Anne sevgisi görmeden, babasının varlığını bilmeden yaşayan abi kardeşler. Babaları bir anda ikisini bulunca başka kardeşleri olduklarını da öğrenecekler. Adnan ve Yaren. Kadere boyun eğmiş abi kardeş.

Sokakları yalayıp yutmuş bir kızın ailesini bulması iyi miydi sizce? Asi kendinden başka kimseyi düşünmezken ve yıllar önce henüz bir çocukken en sevdiği kişi tarafından sırtından bıçaklanırken. Nasıl güvenebilirdi onu bırakmış ailesine? Hadi gelin hep beraber şu Asi kızın ailesini bulma hikayesini okuyalım! Başlama tarihi: 31 Mart 2026 Kitap tamamen şahsıma aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.

DÜZENLİ BÖLÜM GELECEKTİR. Sessiz çocuklar ikiye ayrılır. birincisi her zaman sessiz olanlardır ikincisi, mecburen susturulanlardır. Mecburen susturulmuşdum. Oysa ben bu değildim susmaz,haykırardım gerçekleri. Konuşurdum eskiden ama sonra,birşeyler oldu. gözlerimin görmemeli olduğu, dudaklarımın haykırmamalı olduğu, zihnimin en derinlerine kazınmamalı olan o şeyleri gördüm,duydum. Sonra bana denildiki, "Sus Lavinya, konuşursan ölürsün. ağlarsan anlarlarsa ölürsün." Bir serçe gibi, ağlamayıda yasak etdiler bana. ben onları umursamayıp ağlamaya devam etdiğimde beni ömürlük susturmaya karar vermişdiler. "Unutma Lavinya, Serçeler gözyaşı dökdüğünde ölürler." " konuşursan ölürsün. " "ağlarsan,ölürsün."

Herkes birini arıyordu. Ama kimse... yanlış kişiyi bulduğunun farkında değildi. Svetlana İmer... Hayatı boyunca ait olmadığı bir hayatın içinde büyüdü. Eksikliğini hissettiği şeyin ne olduğunu hiç bilmeden. Tanrıkulu ailesi ise yıllar önce kaybettikleri çocuğun yasını tutuyordu. Onlara göre o çocuk çoktan ölmüştü. Ama bazı gerçekler... Ne kadar saklanırsa saklansın, bir gün kanla ortaya çıkar. Ve bazen... Aradığın kişi tam karşında durur. Ama sen, onu tanıyacak kadar hazır değilsindir.

Miray Ece ailesinin aşırı baskı ve ayrıldığında sonra yatılı okumaya karar vermesinin ardından ortaya çıkan yeni ailesine nasıl davranacak veya onlar Miray Ece'ye nasıl davranacak. Bu benim ilk hikayemdir tamamıyla acemi lütfen kötü yorum yapmayın onun yerine nasıl daha iyi olabileceğini yazın.(Arkadaşlar yazdığım ilk üç bölüm biliyorum düzgün değil ama sonrasında düzelttim lütfen ilk 4 bölümü okuyup ardından kitabı okuyup okumayacağınıza karar verin. Çünkü bazen sadece 1 bölüme bakıp kitabı okumaktan vazgeçişler oluyor)

Ağıtlar ne zaman durulur du? Mutluluğa erişince mi, yoksa çoçukluğuna geri dönünce mi? Gerçekleri öğrenme kurgusudur.

​"Tam bir aile kurgusu klasiği; ancak alışılmışın dışına çıkılarak yazılmış. Bir şans verin derim." İnstgram hesapımız var Hesabımın adı: karakurtkizi

