"Neden benden bu kadar nefret ediyorsunuz?" diye sordum. Gerçekten merak ediyordum bana böyle davranmasının bir nedeni olmalıydı. Kimse kimseye durup dururken böyle davranmazdı, davranmamalıydı. "Çünkü zavallısın," dedi nefretle. "Buradaki bütün çocuklar aileleri öldüğü ya da mecbur kaldıkları için burada ama sen değilsin. Bir ailen olmasına rağmen buradasın çünkü seni kendi ailen bile istemedi. Bu yüzden senden tiksiniyorum. Sen kendi ailesinin bile istemediği bir kızsın. Seni ailen bile sevmemişken başkasının seni sevmesini bekleyemezsin!" Sustum, çünkü haklıydı. "Tüm hakları saklıdır"

İdil Nil Altuğ için hayat, okulun sıkıcı koridorları, en yakın arkadaşı Utku'nun bitmek bilmeyen uykuları ve platonik aşkını görebilmek için koştuğu merdivenlerden ibaretti. Ancak bir süredir sırasına bırakılan saplantılı notlar, bu sıradan hayatın üzerine karanlık bir gölge gibi düşmeye başlamıştı. Ve İdil hem bu notları kim gönderiyor merak ederken hem de amcasının tuhaf halini anlamaya çalışıyordu ta kii Geçmişin yasını tutan amcasının dudaklarından dökülen tek bir cümle, İdil'in dünyasını başına yıkana kadar. "Ben senin amcan değilim, baban da Levent değil

Yetimhanede yaşarken gelen bir arama ile hastaneye gittim. Ben yazgı gerçek ailesini bulduktan bile sonra hayatı zor olan yazgı ailesini bulduktan sonra bir baş ağrısı ile hasta olduğunu öğrenen yazgı... Bu benim hikayem hikayeme hoş geldiniz!!!

"Alacalı Ala küçücük canın var onu da bu aç aslanın önüne bırakıyorsun." Medar uğursuz bir şehirdi, Ala Safir Rima ise bu şehirde yaşıyordu. Ve bu şehirde yaşamanın bir bedeli vardı. Ala Safir, yalnız kaldığı şehirde geçmişiyle yaşamak zorundaydı. Ta ki bir gece hayatını kurtardığı adama kadar. Lider Ulu Vasil. Soğuk, sert ve mesafeliydi. Tanrı'nın yarattığı en güzel ve en çirkindi. Gri gözleri, sözlerinden daha şiddetli bir şekilde kalbimi parçalayacaktı. Ve ben ona çocukluğumdan beri aşıktım. Hayatını kurtardığımda, bana bir anlaşma için geleceğini bilmiyordum. Anlaşmanın bana geçmişin sırlarını ve yeni bir hayatı vereceğini. Aile sırları, geçmiş ve o... Kalbimi parçaladığı her an ona daha çok aşık oluyordum. Ve onsuz geçireceğimi düşünmediğim bir gün olmadığını biliyordum.

Babasının son ve en ağır ihanetini öğrenen Liya İlkay için hayat, geri dönülmez bir kırılma noktasına sürüklenir. Güvendiği her şey sarsılırken, geçmişe ait saklanan gerçekler birer birer açığa çıkar. Liya, yalnızca ailesiyle değil, kendi varlığıyla da yüzleşmek zorunda kalır. Nefret, başkalarından kendisine yönelirken, doğduğu güne kadar uzanan karanlık bir sorgu başlar. "Nefret ediyordum herkesten ve her şeyden. Ama en çok da kendimden ve doğduğum günden." Uraz Vural'la kesişen yollar, Liya'nın kalbinde beklenmedik bir çarpıntı yaratırken, bazı gerçeklerin bu çarpıntıdan bile daha ağır olduğu ortaya çıkacaktır. En derin yara, güvendiğin yerden açılır. Bazı ihanetler affedilir. Bazıları ise insanı baştan yaratır.

Ölenle ölünmezdi. Ölenle ölünmezdi ve sadece kendi yaşam ipliğini kucaklaman gerekirdi. Hayat bir defterin sayfalarına işlenen kanlı mürekkep gibiyken birilerinin kanları elbet kuruyacak ve birilerininki damarlarda sürünmeye devam edecekti. Hayat bu ya, ölen unutulur, yaşamaya devam edilirdi. Ancak bugün başka bir şey öğrenmiştim; gidenin gitmesinden daha kötü bir şey varmış. O da, gidenin arkasında kalana büyük bir yük yükleyerek bunun altından kendisinin kalkmasını beklemesiydi. Babam da gittiğinde beni kocaman bir ağırlıkla baş başa bırakmıştı. Hayır, bu ağırlığa baktığım anlarda onun bana olan sevgisini, şefkatini ya da merhametinin emaresini hatırlamayacak, sadece kalbimi ince bir çatlakla sızlatan bir kırgınlığı yudumlayacaktım. Hayata gözlerimi iki kere açmıştım. Birincisi, hatırlamadığım bir ailede, bir evdeydi. İkincisi ise anne ve babamın boşanması üzerine babamla gitmek için yakasına yapıştığım o andaydı. Ben dört yaşındayken anne ve babamın boşanması üzerine evi terk eden babamın yakalarına yapışarak beni de götürmesi için ağlamışım. En sonunda iki ağabeyim ve ablam annemle kalırken, ben babamla Konya'ya gelerek gözlerimi yaşama bir kere daha yeniden doğmuşçasına açmışım. Önceki hayatıma karşı -iki hayatım olduğunu, ikincisinin dört yaşımdayken başladığına inanıyordum- hiçbir şey hatırlamıyorum ama bu hayatımda her şeyi babamdan öğrenmiştim. Sevmeyi, saygılı davranmayı, haksızlığın karşısında durmayı, nicesini ve müziği... Evet, babamın bana öğrettiği şeylerin arasında müzik de vardı.

Dümdüz baktım ona, hislerimi belli etmek istemedim. "Ben Narin." dedim sabırla. Saatlerdir beklediğim tanışma şu anda yaşanıyordu. Sağ elimi onunla tokalaşmak için kaldırdım. "Tanıştığıma memnun oldum Koray Soykan." Tuttu uzattığım elimi, benim aksime parmakları sıcacıktı. O elimi tutana kadar kaskatı kesildiğimi ve hatta parmaklarımı hissetmediğimi anlamamıştım. "Buraya Ankara'nın diğer ucundan geldim resmen. Bana 5 dakikanı ayırmak zorundasın." Gülümsemeye çalışsam da beceremedim. "Eğer ayırmazsan internetten hastanenin puanına bir yıldız veririm, ayrıca senin adına ve soyadına çok berbat bir psikiyatrist. Kendisinin terapiye ihtiyacı var yazarım." Bakışları usul usul dehşete ve şoka kaydığı zaman işte bu sefer içtenlikle gülümsedim. Merhaba sevgili Koray, seninle tanıştığıma memnun oldum. Ve umarım bana babamı bulmamda yardımcı olursun. Başlangıç: 20 Mart 2026

Aile hikayesi. Eksik olan şeyler elbet doldurulur.

üvey ailesi tarafından hiç sevilmeyen bir kızın birgün gerçek ailesini bulmasıyla hikaye başlar peki gerçek ailesi Solinin yaralarına yenilerini mi ekleyeceklerdi yoksa yaralarını saracaklarmıydı? #gercekailem