Kurguda BXBXG kurgusu olduğu açık ve net bir şekilde dile getirildi. Okuyucuların ona göre okuması rica olunur. +18 içerikler mevcut.

Düğün gününde terk edilen Alin, 3 yıl sonra bir sabah onu terk eden adamla tekrar karşılaşır...

Sarı saçlarımın uçlarından damlıyordu kıpkırmızı kan. Saçlarımın en son ne zaman doğal renginde, gün ışığı gibi parladığına dair hiçbir fikrim yoktu. Benim saçlarım ya toz toprak ya da kanla boyalı olurdu hep. Birinin avuçlarında çekiştirilir, kesilir, parçalanırdı. ... Gerçek ailem klasiği. İnci, aile kavramının ne olduğunu bilmeyen bir kızdı. Ailesinin gösterişli hayatına sığamamış, bir köşeye itilmişti. Kimseden yaralarını sarmasını istemiyordu. Tek istediği onda yeni yaralar açmamalarıydı. Yeni ailesi bunu başarabilecek miydi?

"Hatırlamak için daha çok erken Deniz kızı..."

İşaret parmağıyla sus işareti yaptı. "Elimi çekeceğim ve sen de susup beni dinleyeceksin." Ses tonu sakindi ama bakışları insanı delip geçiyordu. "Anladın mı?" Başımı salladım korkuyla. Bütün bu olanlar korkunç bir kabusun içindeymiş gibi hissettiriyordu. Elini indirdi. "Bana bak küçük şeytan, ne olursa olsun buraya gelmek istemediğini söyleyeceksin. Tamam mı? Ne olursa olsun. Buraya bir daha adımını bile atmayacaksın. Ben ne Atlas kadar ılımlı ne de Ata kadar hassas biriyim. Çocuk falan dinlemem senin canını yakarım. Anlıyor musun beni?" Cevap alamayınca kolumu sıktı. "Anlıyor musun dedim!" Bir an önce kurtulmak için onayladım. Geriye çekildi ve kolumdan tutarak itti beni. "Şimdi hangi cehennemden geldiysen oraya geri dön." "Yanlış adres." dedim içimden. "Burası benim evim değil." Öyle ya... Bazı evler sizi içeri alır fakat asla size ait olmazdı. Mutlu değilseniz, etrafa bakın. Belki de yanlış adrestesinizdir.

Ben Doğa. Acımasız görünen bir kız ama acımasızlığı son damlasına kadar yaşamış olan Doğa. Hayatım hiç mi hiç kolay olmadı ama ben bütün zorluklara göğüs gerdim. Ben Doğa. Savaşırsam kazanmadan çekilmem.

"Neden benden bu kadar nefret ediyorsunuz?" diye sordum. Gerçekten merak ediyordum bana böyle davranmasının bir nedeni olmalıydı. Kimse kimseye durup dururken böyle davranmazdı, davranmamalıydı. "Çünkü zavallısın," dedi nefretle. "Buradaki bütün çocuklar aileleri öldüğü ya da mecbur kaldıkları için burada ama sen değilsin. Bir ailen olmasına rağmen buradasın çünkü seni kendi ailen bile istemedi. Bu yüzden senden tiksiniyorum. Sen kendi ailesinin bile istemediği bir kızsın. Seni ailen bile sevmemişken başkasının seni sevmesini bekleyemezsin!" Sustum, çünkü haklıydı. "Tüm hakları saklıdır"

İdil Nil Altuğ için hayat, okulun sıkıcı koridorları, en yakın arkadaşı Utku'nun bitmek bilmeyen uykuları ve platonik aşkını görebilmek için koştuğu merdivenlerden ibaretti. Ancak bir süredir sırasına bırakılan saplantılı notlar, bu sıradan hayatın üzerine karanlık bir gölge gibi düşmeye başlamıştı. Ve İdil hem bu notları kim gönderiyor merak ederken hem de amcasının tuhaf halini anlamaya çalışıyordu ta kii Geçmişin yasını tutan amcasının dudaklarından dökülen tek bir cümle, İdil'in dünyasını başına yıkana kadar. "Ben senin amcan değilim, baban da Levent değil

Yetimhanede yaşarken gelen bir arama ile hastaneye gittim. Ben yazgı gerçek ailesini bulduktan bile sonra hayatı zor olan yazgı ailesini bulduktan sonra bir baş ağrısı ile hasta olduğunu öğrenen yazgı... Bu benim hikayem hikayeme hoş geldiniz!!!