Acıyla yerden doğrulmaya çalıştım. Dizlerimi kendime çekmeye denedim fakat kılımı kımıldatacak dermanım yoktu. O kadar çok dayak yemiş o kadar çok kanatılmıştım ki tek bir kelime daha edemiyorum. O soğuk beton tenime değdikçe sanki ölüyordum. Yere kan tükürdüm. Zar zor aralanan dudaklarımdan fısıltı şeklinde kelimeler döküldü. "Dur artık!" Yakamdan sanki bir çöpmüşüm gibi kaldırdı beni. O an, o kısa anda gözlerim açıldı. Onun ölüm kokan nefesimi ensemde hissederken yüzünü yüzüme yaklaştırdı. "Ne durması His? Ne durmasından bahsediyorsun, cezan daha yeni başlıyor!" O gün sesimi kaybettiğim, uğruna bir çocukluk harcadığım son gün oldu. Ben o gün düştüm ve bir daha kalkamadım. İLK BÖLÜMDEN ALINTI! Bu kitap kimsesiz çocuklara ve yaşarken kimsesiz kalanlar adına yazılmıştır!

Kendi ailesinin katili olan bir kızı duydunuz mu hiç? Ben duydumda gördüm de, o kişi bendim Yudum Mahver. Aile... 4 harf tek kelime. Benim için aile kavramı sadece annemden ibaretti ve ben kendi ailemin katili olmuştum. Annemi kurtaramamış kaçmıştım. Ben ailemi ölüme terk etmiştim. Ya da ben öyle sanıyordum? Üvey babamdan kaçmak için yardım istedim, hayatımın tamamen değişip altüst olacağını nerden bilebilirdim? Ben bir aileye sahip olmak ne demek bilir miydim? Bilebilecek miydim? ..... "Ben sadece sizden bir aile istedim." "Ben size sevgi verdim, verdiğim sevginin karşılığını istedim." "Ben size küsmedim ben size kırıldım." "Ben sizin yerinizde olsam hiç bir insanı kırmazdım çünkü bir özür ile geçmez." "Söyleyin bana beni sevebilecek misiniz şimdi?"

En küçük çocuklarını bir trafik kazasında kaybettiklerini sanan bir aile çocuklarına kavuşup onlarla tekrardan aile olabilirler mi? Ayrı geçirdikleri yılları telafi edebilirler mi? Mardin'in dışındaki o ıssız virajda, Kenan'ın dünyası başına yıkıldı. Yol kenarında yanan araç, bir araba değil, Atamanların geleceğiydi. İtfaiye sirenleri ve ambulans ışıkları geceyi kan kırmızısına boyuyordu. Kenan: Polis barikatını yarmaya çalışırken kükrüyordu. "Bırakın beni! Dördüzlerim orada! Evlatlarım o arabanın içinde!" Bir memur onu arkadan tutup durdurmaya çalıştığında Kenan'ın feryadı göğü yardı. O an, aracın içinde kimsenin sağ kalamayacağı o korkunç patlama gerçekleşti. Kenan, dizlerinin üzerine çöktü. Elleriyle toprağı sıktı. On iki yıl sürecek olan o dilsizliği tam o saniye başladı. Ezgi : Şok içindeydi. Sadece yanan araca bakıyor ve fısıldıyordu: "Yağmur'un battaniyesi... En sevdiği battaniyesi yanıyor. Çıkarın onları, üşürler... Kenan, çıkar onları!" Ezgi o gece zihnini bir süreliğine o yangının içinde bıraktı. Hastane Koridoru "Sağ Çıkan Yok" Hastanenin o steril, keskin ilaç kokulu koridorunda Kenan ve Ezgi değil, koca bir aile can çekişiyordu. Karan, duvarın dibine çökmüş, ellerini başına kenetlemişti. Polat ise kardeşleri Poyraz ve Aral 'ın elini tutuyordu ama parmakları buz kesmişti. Doktor, üzerinde duman kokusu sinmiş önlüğüyle dışarı çıktığında, Kenan'ın gözlerindeki o son umut ışığına bakamadı. Doktor: "Sayın Ataman... Başınız sağ olsun. Araçtan sağ çıkan olmadı. Kimlik tespiti için..." Karan: "Hayır!" diye bağırdı Karan, oturduğu yerden fırlayarak. Doktorun yakasına yapıştı. "Daha dün akşam birlikteydik! Onlar dördüz, onlar birbirini bırakmaz! Birini bile mi kurtaramadınız? Birini bile mi?!" O an, aslında bir kurguydu. Evlatları o araçtan çoktan çıkarılmış,