Sahir'in kollarında Hira'nın bedeni değil, kalbi titriyordu. Onu ilk defa bu kadar savunmasız, bu kadar teslim olmuş görüyordu. Ama ne tuhaf... O teslimiyetin içinde korku değil, huzur vardı. Sahir alnını Hira'nın alnına yasladı. Gözleri kapalıydı. Nefesleri bir-birine karışmıştı. "Bitti sanıyordum..." dedi kısık bir sesle. "İçimdeki yangının bir gün dineceğini sanıyordum. Ama sen... Sen rüzgar olmadın. Sen, yangınıma odun oldun, Hira." Hira cevap vermedi. Kelimeler yetersizdi. Sadece gözlerini açtı, yüzüne dokundu. Parmak uçlarıyla Sahir'in çenesini tuttu. "Ve sen... Beni küle çevirdin," dedi. "Ama küllerimden doğmayı da sen öğrettin bana." İki kalp, yılların acısını, ihanetini, özlemini ateşe verdi. Yanarken kül olmadılar; aksine, birbirlerinin içinde yeniden doğdular. Karanlığın ortasında, yıldızların şahitliğinde, kaybolan sevgileri kıvılcım kıvılcım alevlendi. Sahir, Hira'nın saçlarını avuçladı ve fısıldadı: "Seninle yanmak... Bu hayatın en büyük cezası da olsa, benim en kutsal kefaretim olacak." Hira, gözlerini açtı, yanan bakışlarını ona dikti: "Öyleyse yanalım, Sahir. Tutkulu, acı dolu, yıkıcı... Ama en çok da birbirimize ait."