyorsunuz bile. - Şunu söyleyip durma! Senin kalbini parçaladım evet. Boğazını morarttığım için ölmeyi hakediyorum. Lanet olsun ki bir zamanlar gözünü çıkartmakta istedim kabul. Sana zarar vericek birçok şey istedim ve yaptım. Baştan sona hatalıyım. Baştan sona pişmanım. Aynılarını, hayır daha fazlasını bana yap. Gözümü çıkart, canımı yak. Ama beni terk etme. Beni sevmediğini bidaha sakın söyleme. Dayanamıyorum çünkü. Seni sevmediğimi nasıl düşünürsün. Sensiz kendimi öldürürüm ben. Tek ihtiyacım olan sensin Lydia. - Siz beni sevmiyorsunuz. Bu sevgi değil majesteleri bu saf takıntı. Hem Leydi Octavia da var zaten. Siz... Neyse. - Takıntı ya da sevgi umurumda mı sanıyorsun? Tek istediğim sensin. Önüme başka kadınları atıp kaçamazsın artık. Beni ne sanıyorsun? Öyle ya da böyle Lydia. Sadece seni istiyorum ve alacağım hemde herşeyini. ➡ Kurgu, çeviri ya da novel falan değildir. Kitap kapağı dahil tamamen şahsıma aittir. Keyifli okumalar.

Sonunda o gün gelmişti.. Gözlerimi bu dünyada açtığımdan beri bugünün gelmesini bekliyordum.. Simsiyah gözleri eflatunlarıma değdiğinde gözlerimi kaçırmadım.Yüzündeki tehditvari gülümseme bile gözlerimi kaçırmama neden olmadı.O an düşündüğüm tek şey özgürlüktü. Bu eve yeterince katlanmıştım ve her şey bugün içindi.. O buradan kurtuluş biletimdi.. Kimse onun gerçekte kim olduğunu bilmiyordu.Ben hariç.. Karşımdaki adam bu hikâyenin kahramanıydı. Artık yapacak tek bir şey vardı.. Siyah gözler altın sarısına dönmeden önce onun güvenini kazanmalıydım.Bunun için onu kişisel şövalyem olarak seçmeliydim. ******** Karşımdaki kalabalığa anlam vermeyerek bakakaldım.Bu nasıl olabilirdi? Altın sarısı gözler gülümseyerek insanlara el sallıyordu.Yanındaysa kadın karakter vardı. "Tanıdığınız biri mi?" kibar gibi gözüken bu soru onun dudaklarından çıktığı an bir tehdite dönüşmüştü. Şaşkın bir şekilde karşımdaki siyahlara baktım.Altın rengine dönüşmesi gereken siyahlar bunlardı.Peki neden dönüşmemişlerdi? Rüzgarın dağıttığı bir tutam saçı alarak kulağımın arkasına sıkıştırdı.Ama elini hemen çekmedi.Parmak uçları tenimde gezinerek boynuma kadar indi.Parmakları bir süre orada oyalandı.Gözlerini boynumdan çekmeden "İşte böyle prenses."diye mırıldandı. "Sadece bana bakın!" dudaklarındaki gülümseme ürpermeme neden oldu.