And when a psychopath becomes obsessed... it doesn't end with a stare.

Athena and Elijah story

Hirap na hirap na umakyat si Annika na pumasok sa kanyang kwarto. Bigat na bigat ang kulay pink na gown niya... Debut niya ngayon, at pagkatapos ng mahabang gabi, pagod na pagod siyang nag tungo sa kwarto.. Napaupo siya sa kama, pero may ngiti sa labi-masaya siya dahil sa marangyang debut na inihanda ng kanyang mga magulang. Napansin niyang bukas ang veranda ng kanyang kwarto. Napakunot ang noo niya, pero alam niyang wala namang magtatangkang umakyat doon-mataas ang lugar at puno ng tauhan ng kanyang ama ang mansion, kibit balikat na nag tungo siya Doon at marahang isinara ang pinto ng veranda . Agad siyang humiga. "SA wakas 18 na ako..." bulong niya sa sarili, habang pinagmamasdan ang susi ng suite na regalo ng kanyang ama. Pinayagan na siya nitong mag-bukod, kahit tutol na tutol ang mommy niya.. Dahil sa pagod at antok, hindi nagtagal ay nakatulog na siya, iniwan ang magarbong gabi sa likod niya. Saglit palang Siyang nakatulog nang maalimpungatan si Annika. May naramdaman siyang kakaiba... parang may nakatitig sa kanya, parang may nagmamasid sa bawat galaw niya. Biglang may humaplos sa mukha niya-napadilat Siya dahil doon, mabilis siyang napabangon. "Who's there?!" napakalakas niyang bumulong, ngunit ang tanging sagot ay katahimikan. Luminga siya sa paligid, pero wala naman tao. Ang puso niya'y mabilis tumibok, parang may naririnig siyang mga yabag sa malayo. Napansin niya na bahagyang gumalaw ang kurtina sa veranda ng kanyang kwarto. Lumapit siya, dahan-dahang binuksan ang pinto... ngunit walang tao. Muli, nagkibit-balikat siya, sinusubukang patahimikin ang kaba. Saka bumulong sa sarili, halos pabulong, "Ang... weird... ."

SYNOPSIS Isang utos lang dapat. Kunin ang anak ni Javier Vinzenzi, isang maimpluwensyang negosyante, at ihatid sa sindikato. Simple. Diretso. Walang emosyon. 'Yan ang utos kay Jax Phoenix Novus-isang lalaking lumaki sa hirap, sanay sa kadiliman, ex-soldier at tanging kumakapit sa trabaho para mabuhay. Hanggang sa makita niya ang babaeng kinidnap niya. Phoebe Vinzenzi. Mataray. Tahimik. Marunong tumingin nang diretso sa mata kahit takot. At sa paraang ayaw niyang aminin... ibang klase ang tama nito sa kanya. Pero huli na para umatras. Nang ibinigay niya si Phoebe sa sindikato, doon niya unang nakita ang mali: ang pagmamakaawa nito... ang pananakit na ginawa ng anak ng boss niya kay Phoebe. At doon, tuluyang nagbago si Jax. Hindi niya kayang panoorin. Hindi niya kayang hayaan. Hindi niya kayang ibigay ang babaeng iyon sa kamatayan. Kaya ninakaw niya ulit ang kinidnap niya. Binaril ang mga kasamahan. Tinakasan ang boss. At tumakbo nang walang direksyon-hanggang sa mahulog silang dalawa sa bangin. Pagmulat ni Phoebe... wala siyang maalala. At si Jax, na desperadong protektahan siya at itago sa mundo, ay nagpakilalang: "Ako ang boyfriend mo." Isang kasinungalingang hindi niya inakalang hahantong sa pagmamahal. Isang pagsisimula sa relasyong pinuno niya ng kwento, dahilan, at pekeng nakaraan-para lang manatili sa tabi ni Phoebe. Pero paano kung bumalik ang alaala? Paano kung malaman ni Phoebe ang totoo? At paano mo mamahalin ang taong unang nagwasak ng buhay mo? Ito ang kwento nina Jax Phoenix Novus at Phoebe Vinzenzi- isang pag-ibig na isinilang sa kasinungalingan, hinubog ng panganib, at sinubok ng katotohanan. Pagitan ng tama at mali. Pagitan ng pag-ibig at pagkatakot. Pagitan ng isang kidnapper... at ng babaeng hindi niya kayang pakawalan.

"Kala ko ba walang karanasan pero bakit ang galing"!tulala parin akong nakatitig sa lalaking itinali ko sa upuan.. Pagkatapos Kasi ako nitong halikan..saktong hawak ko ang injection na may pampatulog at naisaksak ko iyon sa kanya.. Hawak ko parin ang Labi Kong hinalikan nito...Kani kanila Lang Ngayon, gising na siya at nakatitig lang sa akin. Napatingin ako sa makisig nitong pangangatawan at sa mga matang may kakaibang lalim. Sayang talaga... kung wala lang siyang sakit, siguradong maraming magkakagusto dito. "Untie me. Now." malamig na utos niya. Umiling ako. "Ayoko nga, baka bigla mo nalang akong sakalin." Lalong sumama ang titig niya sa akin, sabay ng isang mabagal ngunit mapanghamong ngisi. "It's also possible," mahina niyang sambit. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin kong ang kamay na kanina'y mahigpit kong itinali sa likod Ng upuan-ngayon ay malaya na. Napasigaw ako sa gulat nang bigla siyang tumayo at mabilis na naglakad palapit sa akin.

"Master Javier, may dumating pong package..." "Galing kanino?" tanong niya habang nag lalakad, malamig at seryoso. "Kay Master Lorcan po." Napangisi si Javier. Alam na niya kung ano iyon. Palaging ganito tuwing kaarawan niya - Ang regalo mula kay Lorcan: isang babae para magpainit ng gabi niya. "Dalhin niyo sa kwarto," utos niya.. Maya-maya, tumunog ang kanyang cellphone. Kinuha niya at sinagot. "Javier! Happy birthday!" "Thanks..." sagot niya, mahinahon pero may bahid ng interes. "Did you receive my gift for you?" "Yeah... " did you open it?" "Not yet..." "Fresh pa 'yan... batang-bata... pagkakaalam ko, kaka-eighteen lang... virgin..." Napangisi si Javier, mas lalo sa sinabi ni Lorcan. "Loko ka talaga..." "But..." "What is it?" tanong niya, kunot ang noo. "Bulag 'yan." "Fuck!"Gulat niyang bulalas niya.. "Ikaw na bahalang dumispatsa pag tapos ka na," malamig ngunit may bahid ng pagkatuwa ang boses ni Lorcan sa kabilang linya. "Panibagong sakit ng ulo na naman ito," nangingisi niyang bulong sa sarili. Kinalas niya ang necktie niya habang naglalakad, Wala nang paligoy ligoy pa na dumiretso na siya sa kwarto, para tignan ang bagong laruan na "regalo." sa kanya ng siraulo niyang kaibigan.

HIS DANGEROUS WAY. LET'S PLAY A GAME . "Let's play a game..." aniya ng lalaking may hikaw sa kaliwang tenga, malamig ang tinig na para bang may itinatagong kasiyahan. "You-Number 28...lapit." Parang kumislot ang buong katawan ko nang marinig ang pagtawag. Alanganin akong lumapit, nanginginig ang tuhod. "A-ano po 'yon... M-master?" mahina kong tanong, pilit pinipigil ang kaba na bumabalot sa dibdib ko. Nagpalitan ng mga titig ang apat na lalaki. Ang isa, seryoso, may suot na makapal na kwintas na ginto, tumitig sa akin nang direkta, para bang sinusuri ang buong katawan ko. "Maglalaro tayo. All you have to do... is run." Ngumisi siya, at doon ko naramdaman ang unti-unting pag-igting ng takot sa sikmura ko. "Mabilis ka bang tumakbo, Number 28?" tanong ng lalaking may kwintas.. Hindi ako makasagot. ngumiti Yung nag ngangalan na Asmodeus, puno ng kasadistahan. "Kapag ako ang nakahabol sa'yo..." Humakbang siya palapit, nasilayan ko ang matalim niyang tingin. "...may isang parte ng katawan mo ang mawawala." Sabi nito na kinalaki Ng Mata ko. "Asmodeus," tawag ng isa, halos matuwa pa. "Napakabrutal mo talaga..." sabay tawanan ng tatlo. Ngunit ang tawa ay walang halong ginhawa-mas lalo itong nagdulot ng takot sa kaluluwa ko. Samantala, ang isa umupo ulit si Zephyr, hindi kumikibo. Tila walang pakialam, pero KO ang mga mata niya'y nakatitig sa akin. Tahimik siyang tumungga ng alak, hindi inaalis ang tingin sa akin. Pagkatapos ay marahang ngumisi. "Ano pang ginagawa mo?" Inilapag niya ang baso at bahagyang tumagilid ang ulo, parang isang pycho na tila nananakot. "Takbo na." Nanlaki ang mga mata ko. Sa isang iglap, kumaripas ako ng takbo palabas ng kwarto-habang rinig ko ang mga halakhak at mabibigat na yabag ng mga halimaw na iyon na nagsimulang sumunod sa akin.

"Master Damien... pinapatawag nyo daw po ako..." Tumango si Damien at tumingin muna sa akin bago nagsalita. Isang tingin lang, pero ramdam ko na ang bigat at seryosong intensyon sa mga mata niya. "Explain." Isang salita lang-malakas, matatag, pero may bahid ng galit-pero alam ko na ang ibig niyang sabihin. "S-sinabihan po kasi nung kaklase niya si Clyde na walang mommy, iniwan ng mommy at kung ano-ano pang salita... Master!!" Nanginginig ako habang sinasabi ito, ramdam ko ang init sa dibdib at ang kirot ng galit sa pagkakaroon ng kasalanan kahit pinagtanggol ko lang ang alaga ko. "Then!?" Ang boses niya, malamig at kontrolado, para bang sumusukat sa bawat emosyon ko. Hindi ko na napigilan ang sarili. pinitik ko po ang nguso Ng kaklase niya. Ramdam ko ang pagkabagabag sa sarili ko nang makita siyang napasapo sa ulo. "Alam mo bang pwede kang kasuhan sa ginawa mo?" Tahimik siya, nakatitig lang, at bawat salita niya ay parang palaso sa dibdib ko. halos hindi makatingin ang mata ko sa kanya, napakagat ako sa labi, pinipigilan ang pag sagot. pero bigla itong Tumayo at lumapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Napayuko ako habang papalapit siya, hindi ko alam kung dahil ba sa takot.. "Dad-este, Master!!" gulat Kong sigaw Ng kornerin ako nito.. "Shhh..."ngumisi to maya maya.. "How many times do I have to tell you not to bite your lips when you're talking to me?" P-po!? Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi "Let me have a taste of those lips that never know how to obey." at sa nanlalaking kong mga mata agad niya akong hinalikan.

Nanginginig ang aking mga kamay habang pilit kong nginunguya ang pagkaing nasa harapan ko, alam kong nakamasid siya. "Good girl..." bulong niya, malamig ang tinig, kasabay ng marahang paghagod ng mga daliri niya sa mahaba kong buhok. Hindi ko na napigilang mapaluha nang unti-unting bumaba ang kamay niya, mula sa buhok patungo sa batok, hanggang sa baywang ko. Hindi ako nakakibo at pinapakiramdam Lang Ito. Sabi niya asawa KO daw siya pero wala talaga akong matandaan at bakit ikinukulong niya ako dito. Dahan-dahan akong napatingin sa vanity mirror sa tapat ng lamesang kinakainan ko. Doon, nagtagpo ang aming mga mata. Ngumisi siya.At sa ngising iyon, parang unti-unting nilamon ng dilim ang lahat ng pag-asang makakatakas pa ako. Wala akong ideya kung anong oras na. Walang bintana ang kwartong ito - walang palatandaan ng araw o gabi. Ang tanging liwanag ay mula sa flourisine na ilaw sa kisame. Wala akong alam Kong ilang araw na BA akong nakakulong dito, hindi ko pa rin masanay ang sarili sa katahimikang minsan ay nababasag lang ng tunog ng kuliglig sa gabi o ng mahihinang lagaslas ng dahon sa labas. Doon ko lang napagtanto... nasa gubat ako. O sa lugar na napapalibutan ng kakahuyan. Walang ingay ng sasakyan, walang boses ng tao - puro kalikasan, puro isolation.Ang buong bahay ay malamig, konkretong sementado ang mga pader. Walang palamuti, walang kahit anong magbibigay ng aliw sa mata. pakiramdam ko Bihag ako... bihag ng isang lalaking ang presensya pa lang ay nakakakilabot. parang Isang lalaking makapangyarihan-isang halimaw. at ginapos ako sa kanya, hindi sa pamamagitan ng pag ibig kundi ng takot, kapangyarihan... at isang uri ng pagnanasa na madalas Kong Makita SA Mga Mata niya...tuwing ako ay tinititigan." Doon KO na pag tanto "Hindi ito pag ibig, isa itong Obsesyon...." THIS IS A DARK ROMANCE STORY.. IT'S NOT SUITABLE FOR YOUNG READERS.. MARAMING WARNING SCENES😜😜😜😜

Jannica Hera Santos lived an ordinary life-until the day Zeus Alexander Rossi entered it. A half-Filipino, half-Italian mafia kingpin, Zeus was ruthless, feared, and utterly obsessed. His steel-ocean blue eyes didn't just see her-they claimed her. Kidnapped and held captive, Jannica finds herself trapped between terror and fascination. Every command he gives, every glance he casts, blurs the line between fear and an unsettling attraction she can't ignore. Her pleas are met with control, her resistance only feeding his obsession. As she struggles to hold onto her freedom and her sanity, Jannica discovers that escaping Zeus may be impossible... and surviving him, even harder. In a world where power is absolute, desire is dangerous, and obsession knows no boundaries, how far will one woman go to reclaim her life-and how far will a man go to claim what he believes is his?